Zaczęło się w 2018…

…kiedy to byłam we Francji i zaczynało mi brakować pieniędzy. Rozglądałam się za pracą, ale tak naprawdę bardzo chciałam uczyć. Tylko jak? Obcokrajowiec, który uczy francuskiego we Francji? Nie powiedzie się. Może by spróbować online? – pomyślałam. Napisałam ogłoszenie, wstawiłam do internetu i poszło! Nieco później nagrałam filmik, który pomógł mi znaleźć uczniów z całego świata.

Metoda prób

Próbowałam prowadzić lekcje jak najlepiej potrafię, w sposób jaki był mi znajomy, czyli uczenie online tak jakby nie-online. Inne metody w ogóle nie przychodziły mi do głowy. Ponadto mój komputer nie obsługiwał Skype’a (był za słaby), nie wiedziałam, że istnieje coś takiego jak udostępnianie ekranu. Skype w telefonie, dysk Google na komputerze i jazda!

Online tak jakby nie-online

Bądźmy szczerzy, ale ciągłe udostępnianie ekranu, tym bardziej dzieciom jest nudne! Nie mówię, że mamy w ogóle tego nie robić, bo czasem inaczej się nie da, ale nie zawsze, błagam!

Na swoim Instagramie, w wyróżnionym Instastory „lekcje online” opowiadam więcej na ten temat.

https://www.instagram.com/claudiemonique

Dobra, to jak w końcu?

Obrazki i inne rekwizyty, czyli teatr

Jestem za tym, by używać wieluuu obrazków. Często drukuję też materiały, by coś pokazać moim małym uczniom, zamiast udostępniać ekran.

Jeżeli obrazek przestawia osobę/zwierzę/stworka, to często się w niego wcielam. Zmieniam głos, przedstawiam się czy zadaję pytania. Mam też kilka zabawek, które wykorzystuję do takich samych celów.

Kapelusz i wąsy?

Owszem! Dzięki temu jestem Madame lub Monsieur.

Tablica i plastelina

O tak! One są świetne i wcale nie takie drogie. Akurat mam tekturową tablicę suchościeralną a4, ale można wykorzystać kartonowe pudełko, na niego przykleić zwykłą kartkę a4, a na niej pisać zwykłym mazakiem. Uwierz, że jest to o wiele lepsze niż udostępnianie tablicy na komputerze.

Poniżej filmiki, rodem z mojego Instastory!

Wykorzystanie tablicy część 1, czyli łączenie + udawanie, że się nie wie

Jak już pewnie zauważyłeś na filmikach, na kartce, którą trzymam są liczby zapisane słownie i cyframi. Zadaniem dzieci jest połączyć je, ale ponieważ w tej chwili ja mam kartkę, one muszą mi pomóc. Udaję, że nie wiem, więc czekam na ich polecenia. Poniżej filmiki:

Praktyczne wykorzystanie plasteliny lub masy mocującej

Moja tablica nie jest magnetyczna, więc magnesy się nie przydają. Cieszę się jednak, że wymyślono tzw. masę mocującą, bo dzięki niej da się przykleić więcej elementów na tablicy.

Przykładem jest nauczenie dni tygodnia za pomocą piosenki oraz ułożenie ich w odpowiedniej kolejności po jej wysłuchaniu.

Dlaczego przez zabawę?

Bo dzieci się przy tym świetnie bawią! Mówię Ci! Gdy wcielasz się w różne role, one się cieszą. Gdy udajesz, że nie wiesz, one się śmieją. Uczą się, bo próbują nauczyć Ciebie 😀 I to jest piękne.

Myślę, że na dziś koniec,

bo wpis okazał się bardzoooo długi. Mam nadzieję, że jest przydatny i że (jeżeli jesteś nauczycielem) wykorzystasz pomysły na zajęciach.

A teraz daj znać, ale tak na poważnie,

Przydatny był ten artykuł? 🙂

Trzymaj się cieplutko i do następnego,
~Klaudia.

Artykuł Nauka przez zabawę na onlajnie pochodzi z serwisu .

