Co prawda Noworoczne Wyzwanie Poliglotki się kończy, ale uważam, że jeszcze nie jest za późno, by „pochwalić się”, że biorę w nim udział. Postanowiłam wziąć się za mój angielski, bo czuję, że wciąż nie umiem go na tyle, by móc swobodnie porozumiewać się w tym języku, a przede wszystkim chcę osłuchać się i poznać więcej wyrażeń.

Tak! Jednym z zadań, jakie Sandra z Madame Polyglot, poleca by zrobić podczas wyzwania, jest nauczenie się jednego wyrażenia dziennie. I tak robię!

Przed przystąpieniem do wyzwania, kupiłam zeszyt. Stwierdziłam, że musi mi się podobać, bym każdy dzień zechciała po niego sięgać.

Następnie wypisałam listę zadań, które chciałabym zrealizować. Początkowo było ich niewiele, bo stawiam na jakość a nie na ilość. Z czasem jednak, moja lista zaczęła się nieco powiększać.

Przyznaję- nie zawsze mam czas, by porządnie przysiąść nad angielskim. Zwłaszcza, że jest sesja i muszę się uczyć. Niemniej, codziennie staram się znaleźć chociaż 5 minut, by zapisać ciekawe wyrażenie oraz wymyślić zdanie z nim związane. Próbuję ułożyć takie, by nie musieć go tłumaczyć na język polski.

Ponadto, udało mi się przesłuchać całego audiobooka („Przygody Tomka Sawyera”) i jestem z tego bardzo dumna! Zdarzało się, że jednej części słuchałam po dwa razy, bo nie do końca rozumiałam o co chodzi. Rozumiałam sens, ale czasem interesowały mnie drobne szczegóły, do których musiałam wrócić.

Napisałam też oficjalny list. Najpierw jednak, kolorowymi mazakami, przepisałam charakterystyczne zwroty dla tego typu tekstów.

Postanowiłam również przepisać test z gazety anglojęzycznej. Być może, to zadanie wydaje się głupie, niemniej postanowiłam je zrobić. Na studiach słyszę, że niektórzy tak właśnie się uczą. Dlaczego więc z tego nie skorzystać?

Dzwonić za granicę nie planowałam. Ale moja rodzina planowała, nie wiedząc nawet, że biorę udział w wyzwaniu i że takie zdanie znajduje się na liście. Zmusili mnie, bym zadzwoniła do Anglii, bo „znam angielski” i załatwiła jedną ważną rzecz. Brytyjski akcent powala mnie na łopatki, więc zanim dotarło do mnie, co owa Pani do mnie mówi, mijały jakieś 3 sekundy. Dałam radę!

Powiem szczerze, że wkręciłam się w codzienne zapisywanie nowych wyrażeń. I coś czuję, że tak zostanie, wyzwanie się skończy, a ja dalej będę szukać czegoś ciekawego, wyciągać mazaki i… 🙂

Artykuł Noworoczne Wyzwanie Poliglotki pochodzi z serwisu .

Dużo marzę, dużo chcę i… tak się składa, że wiele z marzeń udało mi się zrealizować. To nie tak, że dążę po trupach do celu, że muszę coś osiągnąć. Nie. Nie jestem w stanie tego wyjaśnić, ale one spełniają się jakby same. No, może nie do końca. Czasem wydaje mi się, że jestem zbyt ambitna oraz, że zbyt wiele rzeczy mnie interesuje. A przecież nie muszę mieć i wiedzieć wszystkiego. W związku z tym zrezygnowałam z kilku takowych postanowień. Albo inaczej- po prostu zostawiłam je „na potem”, że być może kiedyś coś w danym kierunku zrobię.
Moje życie, jak to moje życie, płata mi ciekawe figle. Lubię je, przynajmniej jest interesująco. Częstym przypadkiem jest fakt, że jak nic się nie dzieje, to nic się nie dzieje, a jak już coś zacznie, to wszystko naraz.

