Kiedy ludzie pytają mnie co studiuję, odpowiadam „romanistykę, filologię romańską, czyli język francuski”.
Dlaczego tak zawile? Po prostu zbyt wiele razy, gdy mówiłam „romanistyka”, słyszałam „czyli włoski?” lub „łooo, podziwiam. Co cię tak wzięło na naukę rumuńskiego?”. Już nawet nie wspomnę o tym, że ludzie myśleli, że romanistyka, to to samo co germanistyka.

__________________________________________________________

ZOBACZ CO PO MATURZE, CZYLI SZEROKA GAMA ZAINTERESOWAŃ

__________________________________________________________

Zanim wybrałam się te studia, czytałam fora. Po prostu byłam ciekawa jak one wyglądają w praktyce. Wielokrotnie stykałam się ze  stwierdzeniem, że filologia to nie kurs językowy. Bo i owszem, człowiek uczy się języka, ale również kultury, literatury i historii danego kraju.

https://www.instagram.com/p/BGuBGIMFoJj/?taken-by=claudiemonique

Praktyczna Nauka Języka Francuskiego (PNJF), to przedmiot, na którym rozwija się sprawności językowe. W zależności od uczelni, może on być podzielony na 4 odrębne zajęcia (=4 oceny w indeksie) lub 1(=1 ocena w indeksie). W Kolegium Nauk Społecznych i Filologii Obcych w Gliwicach, był podzielony na 4: gramatykę praktyczną, rozumienie (słuchanie i czytanie), język pisany i konwersacje.
Natomiast, o ile się nie mylę, na Uniwersytecie Śląskim w Sosnowcu wszystkie powyższe sprawności są ćwiczone na jednym przedmiocie PNJF. Praktyczna Nauka Języka jest w każdym semestrze.

Jak już wspomniałam wcześniej, filologia to nie kurs językowy. Każda uczelnia realizuje zbliżone do siebie przedmioty. Niemniej jest kilka, które znajdują się na każdej: fonetyka, językoznawstwo, gramatyka opisowa, gramatyka historyczna, gramatyka kontrastywna, historia i historia literatury.

Oprócz tego, można wybrać sobie specjalizację. Na licencjacie mieliśmy nauczycielską i tłumaczeniową. Można się domyślić, że ta pierwsza najbardziej przypadła mi do gustu 😉 Co za tym idzie? Psychologia, pedagogika, metodyka, dydaktyka. Jak psychologia, to biologia (czyt. rozwój dziecka, funkcjonowanie mózgu i tym podobne. Chociaż na fonetyce i językoznawstwie też była biologia).

Dodatkowo mieliśmy lektorat drugiego języka: angielskiego lub włoskiego. Teraz jest również niemiecki i hiszpański.

Aktualnie robię magisterkę na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Tutaj, jest podział na specjalizację nauczycielską i nienauczycielską oraz językoznawczą i literaturoznawczą.

Miłość, jaką pałam do analizowania utworów literackich sprawiła, że bez wahania wybrałam językoznawstwo. Bo, jakby się ktoś zastanawiał, przedmioty z literatury wyglądają tak samo jak język polski w szkole: lektura- analiza, lektura- analiza. TO JEST TYLKO MOJE ZDANIE, TAK WYGLĄDAŁO NA LICENCJACIE. Natomiast ciekawostki językowe, to jest coś, co lubię 🙂

Mój ulubiony przedmiot? Gramatyka pod każdą postacią! Na niej można było pomyśleć, zupełnie tak samo jak na matematyce w szkole 🙂

_______________________________________________________

Wpis powstał w ramach akcji #CoPoMaturze organizowanej przez Anię z blue-kangaroo.pl oraz Dagmarę z socjopatka.pl 

Mój pierwszy post #CoPoMaturze
CO PO MATURZE, CZYLI SZEROKA GAMA ZAINTERESOWAŃ

Artykuł Filologia romańska- co to właściwie jest? pochodzi z serwisu .

Oto jak francuski stał się moją pasją, pisałam już kiedyś:

Jesteś do bani.
Nie umiesz.
Nie nadajesz się.
Co ty TUTAJ właściwie robisz?!

