Pierwszym skojarzeniem, jakie przychodzi mi do głowy ze słowem „Francja”, to już nie wieża Eiffela, bagietki, wino czy ser. To BIUROKRACJA. Wczoraj koleżanka zadała mi pytanie „jakim cudem ten kraj jeszcze się nie rozsypał?” Nie wiem.

W Polsce

Kiedy w Polsce chciałam wyrobić sobie dowód, stałam 3 dni w kolejce i nici z tego. Dopiero za 4 razem się udało (i to w innym mieście). Narzekałam jak cholera, niczego nie świadoma, że na świecie są kraje, w których załatwienie tego dokumentu pewnie wygląda dużo gorzej.

We Francji

Tutaj, nikt nie wie jakie dokumenty są potrzebne, by zyskać jeden.

Hitem jednak dla mnie jest fakt, że to ja lepiej wiem, co mają zrobić pracownicy w danym urzędzie niż oni sami. O co chodzi? Już wyjaśniam.

Awaria zamka w drzwiach

W zeszły czwartek zepsuł mi się zamek w drzwiach. Nie mogłam więc wejść do pokoju. Zgłosiłam problem, pan ładnie napisał w zeszyciku o co chodzi, a następnie poszedł ze mną ze specjalnym pilotem, abym mogła wejść do pokoju. Naprawiać mieli w piątek, ale… Francuzi mają czas. Ilekroć chciałam wejść do mieszkania, musiałam iść do biura i na nowo tłumaczyć problem.

1)

-Zgłosiła to pani?
-Tak.
Pan szuka dokumentacji.
-Proszę pana, to jest napisane tutaj w tym zeszycie. Widzi pan? Z tego co wiem, wszystkie zgłaszane problemy w nim są zapisywane.
-Tak, dziękuję.

2)

-Co się stało?
-Zepsuł mi się zamek w drzwiach.
-Gdzie pani mieszka?
–Tu i tu
-Zgłaszała to pani? Kiedy to się stało?
-(NIE ZGŁASZAŁAM. PO CO?! ) Tak, w czwartek. Od razu zgłosiłam problem.

3)

-Imię i nazwisko!
-Klaudia B.
-Narodowość!
-Polka.
-Adres!
-W Polsce?
-Tak!
-XYZ
-Zgadza się!

4)

-Który budynek?
–Teeen
Pan idzie ze mną.
–Przepraszam, żeby otworzyć drzwi od mojego pokoju, musi pan zabrać specjalny pilot. Innym kluczem nie będzie to możliwe.

DZIEŃ NAPRAWY – WTOREK

-Jak pani otwierała drzwi do swojego pokoju?
-Pracownicy z biura brali ten oto pilot i otwierali nim drzwi.
-To niemożliwe! Wczoraj próbowałem nim otworzyć, ale się nie dało.
-Musiało się dać. Pracownicy nim właśnie otwierali.
-Nie da się. Widzi pani? Odrzuca kiedy daję ok.
-Pracownicy najpierw naciskali na strzałki, a dopiero potem ok. W biurze jest instrukcja. Jeden pan też nie potrafił otworzyć, więc poszedł po tą instrukcję.
-To ja pisałem tą instrukcję. Zajmuję się tym systemem. Poza tym nie muszę naciskać na żadne strzałki.
-……..

Naprawił. Dzięki temu, że byłam w pokoju i otworzyłam mu drzwi.

Z załatwianiem innych rzeczy też jest ciężko. Pracownicy sami nie wiedzą, co mają robić. Jeden mówi to, drugi tamto…

Jest wesoło!

Jednak wszystko wynagradzają mi widoki z okna – Alpy!

Mieszkam na 4 piętrze, więc regularnie uprawiam sport: schodki. Naprawdę to lubię! 🙂 Nie wychodzę na górę jak ostatni borok, tylko korzystam. Poważnie!

Artykuł Francja okiem Klaudii pochodzi z serwisu .

