Ostatnimi czasy zwykliśmy celebrować chwile. Coraz bardziej popularne staje się docenianie małych rzeczy, w szczególności kawy. Wypoczywamy podczas jej picia, prawda? Ona nas relaksuje.

Ale czy wiecie jak przygotować najlepszą kawę na świecie?

Z pomocą przychodzi nam francuski filmik z YouTube

Dlaczego po francusku? Bo teraz uczymy się tego języka!

Jestem zdania, że gdy zrobimy sobie piękny kącik do pracy, to od razu aż chce się działać. Albo inaczej – gdy naukę skojarzymy z czymś przyjemnym. 

Na podstawie powyższego filmiku, chciałabym, by każdy z Was napisał lub nagrał filmik, a następnie mi przesłał na maila klaudia2673@gmail.com o tym  JAK ZROBIĆ NAJLEPSZĄ KAWĘ, bazując na tym video czy się zgadzacie, czy nie. (Przypominam, że po francusku). Dlaczego? Byście wiedzieli co odpowiedzieć, gdy o kawie zaczniecie rozmawiać z francuskojęzyczną osobą. A na pewno zaczniecie, bo coś mi mówi, że kawa jest częścią Waszego życia 😉

No dobrze, a może by tak podarować komuś filiżankę kawy?

Jeżeli nie wiecie o co chodzi, to przeczytajcie to:

CAFE SUSPENDU

Przykro mi, nie powiem więcej. Nie podaję na tacy, ja tu tylko pomagam, podsuwam pomysły na naukę. Za Was się języka nie nauczę.

_______________________________________

A tak poważnie, to

Tu odpowiadam na pytanie:
Jak prowadzę lekcje online?

Artykuł Podaruj mi trochę… kawy pochodzi z serwisu .

Dziś już ostatni wpis z serii codziennych czynności. Ale nie bójcie się — będą kolejne! Francuskie słownictwo przy kawie wcale się nie kończy!
(Przypominam, że projekt współtworzę z Olą z bloga Francuski przy kawie).

Wydaje się, że rzeczy, które robimy na co dzień, to wstawanie, jedzenie śniadania, sprzątanie, pójście do szkoły itp. Prawda jednak jest taka, że często spędzamy czas wolny, realizując własne hobby.

Być może nie zdajemy sobie sprawy, ale jeżeli dużo czasu spędzamy na oglądaniu telewizji, to właśnie to wchodzi w zakres naszej pasji.

I przyznam szczerze, jestem zadowolona, że na lekcjach z języka uczy się takowego słownictwa. Jednak jest to tylko liźnięcie, resztę trzeba przyswoić sobie samemu.

Dlatego nie podam gotowych tekstów czy nagrań, z których można czerpać inspiracje. Bo każdy z nas interesuje się czymś innym. Dlatego waszym zadaniem na kolejne dwa tygodnie będzie znalezienie jak największej ilości informacji o swojej pasji.

Dla przykładu — ja, w wolnym czasie zwykle coś tworzę. W tym tygodniu skończyłam wymyślanie swojej autorskiej metody nauczania języków (méthode d’enseignement des langues), projekt wizytówki (carte de visite), logo (logo) i hasło reklamowe (slogan publicitaire). Ażeby opowiedzieć komuś, czym się zajmuję, potrzebuję znać takie słownictwo. I by stać się jeszcze lepszą, w tym, co robię, szukam niezbędnych mi informacji po francusku. Zachęcam więc do zrobienia tego samego.

No, chyba że nie wiesz

Quel loisir créatif est fait pour vous ?

Zachęcam do rozwiązania testu :)

__________________________________

link do testu:
http://www.journaldesfemmes.com/questionnaire/fiche/4538/d/f/1/

Artykuł Weź kawę, a ja opowiem ci o swoim hobby pochodzi z serwisu .

Co prawda Noworoczne Wyzwanie Poliglotki się kończy, ale uważam, że jeszcze nie jest za późno, by „pochwalić się”, że biorę w nim udział. Postanowiłam wziąć się za mój angielski, bo czuję, że wciąż nie umiem go na tyle, by móc swobodnie porozumiewać się w tym języku, a przede wszystkim chcę osłuchać się i poznać więcej wyrażeń.

Tak! Jednym z zadań, jakie Sandra z Madame Polyglot, poleca by zrobić podczas wyzwania, jest nauczenie się jednego wyrażenia dziennie. I tak robię!

Przed przystąpieniem do wyzwania, kupiłam zeszyt. Stwierdziłam, że musi mi się podobać, bym każdy dzień zechciała po niego sięgać.

Następnie wypisałam listę zadań, które chciałabym zrealizować. Początkowo było ich niewiele, bo stawiam na jakość a nie na ilość. Z czasem jednak, moja lista zaczęła się nieco powiększać.

Przyznaję- nie zawsze mam czas, by porządnie przysiąść nad angielskim. Zwłaszcza, że jest sesja i muszę się uczyć. Niemniej, codziennie staram się znaleźć chociaż 5 minut, by zapisać ciekawe wyrażenie oraz wymyślić zdanie z nim związane. Próbuję ułożyć takie, by nie musieć go tłumaczyć na język polski.