Zdecydowałam, że po obronie zajmę się angielskim i francuskim. I od lipca faktycznie nie próżnuję. Jako, że marzy mi się Kraków, mam kilka planów co do studiowania tam. Bardzo chciałabym chodzić na zajęcia z tańca klasycznego (czyli baletu). Po prostu, żeby się poruszać. Zdecydowałam więc, że jeśli nie uda mi się znaleźć pracy na wakacje, to będę się rozciągać, żeby nie wyjść na totalną sierotę na zajęciach. Chociaż podobno na balecie dla dorosłych wszystko zaczyna się od podstawowych podstaw. A z moją gibkością nie jest znowu tak źle.

Ponadto czytam różne różności w internecie. I mimo że zaczynam od jednego, to kończy się na czymś zupełnie innym. Takim cudem właśnie trafiłam na nauczanie Francuzów polskiego. A raczej ich korektę. Z wzajemnością, bo i ja korzystam z tego przywileju i pytam ich o różne kwestie. A propos nauczania polskiego- zawsze bałam się tego, bo przecież ten język jest tak trudny, że omatkokochana. Sama przecież nie znam zasad gramatyki choćby. Zdarza się, że sama zastanawiam się jak coś odmienić. Ach, ale ze mnie native speaker 😛

Ale to nie wszystko. Marzyłam też o graniu na pianolce. Ale to w daleeeeeeeekiej przyszłości, o ile w ogóle. Poddałam się, jeżeli chodzi o tę kwestię (o właśnie. Nie wiem kiedy używać „tę” a kiedy „tą”). Nie można mieć przecież wszystkiego naraz. Taaaaak. Dwa dni temu za darmo dostałam keaboard. Jak żyć? No nic. Zostawię go sobie na później. Na za dwa, trzy lata. Zresztą, zobaczymy co życie przyniesie. Czy w ogóle dostanę się do Krakowa?

Zapomniałabym o włoskim. Miałam go na studiach jako lektorat i… też wypadałoby znać go lepiej. Na razie jednak nie będę robiła nic w tym kierunku. Poza czytaniem blogów rzecz jasna.

Artykuł Wszystko naraz! pochodzi z serwisu .

Od momentu kiedy założyłam bloga na WordPressie, bardziej chce mi się pisać. Czasem, gdy pojawi mi się jakiś pomysł w głowie, nie mam czasu tworzyć od razu, dlatego zrobiłam sobie listę tematów, które chciałabym poruszyć i ewentualne notatki, których później w poście nie może zabraknąć. Ciekawe jest to, że czasem, kiedy mówię sobie „dziś coś napiszę” i wybieram temat, nagle przychodzi mi do głowy inny pomysł, który jest powiązany z tym, którym chciałam się podzielić. I teraz tak właśnie mam. Planowałam napisać (i nieco rozwinąć temat), że:

•         Francja niespecjalnie mnie interesuje, że wolę ich język,
•         włoski w zasadzie  nie bardzo, ale wykładowcy w taki sposób opowiadają o kraju, że spodobała mi się kultura Włoch,
•         do angielskiego też żadnych uczuć nie mam, ale do Stanów Zjednoczonych, ich widoków rodem z filmów już tak.

Gdyby więc zatem połączyć widoki z USA, kulturę włoską oraz język francuski, wyszłoby coś niesamowicie pięknego- oczywiście moim zdaniem.

A dlaczego przyszło mi do głowy coś podobnego? Bo na starym blogu już coś na ten temat powstało:

Już od samego początku wszyscy wiedzieli, że Francją w żaden sposób się nie interesuję. Językiem? A i owszem. Kilka osób kiwało z niedowierzaniem głową, kiedy mówiłam im, że kraj to kraj i nie ma tu nad czym się rozwodzić. Dziwili się dlaczego studiuję romanistykę, skoro nic o Francji nie wiem, nigdy tam nie byłam i nawet jakoś specjalnie nie chce mi się jej odwiedzić.

Kierunek studiów? Najlepszy z najlepszych!

Ale nie o kierunku chciałam pisać.