Od momentu kiedy założyłam bloga na WordPressie, bardziej chce mi się pisać. Czasem, gdy pojawi mi się jakiś pomysł w głowie, nie mam czasu tworzyć od razu, dlatego zrobiłam sobie listę tematów, które chciałabym poruszyć i ewentualne notatki, których później w poście nie może zabraknąć. Ciekawe jest to, że czasem, kiedy mówię sobie „dziś coś napiszę” i wybieram temat, nagle przychodzi mi do głowy inny pomysł, który jest powiązany z tym, którym chciałam się podzielić. I teraz tak właśnie mam. Planowałam napisać (i nieco rozwinąć temat), że:

•         Francja niespecjalnie mnie interesuje, że wolę ich język,
•         włoski w zasadzie  nie bardzo, ale wykładowcy w taki sposób opowiadają o kraju, że spodobała mi się kultura Włoch,
•         do angielskiego też żadnych uczuć nie mam, ale do Stanów Zjednoczonych, ich widoków rodem z filmów już tak.

Gdyby więc zatem połączyć widoki z USA, kulturę włoską oraz język francuski, wyszłoby coś niesamowicie pięknego- oczywiście moim zdaniem.

A dlaczego przyszło mi do głowy coś podobnego? Bo na starym blogu już coś na ten temat powstało:

Już od samego początku wszyscy wiedzieli, że Francją w żaden sposób się nie interesuję. Językiem? A i owszem. Kilka osób kiwało z niedowierzaniem głową, kiedy mówiłam im, że kraj to kraj i nie ma tu nad czym się rozwodzić. Dziwili się dlaczego studiuję romanistykę, skoro nic o Francji nie wiem, nigdy tam nie byłam i nawet jakoś specjalnie nie chce mi się jej odwiedzić.

Kierunek studiów? Najlepszy z najlepszych!

Ale nie o kierunku chciałam pisać.

Otóż, kilka tygodni temu wybrałam się do biblioteki miejskiej, żeby oddać przeczytaną książkę. Patrzę, a na ladzie leży świeżutka książeczka z przepiękną okładką z typowo kobiecym tytułem „Mój Paryż, moja miłość” Pauliny Wnuk- Crepy. Co mogę o niej powiedzieć? Przewodnik o Paryżu wspaniały, lepszy niż zwykłe, gdyż nie ma w niej historycznych opisów muzeów i tym takich. W zasadzie coś jakby powieścio- przewodnik. Dla turystów zdecydowanie polecam. Ale po przeczytaniu, zarówno Francja, jak i sam Paryż mnie do siebie nie przyciągnął. Owszem, ciekawie by było tam być, poczuć się jak typowo francuska, mieszczańska dama, „bourgoise” (na chwilę). Kilka rzeczy totalnie mnie zaskoczyło i pozwolę sobie kilka z nich zacytować:

Paryżanie są bardzo marudni. Niezwykle często powodem ich ubolewania jest pogoda: narzekają na upał latem, na chłód zimą, na padający deszcz, na wiejący wiatr i tak dalej. Drugim tematem, nad którym mogą się rozwodzić godzinami, jest działalność partii politycznych- stale je krytykują. Czy rządzi lewica, czy prawica, zawsze znajdą coś, co im się nie podoba.

Prawie jak Polska…

Nigdy nie mówcie, że Paryż jest wspaniały i chcielibyście tu zamieszkać, że miasto was zachwyca i że przecież nie można tu tak szybko chodzić, bo nie da się podziwiać zabytków. Wy Paryża nie znacie, a paryżanin tu żyje na co dzień i jeśliby gapił się na zabytki, to… wszedłby w psią kupę!

To i tak jest jeszcze w miarę spoko. Są sprawy, które bardziej szokują, np ta o zdradach:

(…) Jednak większość Francuzów przypomniała, że od 1975 roku zdrady nie uważa się za przestępstwo i jest całkowicie legalna.

Nie mówiąc już, że ciąża, wychowanie dzieci w światowej stolicy mody, to (według typowej Polki, czyli mnie) koszmar. No.. nie we wszystkich przypadkach. Dzieci w przedszkolu jadają dania hm.. chyba wykwintne będzie dobrym określeniem.

Artykuł Francuski, Włochy i Ameryka pochodzi z serwisu .