Niektóre znają angielski

Mimo że zdecydowana większość (nawet 7 latków) zna język angielski, staram się go unikać. Uczymy się francuskiego, więc wszystkie polecenia są w tym języku, a jeżeli coś wydaje się naprawdę niejasne, wtedy dopiero używam angielskiego.
Swoją drogą – to niebywałe jak dzisiejsze 7-latki śmigają z angielskim!

Gestykulacja, obrazki, zdjęcia, dźwięki

Tak, to bardzo ważne. Nawet jeżeli całość może wydawać się niezrozumiała, elementy takie jak gestykulacja, obrazki czy zdjęcia pozwalają zrozumieć sens. Nie można zapomnieć o wydawaniu różnych dźwięków – ono też bardzo pomaga w zrozumieniu. Oczywiście później należy powtórzyć dane słowo czy zdanie po francusku, bo dziecko musi się z językiem osłuchać.
Podkreślić tu muszę, że dziecko w tym czasie musi na nauczyciela patrzeć, bo inaczej nic z lekcji nie będzie.
Miałam ostatnio taką sytuację.
Dwóch uczniów prawie przez całą lekcję mówiło I don’t understand. A gdyby patrzyli na mnie, wiedzieliby o czym do nich mówię. Skąd wiem? Bo gdy tylko patrzyli ich reakcja była prawidłowa.

A co, gdy nie znają angielskiego?

Obrazki i jeszcze raz obrazki! Dużo obrazków i gestykulacja. I powtarzanie. Przecież dziecko uczy się języka ojczystego dokładnie w taki sam sposób. Siedzi mama i pyta „a gdzie masz nosek? A uszka? A pokaż czerwony”. Tu mamy dokładnie taką samą sytuację. Przyjdzie moment, kiedy dziecko załapie.

Osobiście uważam, że nie używanie języka ojczystego jest najlepszym sposobem nauki. Nie ma się wyjścia, trzeba się dogadać, trzeba się zrozumieć.
A angielski? No cóż, jest pewnym ułatwieniem . A dziecko? Dziecko przyswaja kolejny język obcy 😉

Artykuł Jak uczyć dzieci francuskiego, które nie znają języka polskiego? pochodzi z serwisu .

Wprowadzenie i powtórka

Moim takim chyba nawykiem jest zawsze zadawanie wielu pytań, na sam początek zwłaszcza. Tu zaczęłabym tak ogólnie:

• Quels animaux vous connaissez ?
• Est-ce que vous savez qu’en Pologne le chien fait CHAŁ, CHAŁ et en France OUAF, OUAF ?

Główna część (fr. le principe)

To czas na wprowadzenie przewodniej piosenki:

Dla młodszych dzieci, może być ona za trudna, dlatego dla nich proponuję tą:

• Que font les chats en français ? Et les poules ? Et en polonais ?
  

Jeśli niektóre pytania nie będą w stanie odpowiedzieć, piosenkę należy przesłuchać jeszcze raz. W zasadzie dobrze jest przesłuchać piosenki kilka razy.

Ćwiczenia

W zależności od czasu i wieku uczniów, można albo zaśpiewać z nimi, świetnie się przy tym bawiąc (zwłaszcza przy pierwszej piosence, która z pewnością wywoła dużo śmiechu. Dużo pomyłek gwarantowanych!), albo zrobić notateczkę, do czego też zachęcam, w której będą informacje, np.

le chien aboie – pies szczeka Aboyer – szczekać itp.

Wbrew pozorom, to też są dość istotne informacje.

No chyba, że nie starczy czasu, to na następnej lekcji.

Do następnego,
Klaudia! 🙂

Wpis powstał we współpracy z Olą z bloga francuskiprzykawie.blogspot.com

Artykuł Les animaux po raz drugi! – Francuskie Słownictwo Przy Kawie pochodzi z serwisu .

Wprowadzenie i powtórka

Zakładając, że uczniowie poznali zwierzęta po francusku, możemy rozszerzyć nieco ich słownictwo. Lekcję tą przeprowadziłabym zadając na początku pytania:

• Est-ce que vous aimez les animaux ?
• Vous avez quels animaux à la maison ?
• Quels sont vos animaux préférés ?

