Mądrość

Być może me wartości nie są popularne, lecz chcę się podzielić, że cenię sobie mądrość. Mądrość mnie kręci. Lubię postępować mądrze, a głupota mnie nie interesuje. I bynajmniej nie mam na myśli mądrości uniwersyteckiej, naukowej, choć i ona jest ważna, ale życiowej. Sądzę, że żyć mądrze warto.

Patrzenie szerzej

Myślę sobie, że pomagać trzeba mądrze. Że to nie tak, że zaspakaja się czyjeś chwilowe potrzeby, choć i one są (czasem) potrzebne. Mądrość w pomaganiu polega na patrzeniu szerzej na sytuację. Wtedy można zrobić o wiele więcej, a i efekt jest zadowalający.

Dbanie o siebie

Warto też dbać o siebie. Choć ludzie wokół mogą naciskać, mówić, że jest się egoistycznym, niechętnym do pomocy i robiącym źle. To nieprawda. Często w tym czasie przychodzi mi ostatnio werset:

Miłuj bliźniego swego jak siebie samego.

ew. Marka 12,31.

Ileż mądrości w nim jest! Jakże można miłować kogoś, w tym i pomagać nie miłując siebie?

Samodzielność

Słyszałam, że pracując w domu spokojnej starości trzeba jak najwięcej pokazywać podopiecznym, że pewne rzeczy są w stanie wykonać samodzielnie, mimo iż może im być ciężko. Wychodzi im to jednak na zdrowie, ponieważ nie zasiedli, nie poddali się.

Mądrze pomagać, to pomagać a nie wyręczać.

Decyzje

Jeszcze raz powiem o dbaniu o siebie. Uważam, że jest ono kluczowe i pozwala lepiej pomagać. Zastanowić się gdy sytuacja jest trudna, pytać się wtedy Pana. Już się tym dzieliłam w poprzednim wpisie.
Nie dać sobą manipulować, nie dać sobie wejść na głowę, nie dać się zastraszyć. Stawiać granice. I nie robić wbrew sobie, choć sytuacja jest naprawdę trudna. Pomagać z serca, mądrze. Z pytaniem Pana o wolę.

_{*tekst konsultowany z terapeutami*}

Artykuł Mądrość w pomaganiu pochodzi z serwisu .

Poranne rytuały

Nie mam bladego pojęcia, co Ty robisz o poranku, ale ja od kilku lat spędzam czas z Bogiem i polecam tą czynność najserdeczniej. Nie inaczej było tym razem. Otworzyłam świeżutko zabrane wczoraj rozważania, a mój wzrok padł na piątek, 22 października.

Kobiety. A mężczyźni gdzie?

Nie do końca wiem jak Ciebie, ale mnie ten tekst uradował. Bo zauważyłam już dawno, że brakuje nam przyjaźni. Głębokich rozmów, szczerych, bez oceniania. Mówienia sobie nawzajem co w duszy gra. Nam. Kobietom i mężczyznom. Dlaczego udajemy, że wszystko jest w porządku, podczas gdy nie jest? Dlaczego nie jesteśmy szczerzy?

I w drugą stronę

Dlaczego śmiejemy się z innych? Dlaczego zamiast wysłuchać, gdy ktoś tego potrzebuje, dzielimy się radą, nierzadko niepasującą?

Czasem wystarczy tylko BYĆ

Dzielić się codziennością, po prostu. „Często są to całkiem luźne, nawet błahe pogawędki, które budują głębokie więzi, sprawiając tym samym, że życie jest o wiele bardziej satysfakcjonujące”.

Zachęcam

Do luźnych, błahych pogawędek. Z kimkolwiek. Sama mogę powiedzieć, że mam jedną osobę, z którą, choć nie widuję się zbyt często, pogawędki ucinam (na WhatsAppie). Niemalże codziennie. Począwszy od:

„Ale jest piękna pogoda”. – koniec
„Ostatnio kupiłam sobie herbatę, która smakuje tak a tak”. – koniec
„Jacie, jestem taka najedzona, że się ruszać nie mogę ” – koniec

i skończywszy na:

„Chyba zaraz się rozpłaczę”. – koniec
„Znowu się wszystko posypało. Mam dość.” – koniec

Po prostu bądź. Wysłuchaj. Porozmawiaj też „głębiej”. Nie oceniaj. Bądź. I dziel się codziennością.