Zniechęcenie. Zaczynała w TO powoli wierzyć. Znienawidziła co dotychczas kochała. A pokochała przypadkiem.

Zaczęło się już w podstawówce. Pół roku sprawiło, że zachciała więcej (MIELIŚMY KÓŁKO FRANCUSKIEGO W SZKOLE, NA KTÓRE ZAPISAŁAM SIĘ, BO SZŁY KOLEŻANKI)*. Przez pięć i pół kolejnych lat nie było niczego (CHCIAŁAM CHODZIĆ NA DODATKOWE ZAJĘCIA, DO SZKOŁY JĘZYKOWEJ, LECZ NIESTETY DO TEGO NIE DOSZŁO). Znaczy było, ale nieudolnie. Bo jak taki dzieciak bez pomocy płyt CD chociażby, jest w stanie coś wynieść, się czegoś nauczyć? (PRÓBOWAŁAM UCZYĆ SIĘ SAMA, ALE NIE ZNAJĄC ZASAD WYMOWY, BYŁO MI OKROPNIE CIĘŻKO. KIEDY W LICEUM OKAZAŁO SIĘ, ŻE MAMY OBOWIĄZKOWY FRANCUSKI, BYŁAM PRZESZCZĘŚLIWA. NIE ZDAWAŁAM JEDNAK Z NIEGO MATURY.
WYBIERAJĄC STUDIA, ZAREJESTROWAŁAM SIĘ NA  TURYSTYKĘ ORAZ FILOLOGIĘ. NIE SPODZIEWAŁAM SIĘ TAKIEGO PRZEBIEGU AKCJI,  ALE „PECH” CHCIAŁ, ŻE DOSTAŁAM SIĘ TYLKO NA FILOLOGIĘ. I BARDZO DOBRZE!) 

Nie wierzę w przypadki.

W reszcie robiła TO co lubiła. Ale nie zdawała sobie sprawy, że TO LUBIENIE stało się jej pasją. Do czasu kiedy dowiedziała się, że jest do niczego. Masz rację Kobieto. Właściwie, to nie zrobiłam nic więcej. Tylko TO co było trzeba. A czasem nawet mniej. Zniechęcenie, złość ITePe, ITeDe.

Tydzień Ewangelizacyjny.
English Camp Skoczów.
English Camp for Children Cieszyn.
Auschwitz, Kraków.

I ta rozmowa. Przecież NIC nie mogło od tak po prostu zniknąć! Wróciła TA PASJA i świadomość, że TO jest TYM, co lubiła, lubi i będzie lubić.

Że też miałam czelność takie smęty i żale wypisywać na blogu… Dziś nie potrafię tego zrozumieć. Niemniej, pozwolę sobie posiłkować się swoimi starymi wypocinami.
Tekst powstał kiedy oczywiście oblałam egzamin (i tu pragnę dodać, że kampania wrześniowa dotykała mnie przez pierwsze dwa lata studiów). I nawet wiem z czego! Bardzo się wtedy zdenerwowałam, bo ten oblałam ze stresu. Po prostu języka mi w gębie zabrakło! Kobieta mnie pyta, a ja, no cóż, wiem, ale nie powiem. Dodatkowo miałam jeszcze inne egzaminy, które przechodziły na wrzesień. Aż trzy kampanie nie należały do najpiękniejszych. Zresztą, czy zdawanie we wrześniu jest piękne?
Różne ma się gusta, według mnie, niekoniecznie.

Po tymże smutnym wydarzeniu, znienawidziłam francuski. Aż rzygać mi się chciało (przepraszam za wulgaryzmy), kiedy słyszałam coś w tym języku. W wakacje więc, nie robiłam nic. Znaczy byłam na English Campie, gdzie miałam okazję rozmawiać z pewną dziewczyną, która uświadomiła mnie, że nie może to wszystko tak wyglądać. Że mam „spiąć poślady” i brać się do roboty. No to się wzięłam. Zdałam dwa egzaminy, a trzeciego nie. I wtedy właśnie zaczęła się moja niesamowita przygoda z „dziekanką”, o której można przeczytać TU.