Główna część (fr. le principe)

Tutaj wprowadziłabym nowe czasowniki. Powiedziałabym je po francusku i pokazywała jednocześnie. Uczniowie mają zgadnąć o jakim czasowniku mówię.

Następnie na podstawie tej kartki zadałabym kilka pytań, np.

• Est-ce que les oiseaux volent ?

Ćwiczenia

Teraz czas na ćwiczenia. Niech uczniowie ją zrobią! 🙂

A potem? Potem porozmawiajmy. Pytania, to już Twoja inwencja twórcza. Byle tylko w użyciu były nowopoznane wyrażenia.

Wpis powstał we współpracy z Olą z bloga francuskiprzykawie.blogspot.com

Artykuł Les animaux – Francuskie Słownictwo Przy Kawie pochodzi z serwisu .

Kiedy na lekcjach w szkole chcę mówić o jedzeniu, puszczam zwykle Hakunę Matatę po francusku, bo trochę wyrażeń dotyczących żarełka tam jest.

Czy wiesz które? 🙂

Je suis une pizza też jest niezłą formą zapamiętania takowego słownictwa.

Jednak głównie chciałam zwrócić uwagę na potrawy istniejące w Polsce, a nie mające swojego odpowiednika we Francji. I tak, wiem, że potrawy te pochodzą z wpisu o świętach, które przygotowała Justyna. Ale czyż nie jada się sernika, żurku, pierników, barszczu czy pierogów cały rok? U mnie się jada. Dlatego uważam je za warte zapamiętania.

Częstujcie się!

Polskie potrawy wigilijne po francusku

Wpis powstał we współpracy z Olą z bloga francuskiprzykawie.blogspot.com

Artykuł Kuchnia po raz ostatni! pochodzi z serwisu .

Jak wygląda nauczanie online?

Bardzo podobnie jak stacjonarne, aczkolwiek warto wziąć pod uwagę fakt, że każdy nauczyciel jest inny w związku z czym i lekcje mogą wyglądać nieco inaczej. A nawet jeden nauczyciel może je prowadzić w różnoraki sposób. Przytoczę tu przykład wzięty z moich lekcji. Każdy z moich uczniów otrzymuje ode mnie linka do własnego folderu na Dysku Google. Bardzo ułatwia to pracę, a raczej przesyłanie materiałów. Gdyby lekcja była w realu, wystarczyłoby tylko podać uczniowi skserowany dokument, niestety tutaj musimy posłużyć się komputerem. Nie znaczy to jednak, że nie drukuję i nie pokazuję niczego jak na żywo. Lubię gestykulować i pokazywać tak jak robiłabym to w realu.
Wyjątek stanowi zapisywanie czegoś na tablicy. Mam swoją, z której bardzo lubię korzystać, ale nie każdy uczeń ją lubi. Z tego też powodu, zdarza mi się pisać w dokumencie Google.

Słabsze nauczanie

Takie stwierdzenie uważam za totalny mit. Przecież zdarzają się lekcje stacjonarne, które są słabe i na które narzekamy jak nigdy. Skąd więc przekonanie o słabości lekcji online? Podejrzewam, że z jej nieznajomości. Fakt, lekcje są trochę inne, bo musimy zdać się na technologie. Sama od zawsze mówiłam, że nie chcę uczyć online, bo dla mnie kontakt twarzą w twarz jest bardzo ważny. Poza tym, nie umiałam sobie wyobrazić przebiegu takiej lekcji. Ale, (oszukiwać nie będę), kiedy zaczęło mi brakować pieniędzy, jedynym rozwiązaniem, było właśnie przeprowadzenie takich lekcji. Bałam się jak szlag, ale dziś jestem bardzo zadowolona. Nie wyobrażam sobie prowadzenia lekcji tylko w realu.

JAK KTOŚ BĘDZIE CHCIAŁ UCZYĆ DOBRZE, TO BĘDZIE TO ROBIŁ WSZĘDZIE. Niezależnie od miejsca, platformy czy czegoś innego.