Pięknego dnia!
~Klaudia.

Artykuł Wszyscy potrzebujemy bliskości pochodzi z serwisu .

Minął rok….

… odkąd opublikowałam ostatni apdejt. Od tamtego czasu tak wiele się zmieniło! I bynajmniej nie mam na myśli pandemii koronawirusa, który wszystkim wywrócił życie do góry nogami.

Praca marzeń

Ano tak. W końcu robię, to co kocham, czyli prowadzę własną działalność ClaudieMonique – Francuski z wyobraźnią. Uczę też w szkole, gdzie mam maciupeńki etacik, którego, swoją drogą, w ogóle się nie spodziewałam.

Pewnego słonecznego dnia zadzwonił telefon.

-No cześć – odbieram słuchawkę.
-Cześć. Słuchaj, Klaudia, ty jesteś już na stałe w Cieszynie?
-Tak.
-W szkole XYZ pilnie poszukują nauczyciela języka francuskiego. Tyle i tyle godzin tygodniowo. Jesteś chętna, prawda? Pomyślałam o tobie, bo wspominałaś kiedyś, że bardzo lubisz dzieci, zwłaszcza jak miałaś te praktyki francuskiego w przedszkolu. No, i masz skończoną romanistykę? Nauczycielską? Idealnie nadajesz się do tego. To w takim razie już dzwonię do P, że jesteś chętna.

Jestem chętna, fajnie jest. I ilość godzin jak najbardziej mi odpowiada. Szczerze powiedziawszy, to myślałam sobie kiedyś, że chciałabym mieć kilka godzin w szkole, a tak, to pracować na własny rachunek.

To co Ty, Klaudia, tak właściwie robisz?

Wszystko. Uczę francuskiego, polskiego jako języka obcego, piszę (wkrótce dodam więcej info na ten temat jak tylko podpiszę wszystkie umowy), liczę, tworzę grafiki, zarządzam, tworzę, organizuję. Po prostu prowadzę działalność, a więc wiele, co się z nią wiąże.

I kurka, strasznie lubię tą różnorodność. Mam nadzieję, że dzięki temu nie popadnę w codzienną rutynę, bo mój dzień wygląda dość różnorodnie.

Lubię też tą wolność. Że robię co chcę i kiedy chcę. Bez spiny (no ok, czasem jest spina, ale to co innego, kiedy sam sobie ją „narzucisz”), na lajcie. Genialne.

Oki, a o co chodzi z tytułem? Dlaczego nie jesteś odważna?

No właśnie. Ludzie mówią, że jestem. I być może coś z prawdy w tym jest, co widać, jeśli obserwujesz mnie na insta lub na fejsie.

Po prostu próbuję i myśli jestem „a nuż się uda”. I potem się udaje, co niezwykle mnie zaskakuje. Oczywiście nie wszystko, ale część tak. Bo próbuję.

Natomiast są rzeczy, których nie umiem przeskoczyć (być może jeszcze) i to sprawia, że sobie myślę, że odważna nie jestem. Bo gdybym była, też bym spróbowała, a potem „a nóż, widelec, może się uda”.

I taką puentę mam. Może teraz nie wychodzi, może nie ma się odwagi spróbować, ale kiedyś się będzie miało. W swoim, jakimśtam czasie 😉

A ja i tak zachęcam, by próbować. Nawet jak się ma myśli, że wyjdzie się na głupka.

Ostatnio tak miałam. Pisałam maila i pomyślałam sobie, że zrobiłam z siebie totalną idiotkę. Powaga. Myślę se „masakra, Białończyk. Co ty zrobiłaś w ogóle?”. A potem WOOOOOOW, WHAAAAAAT?! I tak to już jest.