__________________________________________________________________
* tekst dużymi literami został napisany dzisiaj gwoli wyjaśnień.

Artykuł Jak pokochałam francuski pochodzi z serwisu .

Jednym z przedmiotów na filologii jest historia literatury. Nazwa być może jest niejasna, więc już spieszę z wyjaśnieniem. Zajęcia wyglądają tak jak języka polskiego w szkole, czyli lektura- omawianie, lektura- omawianie, lektura- omawianie i tak w kółko. Nie będę ukrywać, że przedmiot według mnie jest idiotyczny pod względem interpretowania dzieł. Nie potrafię zrozumieć czemu one służą, ale zostawmy to- nie o tym będzie wpis.

Zastanawia mnie na jakiej podstawie książki wchodzą w skład lektur obowiązkowych.

Omawiamy teraz XX wiek we Francji oraz „czytamy” literaturę Québecką (część Kanady, w której posługują się językiem francuskim z czasów XVIII w). Wątkiem najważniejszym tych książek jest albo radość z zabijania, albo patologiczny seks. Lub Pan Profesor opowiada tylko takie historie, a my ślepo wierzymy w to co On mówi, bo przecież nikt z nas nie czyta klasyki. A później „te pytania” pojawiają się na kolokwium (czyli sprawdzianie). Moje pytanie brzmi: czy radość z zabijania bądź patologiczny seks stanowią wątek główny książki czy są tylko niezbyt znaczącym fragmentem, dzięki którym ujawnia się Pan Profesor jako niespełniony morderca i gwałciciel?

Jeżeli jesteś zgorszony bądź robi ci się niedobrze, nie czytaj dalej, będzie jeszcze gorzej. Dodaję jednak tego posta celowo: chcę by ludzie dowiedzieli się co wchodzi w skład kanonu lektur, co według mnie jest nienormalne (łagodnie rzecz ujmując).

TERAZ BĘDZIE OBRZYDLIWIE!

Podzielę się kilkoma wybranymi notatkami z naszych studenckich zeszytów.

Zacznę od „Król się nudzi” Jeana Giono (fr. „Un roi sans diverstissement”). Główny bohater, niejaki MV, którego imię można interpretować na różne sposoby, np. Monsieur Voisin (Pan Sąsiad) znajduje niesamowitą rozrywkę zabijając ludzi. Morduje milcząc. Ofiary nie krzyczą, bo MV ma na to sposób. Symboliki nie będę omawiać. Jednakże przesłanie jakie płynie z tej książki jest takie, że ludzie nie są świadomi jaką radość przynosi zabijanie oraz że nie każdy ma ochotę tej rozrywki zakosztować.

„Regain” (nie znalazłam polskiego tytułu, być może książka nie została przetłumaczona) również Jeana Giono zawiera wątek, kiedy to Partule rozrywa lisa i grzebie gołą ręką w jego wnętrznościach. Jest to symbol aktu seksualnego.
Chyba nie muszę komentować tej „wybitnej interpretacji”.

„Dola człowiecza” André Malraux (fr. „Condition humaine”) również zawiera postać, która zabijając ma się dobrze. Niejaki Tchen ma wstręt do kobiet w związku z czym w mordowaniu znajduje „coś fantastycznego”. Jest to również symbol aktu seksualnego.

„Życie za życie” Yves Thérian (fr. „Agaguk”) gdzie opisane jest życie Innuitów (eskimosi to ponoć nieładna nazwa), a raczej małżeństwa Innuitów żyjących w odosobnieniu. Mężczyzna (jego imię to chyba Agaguk, acz pewna nie jestem) ma kompleks niższości. Oczywiście nie odbyłoby się bez zabicia Kogośtam oraz opisu seksu, by pokazać jak bardzo inne osoby dominują nad Agagukiem z czego on nie  jest zadowolony.

NA TYM ZAKOŃCZĘ.

CZYTAĆ LUBIĘ, ALE….

Artykuł „Współczesna literatura” pochodzi z serwisu .