Zalety lekcji online

• Przede wszystkim, to możliwość pracy/nauki bez wychodzenia z domu. Sprawdza się to szczególnie, kiedy jest się chorym, a warunki na wychodzenie z domu kiepskie.
• oszczędność czasu niezależnie czy jesteś nauczycielem muszącym dojechać do ucznia, uczniem dojeżdżającym do nauczyciela czy też, gdy obaj spotykacie się w miejscu poza domem.
• jeżeli w Twoim pobliżu nie ma lekcji, których sobie życzysz, nauka online będzie jedyną opcją, byś mógł (być może) spełnić swoje marzenie. To samo tyczy się nauczycieli, którzy w swoim środowisku nie mogą znaleźć potencjalnych klientów.

I to wszystko, co przychodzi mi w tej chwili do głowy. Jeżeli masz coś do dodania, zachęcam do skomentowania (ależ rym mi się utworzył!)
A jeżeli nie, to będę bardzo wdzięczna za ocenie wpisu za pomocą tych oto gwiazdeczek. Dzięki!

Co mówi o sobie italki.com ?

Italki jest globalną społecznością uczących się języków obcych, która łączy uczniów i nauczycieli podczas indywidualnych lekcji języka online. W italki wierzymy, że interakcja i wymiana kulturowa są najlepszym sposobem, aby płynnie posługiwać się językiem obcym. Z ponad 5 milionami uczniów i 10 000 wykwalifikowanych nauczycieli uczących ponad 130 języków italki pomaga wszystkim podczas ich osobistej drogi do osiągnięcia płynności językowej.

Czytaj dalej: Czym jest italki.com ?

Artykuł Lekcje w realu lepsze niż przez Skype’a. Obalamy mity pochodzi z serwisu .

ZOBACZ WPIS: KIEDY NIE MOŻESZ ROBIĆ TEGO, CO KOCHASZ

Cieszę się, bo w końcu mogę robić to, co kocham. Mogę realizować plany, których trochę jest. Wiele z nich związanych jest z blogiem, o czym wkrótce się przekonacie.

Magisterka 
Oczywiście, pracę magisterską dalej muszę pisać, w tej sprawie się nic nie zmieniło. No ale nie narzakam, bo w końcu zaczęłam żyć! Mogę pracować, czyli uczyć, czyli wykonywać upragniony zawód. Oprócz lekcji francuskiego, mam też i polskiego jako języka obcego. Zupełnie się tego nie spodziewałam, ale stało się! I nawet mnie to kręci. Ciekawie jest dowiadywać się nowych rzeczy na temat języka, którym posługuje się od dzieciństwa. Muszę przyznać, że czasem czuję się jakbym to ja uczyła się polskiego, nie ten ktoś, ów uczeń. A magisterka, no cóż, nie jestem moim priorytetem życiowym, tylko jego częścią. I tego chciałabym się trzymać. Hej! Nie narzekam! Lubię swoje studia i z niecierpliwością czekam aż uzyskam dyplom zostając panią mgr Klaudią.

Pani kierowniczka
Nikt nie zapytał mnie w tym roku o zgodę czy chciałabym kontynuować bycie kierowniczką na obozie dla dzieci. Myślę jednak, że uznali to za całkowicie zbędne, czuli, że chciałabym pociągnąć to dalej. Zaledwie kilka dni temu, opiekunowie nazwali mnie „obozową mamusią”. Bycie kierownikiem, to ogromna odpowiedzialność, mimo posiadania mnóstwa osób do pomocy. Pracuję nad tym, by być jeszcze lepszą niż rok temu. Taką, którą zechcieliby naśladować, jakkolwiek to brzmi. Bo bycie liderem, to nie rządzenie ludźmi. Jaki według Ciebie powinien być idealny przywódca? 

Artykuł W końcu trochę luzu! pochodzi z serwisu .

Jednym z powodów było, może nie tyle nieciekawe zajęcia, chociaż też, co zupełnie nieżyciowe słownictwo. W kółko omawianie tych samych tematów, jakimi są zanieczyszczenie powietrza, szkolnictwo, polityka czy rozwiązywanie problemów społecznych. I kurka, wiem, że to ważne, ale czy w pierwszej kolejności poznając kogoś, zaczyna się rozmowę na tak poważne tematy? Nie wydaje mi się, szczerze mówiąc. Ok, zdarza się, nie mogę powiedzieć, że nie, ale to raczej rzadkość.