Odwagi! Kimkolwiek jesteś i to czytasz 🙂

~Klaudia.

Artykuł Nie jestem odważna pochodzi z serwisu .

Ola Gościniak

Bez niej byłabym daleko w lesie. Jak już coś organizuje, to na 100%. Często biorę udział w jej webinarach, dzięki którym uczę się tego, co mogę zrobić z tym blogiem! Ale nie tylko dzięki niej wiem, co mogę z nim zrobić, ale też jakie obowiązki czy inne sprawy się z tym wiążą.

W październiku (lub końcem września – nie pamiętam), zakupiłam własną domenę i hosting. Niby wiedziałam, że warto to zrobić, ale nie miałam pojęcia co to dokładnie jest. Teraz już wiem i dzięki temu wkrótce własnej koleżance, będę mogła pomóc (aczkolwiek już w jakiś sposób to robię).

Ostatnio brałam udział w wyzwaniu o zakładaniu sklepu na stronie. I gdybym tego nie zrobiła, a założyła sklep, to byłaby katastrofa. Bo choćby sprawy związane z księgowością mają się już całkiem inaczej niż te, które mam teraz. I RODO. I inne.

Poza tym, jak mam problem związany ze stroną, to w google wpisuję przykładowy problem ola gościniak. Bo wiem, że jak kliknę na jej wpis, to znajdę dokładnie to, czego potrzebuję i pozbędę się danego blogowego balastu.

Swoją drogą, dzięki Oli, umiem sama sobie poradzić z komputerem tak ogólnie. Kiedyś nie było to zbytnio możliwe. Fakt zagrożenia z informatyki oceną niedostateczną mówi samo za siebie…
Bałam się klinąć gdzieś samodzielnie z obawy, że nagle coś się zepsuje. I rzeczywiście się psuło. Teraz się nie psuje, bo działam z pewnością!

Ania Kania – Blue Kangaroo

Ania, to mam wrażenie, że jest moją koleżanką, mimo że nigdy nie poznałam jej osobiście, a ona pewnie nie wie o moim istnieniu. Niemniej podejrzewam, że to wszystko dlatego, że jest ze Śląska i pokazuje się w miejscach, gdzie już byłam. I studiowała filologię, tylko germańską (a ja romańską). I była na Erasmusie (też byłam), na którego pomagała mi się spakować. I ma fibziu na punkcie swojego psa (jak ja).

Poza tym, pomaga mi napisać magisterkę. Jej porady sprawiły, że nie muszę ślęczeć całymi dniami przed kompem, by coś napisać. Za jednym zamachem, potrafię też wydukać znacznie więcej niż miało to miejsce podczas licencjatu. Ponadto dzięki niej wciąż uzmysławiam sobie, że studia już nie są moim priorytetem życiowym, a tylko dodatkiem do życia. I to się ceni!     

Marcela Piekar

Ona pomaga mi rozwinąć warsztat pisarski. Och, jak to poważnie brzmi! Ale to prawda – sporo się uczę dzięki niej. I właśnie na jej blogu interesują mnie najbardziej porady copywriterskie. Wiem, że nie są byle jakie, bo raz – skończyła polonistykę, a dwa – pracuje w zawodzie, więc pisze bardzo, ale to baaaardzo dużo.

Swoją drogą – czy ktoś w ogóle zauważył, że zaczęłam stosować nagłówki? Właśnie to jest wynik czytania jej bloga. Dla jednych, niektóre rzeczy są oczywiste, dla innych nie. I choć widziałam, że teksty z nagłówkami są bardziej przejrzyste, samej nie przyszło mi do głowy, by je wprowadzić. Na szczęście się opamiętałam!    

A Ty masz ulubionych blogerów? Pomogli Ci w czymś?

Artykuł Share week 2019 pochodzi z serwisu .

ZOBACZ WPIS: KIEDY NIE MOŻESZ ROBIĆ TEGO, CO KOCHASZ

Cieszę się, bo w końcu mogę robić to, co kocham. Mogę realizować plany, których trochę jest. Wiele z nich związanych jest z blogiem, o czym wkrótce się przekonacie.