Otóż, kilka tygodni temu wybrałam się do biblioteki miejskiej, żeby oddać przeczytaną książkę. Patrzę, a na ladzie leży świeżutka książeczka z przepiękną okładką z typowo kobiecym tytułem „Mój Paryż, moja miłość” Pauliny Wnuk- Crepy. Co mogę o niej powiedzieć? Przewodnik o Paryżu wspaniały, lepszy niż zwykłe, gdyż nie ma w niej historycznych opisów muzeów i tym takich. W zasadzie coś jakby powieścio- przewodnik. Dla turystów zdecydowanie polecam. Ale po przeczytaniu, zarówno Francja, jak i sam Paryż mnie do siebie nie przyciągnął. Owszem, ciekawie by było tam być, poczuć się jak typowo francuska, mieszczańska dama, „bourgoise” (na chwilę). Kilka rzeczy totalnie mnie zaskoczyło i pozwolę sobie kilka z nich zacytować:

Paryżanie są bardzo marudni. Niezwykle często powodem ich ubolewania jest pogoda: narzekają na upał latem, na chłód zimą, na padający deszcz, na wiejący wiatr i tak dalej. Drugim tematem, nad którym mogą się rozwodzić godzinami, jest działalność partii politycznych- stale je krytykują. Czy rządzi lewica, czy prawica, zawsze znajdą coś, co im się nie podoba.

Prawie jak Polska…

Nigdy nie mówcie, że Paryż jest wspaniały i chcielibyście tu zamieszkać, że miasto was zachwyca i że przecież nie można tu tak szybko chodzić, bo nie da się podziwiać zabytków. Wy Paryża nie znacie, a paryżanin tu żyje na co dzień i jeśliby gapił się na zabytki, to… wszedłby w psią kupę!

To i tak jest jeszcze w miarę spoko. Są sprawy, które bardziej szokują, np ta o zdradach:

(…) Jednak większość Francuzów przypomniała, że od 1975 roku zdrady nie uważa się za przestępstwo i jest całkowicie legalna.

Nie mówiąc już, że ciąża, wychowanie dzieci w światowej stolicy mody, to (według typowej Polki, czyli mnie) koszmar. No.. nie we wszystkich przypadkach. Dzieci w przedszkolu jadają dania hm.. chyba wykwintne będzie dobrym określeniem.

Artykuł Francuski, Włochy i Ameryka pochodzi z serwisu .

Wyzwanie poliglotki organizowane przez Sandrę z Madame Polyglot rozpoczęło się początkiem maja, jednakże z powodu zakończenia studiów nie mogłam sobie pozwolić, aby wówczas wziąć w nim udział. Lipiec jest więc idealnym miesiącem, kiedy mogę zająć się językami. Dwoma. Oczywiście wahałam się, który język wybrać: czy francuski, czy angielski. Jedna osoba doradzała mi, żebym wzięła francuski, bo skoro mam go uczyć, to muszę go przecież znać perfect. Zgoda, tylko angielski też jest mi aktualnie bardzo potrzebny. Pomimo że Sandra odradzała brania dwóch języków naraz, niestety (a może będzie stety), postanowiłam wziąć się za oba. Zadania, które wybrałam są wypisane tutaj i tutaj. Niektóre jednak pominęłam. Aktualnie tłumaczę każdy przedmiot znajdujący się w moim domu, włącznie z atramentem czy liczyłem, których już nie używam i o ich istnieniu zapomniałam (dzięki temu wiem, że czas się ich pozbyć). Sandra doradzała, żeby tłumaczyć słówka za pomocą papierowego słownika i muszę powiedzieć, że dzięki temu, lepiej się je zapamiętuje. Oczywiście nie znalazłam wszystkich potrzebnych mi słów w słowniku, dlatego postanowiłam wejść na stronę IKEI francuskiej i tej z USA. Jestem wzrokowcem, także obrazki też mi pomagają. A, i żeby było jasne: rzeczy w moim domu jest mnóstwo, nie zdążyłam jeszcze wypisać wszystkiego. Na pewno zajrzę jeszcze na stronę zagranicznego Tesco czy Rossmanna oraz zrobię więcej zadań w tymże szalonym wyzwaniu poliglotki 🙂

_________________________________________
Zapraszam do kliknięcia „obserwuj”

Artykuł Wyzwanie Poliglotki pochodzi z serwisu .