Na szczęście takie podejście zaczyna się zmieniać. Niemniej muszę podkreślić, że czasem realizacja takich tematów jest nieunikniona, zwłaszcza, jeżeli chcemy zdać państwowy egzamin z języka. Ale nie o egzaminach dziś mowa.
Zdaję sobie też sprawę, że w szkole poniekąd zmuszeni jesteśmy omawiać nudne tematy, bo nauczyciele muszą realizować podstawę programową.

Poniżej coś niecoś dla nauczyciela, następnie dla ucznia.

DLA NAUCZYCIELA:

Pewnie zaraz dostanę po palcach, jeżeli powiem, że realizacja podstawy nie zwalnia nauczyciela z robienia ciekawych zajęć. Pewnie zaraz się dowiem, że nic nie wiem, że nie mam pojęcia, że to nie takie proste. Tyle tylko, że… nikt nie mówił, że będzie łatwo 😉  

Zebranie dobrych, dopasowanych materiałów wymaga sporo wysiłku, ale przede wszystkim poznania uczniów.

DO PRZEMYŚLENIA:
Może warto byłoby zrobić jakąś ankietę i dowiedzieć się, co ich interesuje, a następnie wyłuskać z tego coś naprawdę mega?

„Klaudia, nie mam czasu na takie rzeczy. Będziesz miała własną rodzinę, dzieci, to inaczej będziesz mówić. Jesteś młoda, nic nie wiesz o życiu”.

No cóż… Uważam, że raz porządnie przygotowane materiały będą służyć na lata. Owszem, będzie trzeba je odrobinę modyfikować, to normalne, natomiast roboty będzie mniej. Moim zdaniem, na początku warto jest się spiąć. 

A widok zadowolonych uczniów, będzie niezastąpiony! 🙂 Poza tym będą chętnie się uczyli i robili postępy. Co to oznacza? Uczeń umie, czyli cel nauczyciela został osiągnięty.

DLA UCZNIA:

Tak, wiem, czasem nic nie można poradzić na to, że lekcja jest nudna. Można natomiast przyjść z dobrym nastawieniem, że „w sumie, może jednak mnie ten przedmiot interesuje, więc warto to wykorzystać”. 
Można też samemu się uczyć, choć wymaga to, bez wątpienia, samodyscypliny.

Jednak nauka języka nie musi być celem samym w sobie. Można robić coś zupełnie innego wykorzystując język obcy, po prostu. W ten sposób nie będzie już nudno, a my sami wykorzystamy ciekawe materiały, które, BAJ DE ŁEJ, sami sobie wybraliśmy.

Natomiast odważni mogą zasygnalizować nauczycielowi, by wprowadził zmiany podczas lekcji. A nuż się uda, nie?

Można też poszukać prywatnego lektora, z którym zajęcia będą czystą przyjemnością. Zapewniam, że tacy istnieją! Z nimi ustala się cel nauki i robi to, co naprawdę życiowe. Pewnie będzie trzeba odbyć trochę „nieudanych” lekcji zanim trafi się na „idealnego”. Ale prędzej czy później tafi.

GDZIE SZUKAĆ RÓŻNYCH MATERIAŁÓW?

W A TO CI NIESPODZIANKA! wskazuję między innymi gdzie szukać różnych materiałów. Jest w nim też przekierowanie do jednego artykułu, gdzie omawiam naukę potocznego słownictwa w języku obcym.

A Wy, jakie macie doświadczenia z nauczycielami? Byli kreatywni czy nie za bardzo? Dajcie znać w komentarzu!

Chcesz zapisać się do Newsletterowej rodzinki? 🙂 Na skrzynkę mailową wysyłam różne ciekawe informacje, których nie publikuję nigdzie indziej. Poza tym, informuję o nowo dodanych wpisach.  Zapraszam!