Magisterka 
Oczywiście, pracę magisterską dalej muszę pisać, w tej sprawie się nic nie zmieniło. No ale nie narzakam, bo w końcu zaczęłam żyć! Mogę pracować, czyli uczyć, czyli wykonywać upragniony zawód. Oprócz lekcji francuskiego, mam też i polskiego jako języka obcego. Zupełnie się tego nie spodziewałam, ale stało się! I nawet mnie to kręci. Ciekawie jest dowiadywać się nowych rzeczy na temat języka, którym posługuje się od dzieciństwa. Muszę przyznać, że czasem czuję się jakbym to ja uczyła się polskiego, nie ten ktoś, ów uczeń. A magisterka, no cóż, nie jestem moim priorytetem życiowym, tylko jego częścią. I tego chciałabym się trzymać. Hej! Nie narzekam! Lubię swoje studia i z niecierpliwością czekam aż uzyskam dyplom zostając panią mgr Klaudią.

Pani kierowniczka
Nikt nie zapytał mnie w tym roku o zgodę czy chciałabym kontynuować bycie kierowniczką na obozie dla dzieci. Myślę jednak, że uznali to za całkowicie zbędne, czuli, że chciałabym pociągnąć to dalej. Zaledwie kilka dni temu, opiekunowie nazwali mnie „obozową mamusią”. Bycie kierownikiem, to ogromna odpowiedzialność, mimo posiadania mnóstwa osób do pomocy. Pracuję nad tym, by być jeszcze lepszą niż rok temu. Taką, którą zechcieliby naśladować, jakkolwiek to brzmi. Bo bycie liderem, to nie rządzenie ludźmi. Jaki według Ciebie powinien być idealny przywódca? 

Artykuł W końcu trochę luzu! pochodzi z serwisu .

Marzę, by na swoim komputerze kliknąć „odinslaluj”, by pewne dwa programy zniknęły na zawsze z mojego życia. Pierwsza noc w Polsce po powrocie z Francji, dała mi nieciekawy sen: śniły mi się te programy! Na drugi dzień to samo, niestety…

Marzę, by zaliczyć semestr.

Marzę, by w pełni zająć się tym, co kocham. A w tle, niech leci pisanie magisterki.

Jestem wdzięczna koleżance, która pomaga mi ogarnąć literaturę do bibliografii. Myślałam, że sama muszę wykonywać wszystkie czynności, ale okazuje się, że nawet tak z pozoru drony element można komuś zlecić. (Zlecić, to raczej nieodpowiednie słowo, bo kojarzy mi się z delegacją zadań w firmie. No ale – wiecie o co mi chodzi).

Jestem wdzięczna rodzicom mojej uczennicy, którzy swoimi słowami zrobili mi dzień. Bo owa uczennica bardzo mnie lubi i nie chce rezygnować z zajęć. Kiedy jesteś nauczycielem, to są to jedne z piękniejszych słów, które możesz usłyszeć. Albo poprzednia nauczycielka podobno się nie uśmiechała.

Jestem wdzięczna wszystkim, którzy są, wysłuchują moich narzekań i wspierają. Jeżeli to czytasz, to doskonale wiesz, że o Tobie mówię♥️

Razem przetrwamy do lutego, a nawet dłużej, znacznie dłużej!

Ściskam Was wszystkich baaaardzo mocno! Zobaczymy się… jeszcze nie wiem kiedy, ale! oby jak najszybciej.

Klaudia

Artykuł Kiedy nie możesz robić tego, co kochasz pochodzi z serwisu .

Mieszkałam tam od 3 do 8 roku życia. Było wspaniale, jednak bardzo męczyły mnie powroty do domu. Dlaczego? Bo osiedle to znajduje się na wzgórzu. Nie mając auta, trzeba było maszerować w górę.  A stamtąd, rozciągają się wspaniałe widoki: z jednej strony na miasto położone w dole, a zdrugiej zaś góry, Beskidy.  I wymarzyłam sobie mieszkać na Banotówce, w bloku na 3 piętrze, z balkonem z widokiem na góry. Mimo że, do tego (jeszcze) nie doszło, moje marzenie się spełniło.

Wyjechałam do Francji na Erasmusa, dokładniej do Grenoble – stolicy francuskich Alp. Mieszkam na 4 piętrze, mam balkon z widokiem na Alpy.

Przypadek? Nie sądzę.

GÓRSKIE WĘDRÓWKI

Jestem nauczona chodzić. Po górach, po mieście, wszędzie. Mając Alpy tak blisko, szkoda byłoby nie skorzystać z okazji i nie wybrać się na żadną górską wycieczkę. No to się wybrałam. Dwa razy. I… chyba mi wystarczy. Jak wszędzie, najpierw trzeba trochę podjechać autobusem czy autem. Nie mam lęku wysokości. Ale panicznie boję się jeździć serpentynami, których tutaj mnóstwo. Ogólnie boję się jeździć autem i autobusem, a tutejsze górskie drogi sprawiają, że… leżę na kolanach osoby siedzącej obok, bo inaczej nie daję rady. Lęki trzeba pokonywać, ale to mnie przerasta.

A Wy, boicie się czegoś?
Lubicie takie górskie serpentyny?
Dajcie znać!

Artykuł Góry, góryyy! pochodzi z serwisu .

Pierwszym skojarzeniem, jakie przychodzi mi do głowy ze słowem „Francja”, to już nie wieża Eiffela, bagietki, wino czy ser. To BIUROKRACJA. Wczoraj koleżanka zadała mi pytanie „jakim cudem ten kraj jeszcze się nie rozsypał?” Nie wiem.

W Polsce

Kiedy w Polsce chciałam wyrobić sobie dowód, stałam 3 dni w kolejce i nici z tego. Dopiero za 4 razem się udało (i to w innym mieście). Narzekałam jak cholera, niczego nie świadoma, że na świecie są kraje, w których załatwienie tego dokumentu pewnie wygląda dużo gorzej.

We Francji

Tutaj, nikt nie wie jakie dokumenty są potrzebne, by zyskać jeden.

Hitem jednak dla mnie jest fakt, że to ja lepiej wiem, co mają zrobić pracownicy w danym urzędzie niż oni sami. O co chodzi? Już wyjaśniam.

Awaria zamka w drzwiach

W zeszły czwartek zepsuł mi się zamek w drzwiach. Nie mogłam więc wejść do pokoju. Zgłosiłam problem, pan ładnie napisał w zeszyciku o co chodzi, a następnie poszedł ze mną ze specjalnym pilotem, abym mogła wejść do pokoju. Naprawiać mieli w piątek, ale… Francuzi mają czas. Ilekroć chciałam wejść do mieszkania, musiałam iść do biura i na nowo tłumaczyć problem.

1)

-Zgłosiła to pani?
-Tak.
Pan szuka dokumentacji.
-Proszę pana, to jest napisane tutaj w tym zeszycie. Widzi pan? Z tego co wiem, wszystkie zgłaszane problemy w nim są zapisywane.
-Tak, dziękuję.

2)

-Co się stało?
-Zepsuł mi się zamek w drzwiach.
-Gdzie pani mieszka?
–Tu i tu
-Zgłaszała to pani? Kiedy to się stało?
-(NIE ZGŁASZAŁAM. PO CO?! ) Tak, w czwartek. Od razu zgłosiłam problem.

3)

-Imię i nazwisko!
-Klaudia B.
-Narodowość!
-Polka.
-Adres!
-W Polsce?
-Tak!
-XYZ
-Zgadza się!

4)

-Który budynek?
–Teeen
Pan idzie ze mną.
–Przepraszam, żeby otworzyć drzwi od mojego pokoju, musi pan zabrać specjalny pilot. Innym kluczem nie będzie to możliwe.