[mc4wp_form id=”796″]

Artykuł Nudna lekcja? Aż nie chce się uczyć! pochodzi z serwisu .

Nikt nie lubi być traktowany jak matoł (chyba), a w szkołach zdarzają się „nauczyciele kwiatki”, którzy jeszcze nie wprowadzili danego zagadnienia, a już są zdziwieni, że uczniowie nie mają pojęcia o co chodzi.

I w takich sytuacjach mam ochotę go spytać czy jako uczeń lubił, gdy jego nauczyciel w taki sposób postępował.

W idealnym świecie, nauczyciel ma pomóc. Ma wskazać drogę, nakierować na dany sposób myślenia, ale nie wykonywać roboty za ucznia.

Bo sukcesem jest, gdy uczeń zdobywa się na odwagę zadając naukowe pytanie nauczycielowi. Nawet jeżeli jest słaby, to jeszcze nie wszystko stracone. UCZEŃ NIE JEST JESZCZE NA TYM SAMYM POZIOMIE CO TY, NAUCZYCIELU.

Do napisania tego tekstu natchnęła mnie sytuacja sprzed kilku dni. Relacja student-wykładowca (tytuł profesor).

Na etapie studiów mówimy o relacji dorosły-dorosły. I owszem, nauczyciel ma pewną władzę. I owszem, powinno się go traktować z szacunkiem. Tyle tylko, że

chcąc być szanowanym, trzeba szanować innych.

Innymi słowy, jeżeli, nauczycielu, chcesz być szanowany, szanuj swoich uczniów.

A jeśli tego nie wiesz, to… jak zdobyłeś wykształcenie pedagogiczne? Tylko w teorii? A może tak naprawdę nie chcesz wykonywać tego zawodu?

To, co napisałam, brzmi groźnie. Ale moim celem nie jest nikogo hejtować. Marzę, by, dzięki artykułom w tej tematyce, edukacja i podejscie do nauczania, stało się lepsze. Chciałabym uwrażliwić pedagogów na niektóre kwestie, które obserwuję, a które, moim zdaniem, nie są dobre.  SAMA NIE JESTEM IDEALNA I WCIĄŻ SIĘ UCZĘ. Ale to co już wiem, po 9 latach pracy z dziećmi (tak, zaczęłam w wieku 15 lat), pragnę przekazać dalej.

Wspieram Cię, nauczycielu, gdziekolwiek jesteś, czegokolwiek uczysz. Mamy piękny zawód, nieprawdaż? 🙂

Artykuł Wyższa pozycja nauczyciela pochodzi z serwisu .

IDZIE NOWE!

Jakiś czas temu pisałam, że od małego „cierpię na schorzenie” zwane „pilną obserwacją nauczyciela”.
___________________________________________________

ZOBACZ NAUCZYCIELU, JAKI POWINIENEŚ BYĆ?

___________________________________________________

Od tamtego czasu, prawie nic się nie zmieniło. Prawie?

Ano prawie. W mojej głowie narodził się pomysł, aby stworzyć nową kategorię.

Zauważyłam, że nauczyciele nie tylko nie znają swoich uczniów, ale i nie znają siebie, a to bardzo wpływa na jakość ich kształcenia.

Ukończyłam 24 lata i można by rzec, że w tak młodym wieku nie ma się pojęcia o pracy z dziećmi. Jednakże od 15 roku życia angażuję się w różne tego typu wolontariaty. I dwa razy udało mi się być pełnoprawnym wychowawcą na półkolonii! (Oczywiście, że ukończyłam kurs wychowawcy wypoczynku. Kierownika również).

Ponadto przez zmieniające się przepisy, przedłużył mi się czas robienia praktyk nauczycielskich.

Dlaczego o tym mówię? Bo uważam, że dzięki temu wiele się nauczyłam.

I to, o czym planuję pisać, nie będzie wyssane z palca. Będzie poparte moimi obserwacjami. Aczkolwiek nie ukrywam, chcę sprawdzać czy jest udowodnione 🙂

Bo moim marzeniem jest, by nauczyciel poznał i ucznia, i siebie.

Artykuł Nauczycielem być pochodzi z serwisu .