DZIEŃ NAPRAWY – WTOREK

-Jak pani otwierała drzwi do swojego pokoju?
-Pracownicy z biura brali ten oto pilot i otwierali nim drzwi.
-To niemożliwe! Wczoraj próbowałem nim otworzyć, ale się nie dało.
-Musiało się dać. Pracownicy nim właśnie otwierali.
-Nie da się. Widzi pani? Odrzuca kiedy daję ok.
-Pracownicy najpierw naciskali na strzałki, a dopiero potem ok. W biurze jest instrukcja. Jeden pan też nie potrafił otworzyć, więc poszedł po tą instrukcję.
-To ja pisałem tą instrukcję. Zajmuję się tym systemem. Poza tym nie muszę naciskać na żadne strzałki.
-……..

Naprawił. Dzięki temu, że byłam w pokoju i otworzyłam mu drzwi.

Z załatwianiem innych rzeczy też jest ciężko. Pracownicy sami nie wiedzą, co mają robić. Jeden mówi to, drugi tamto…

Jest wesoło!

Jednak wszystko wynagradzają mi widoki z okna – Alpy!

Mieszkam na 4 piętrze, więc regularnie uprawiam sport: schodki. Naprawdę to lubię! 🙂 Nie wychodzę na górę jak ostatni borok, tylko korzystam. Poważnie!

Artykuł Francja okiem Klaudii pochodzi z serwisu .

Jest mi niezwykle miło, że mogę wziąć udział w akcji #CoPoMaturze organizowanej przez
Anię z bloga Blue-kangaroo
oraz
Dagmarę z bloga Socjopatka

!! 🙂

Który kierunek studiów wybrać?!

Wybranie kierunku studiów nie jest łatwym orzechem do zgryzienia. Człowiek nagle musi dokonać wyboru, który, bądź co bądź, decyduje o jego przyszłym życiu. A jeśli interesuje go wiele rzeczy (czyli, na przykład, mnie) i w dodatku jest niezdecydowany (też ja), to już w ogóle dramat.

Zastanawiałam się nad turystyką (która jakoś specjalnie mnie nie interesowała), teatrologią, scenografią, aktorstwem, wychowaniem fizycznym i filologią romańską.

Mimo, że rozpiętość moich zainteresowań jest dość duża, musiałam sobie jakoś poradzić.

Zaczęłam więc czytać jak wygląda rekrutacja, czy są egzaminy wstępne (jeżeli tak, to co należy przygotować), jakie przedmioty są w programie studiów, jakie zawody można po danym kierunku wykonywać, czy jest to opłacalne, czy rzeczywiście chciałabym żyć wykonując któreś z tych profesji.

Zaglądałam też na fora, bo dzięki nim naprawdę wiele można się dowiedzieć.

Po jakże dogłębnej analizie, wyeliminowałam:

• teatrologię (bo bardzo ciężko z pracą),
• scenografię (bo to nie tylko znajdywanie scenerii do produkcji filmowych w terenie, ale też samodzielne wykonywanie dekoracji. A jak wiadomo, nie lubię babrać się w pracach plastycznych. Zresztą, aby aplikować na te studia, trzeba oddać swoje portfolio, którego nie miałam),
• aktorstwo (bo milion rzeczy trzeba się nauczyć, by przystąpić do egzaminów wstępnych. Poza tym, i tak nigdy nie wiadomo czy znajdzie się po tych studiach praca),
• wychowanie fizyczne (mimo sprawnościowych egzaminów wstępnych, które być może bym zdała, doszłam do wniosku, że nie chcę uczyć wfu w szkole. Bycie trenerem byłoby w porządku, ale z pracą też krucho. No i ćwiczyć w zimie? Tragedia! Chociaż kocham sport, to nienawidzę przebierać się zimą w strój. Wiem, że to nic takiego, że trwa tylko raptem 5 minut, ale i tak… Zdecydowanie nie dla mnie).

Została mi już tylko turystyka i filologia romańska. Jeżeli chodzi o tą drugą, to w większości przypadków trzeba było mieć maturę z francuskiego, a zajęcia odbywają się tylko po francusku. Na szczęście dzięki forów, dowiedziałam się, że są uczelnie z francuskim od podstaw! Złożyłam dokumenty na turystykę na AWF w Katowicach i na UJ do Krakowa oraz filologię do Kolegium Języków Obcych (teraz Kolegium Nauk Społecznych i Filologii Obcych) w Gliwicach. Iiii dostałam się tylko na francuski!
Roboty było mnóstwo, ale przynajmniej czegoś się nauczyłam 😉
I chwalę sobie tą uczelnię za organizację. Naprawdę. Masz pytanie? Wykładowcy znają odpowiedź. A jeżeli nie, to się dowiedzą i cię o tym poinformują. Załatwianie różnych dokumentów logiczne, wszyscy wiedzą co, jak i gdzie.
Oczywiście bezproblemowo nie było. Ilość poprawek z jakimi musiałam się zmierzyć, była deprymująca. Nie odbyło się też bez urlopu dziekańskiego, o którym pisałam TU.

„Nie masz studiów? Jesteś głupi!”

Uważam jednak, że człowiek bez studiów wcale nie jest głupszy. A i na nich zdarzają się takie „kwiatki”, które jakimś dziwnym cudem zaliczają zajęcia, a następnie zdobywają dyplom. I mają tytuł, nie mając de facto wykształcenia.

Zresztą, jak funkcjonowałby świat bez zwykłych robotników? Przecież i tacy są potrzebni.

Więc co po maturze?

Studia, kursy, praca?

Nie wiem. Wiem jedynie, że warto próbować. Być może trzeba będzie zmienić kierunek. A będąc na studiach, nie zrażać się czasem „durnymi” przedmiotami, bo one na pewno będą. Warto je przeskoczyć, choćby tylko po to, by uzyskać wymarzony zawód.

I nie uwierzę, że jest ktoś, kto nie ma żadnego pomysłu na życie. Moim zdaniem, każdy ma jakieś marzenia, nawet, na pierwszy rzut oka, nierealne. Jednak warto wziąć je pod uwagę, a nuż okaże się, że się spełnią? 😉

W głębi duszy chciałam studiować francuski. Ale brak matury i zbyt słaba znajomość języka powodowały, że wątpiłam.

A Ty, co zrobiłeś po maturze? Podziel się w komentarzu 🙂
Jeśli jesteś przed maturą lub ledwo po, jakie masz plany na przyszłość? Podziel się. Z chęcią się czegoś dowiem 🙂

Artykuł Co po maturze, czyli szeroka gama zainteresowań pochodzi z serwisu .

Dziś będzie krótko, ale po prostu chciałam dać Wam znać, że żyję i że o Was nie zapomniałam 🙂

Bardzo lubię pisać, o czym powinien świadczyć tenże blog. Jest on moją pasją, swego rodzaju odskocznią od codzienności, odpoczynkiem. W głowie (i w zeszyciku) mam wiele pomysłów na posty i nowe kategorie, które (mam nadzieję!) niebawem się tutaj pojawią.

Jednakże studiując filologię, jestem zmuszona pisać wiele wypracowań czy innych projektów, które już trochę mnie męczą. I na samą myśl, że w swoim czasie wolnym dobrze by było popełnić jakiś tekst, robi mi się niedobrze. To bardzo smutne, lecz, niestety prawdziwe.

Piszę ten tekst siedząc w autobusie w drodze do Cieszyna i myślę o kawie, którą wypiję jak tylko dotrę do domu. Zastanawiam się też nad majówką, na której planowałam odpocząć, ale Szanowna Moja Uczelnia ma wobec nas, studentów, inne plany. (Czy u Was też jest?)
Opracowuję wpisy, by choć raz na dwa tygodnie pojawił się jeden.
I czytam książkę, bo… Ileż można siedzieć z nosem w telefonie w ciągu dwu i półgodzinnej podróży? 😉

Poza tym, cieszę się, że jest coraz cieplej. Słońce dodaje niesamowitej energii, prawda?

A Wy, jak się macie? Cieszycie się, że niebawem majówka? Macie jakieś plany?

Artykuł Przedmajówkowy apdejcik pochodzi z serwisu .