Ponadto, udało mi się przesłuchać całego audiobooka („Przygody Tomka Sawyera”) i jestem z tego bardzo dumna! Zdarzało się, że jednej części słuchałam po dwa razy, bo nie do końca rozumiałam o co chodzi. Rozumiałam sens, ale czasem interesowały mnie drobne szczegóły, do których musiałam wrócić.

Napisałam też oficjalny list. Najpierw jednak, kolorowymi mazakami, przepisałam charakterystyczne zwroty dla tego typu tekstów.

Postanowiłam również przepisać test z gazety anglojęzycznej. Być może, to zadanie wydaje się głupie, niemniej postanowiłam je zrobić. Na studiach słyszę, że niektórzy tak właśnie się uczą. Dlaczego więc z tego nie skorzystać?

Dzwonić za granicę nie planowałam. Ale moja rodzina planowała, nie wiedząc nawet, że biorę udział w wyzwaniu i że takie zdanie znajduje się na liście. Zmusili mnie, bym zadzwoniła do Anglii, bo „znam angielski” i załatwiła jedną ważną rzecz. Brytyjski akcent powala mnie na łopatki, więc zanim dotarło do mnie, co owa Pani do mnie mówi, mijały jakieś 3 sekundy. Dałam radę!

Powiem szczerze, że wkręciłam się w codzienne zapisywanie nowych wyrażeń. I coś czuję, że tak zostanie, wyzwanie się skończy, a ja dalej będę szukać czegoś ciekawego, wyciągać mazaki i… 🙂

Artykuł Noworoczne Wyzwanie Poliglotki pochodzi z serwisu .

Często słyszę, że mam talent do języków. I byłabym w stanie się z tym zgodzić, gdyby nie jeden przedmiot na studiach, na którym analizowaliśmy pojęcia m.in. talentu, inteligencji, zdolności, predyspozycji czy motywacji oraz rozwiązywaliśmy różnego rodzaju testy, by ocenić „kim tak naprawdę jesteśmy”.

I oto w tym miejscu powinnam podać ich definicje. Według mnie, owe pojęcia są tak płynne, jedno wpływa na drugie, rodzaje ich są w zasadzie do siebie bardzo podobne, o ile nie jednakowe.

Według tej notatki talent to:

 specyficzny kompleks cech indywidualnych, ujawniających się już w okresie wczesnego dzieciństwa u niewielu osób, prowadzący do szczególnego mistrzostwa w jakiejś dziedzinie.
Inaczej – bardzo wysoki poziom określonej zdolności specjalnej lub wiązki uzdolnień, które przejawiają się w ponadprzeciętnej łatwości nabywania wiedzy lub sprawności w jakiejś dziedzinie (talent muzyczny, plastyczny, aktorski, literacki itp.).
Zdaniem Karen Rogers (1996, s. 46), talent różni się od zdolności tym, że:
– jest zawsze zdolnością nadzwyczajną, niepospolitą, bardzo rzadko występującą;
– jest zdolnością twórczą, ujawniającą się w szczególnie wybitnych osiągnięciach w konkretnej dziedzinie.
O talencie możemy zatem mówić w odniesieniu do wybitnych zdolności, spotykanych u niewielu uczniów. O zdolnościach i uzdolnieniach – w odniesieniu do niemal wszystkich uczniów.

Natomiast według tej prezentacji osoba utalentowana, to:

osoba, która jest wybitna tylko w jednej dziedzinie, np. matematyce. Posiadająca potencjał do osiągania najwyższych wyników w jednej dyscyplinie naukowej lub artystycznej.  

Ponadto istnieje coś takiego jak inteligencja wieloraka, która dzieli się na inteligencję:

– lingwistyczną,
– matematyczno- logiczną,
– kinestetyczną,
– muzyczną,
– wizualno- przestrzenną,
– interpersonalną,
– intrapersonalną.

Rozwiązując jeden test na ową inteligencję wieloraką, chyba nikomu z mojej grupy nie wyszło, iż ma najbardziej rozwiniętą inteligencję lingwistyczną, mimo że wszyscy studiowaliśmy filologię!

Ale wiecie co? Nie ma co się zastanawiać czy ktoś jest utalentowany w danej dziedzinie, czy może posiada taką a nie inną inteligencję wieloraką bądź cokolwiek innego. Zostawmy to znawcom.
Róbmy to co lubimy, po prostu. Ja lubię języki, a Ty co lubisz? 🙂
A według tego, co jest napisane na tej stronie, którą znalazłam szukając materiałów: „Nasza inteligencja (i nasze zdolności) są płynne: możemy je rozwijać i wzmacniać”.

Artykuł Ale ja nie mam talentu do języków… pochodzi z serwisu .

Dużo marzę, dużo chcę i… tak się składa, że wiele z marzeń udało mi się zrealizować. To nie tak, że dążę po trupach do celu, że muszę coś osiągnąć. Nie. Nie jestem w stanie tego wyjaśnić, ale one spełniają się jakby same. No, może nie do końca. Czasem wydaje mi się, że jestem zbyt ambitna oraz, że zbyt wiele rzeczy mnie interesuje. A przecież nie muszę mieć i wiedzieć wszystkiego. W związku z tym zrezygnowałam z kilku takowych postanowień. Albo inaczej- po prostu zostawiłam je „na potem”, że być może kiedyś coś w danym kierunku zrobię.
Moje życie, jak to moje życie, płata mi ciekawe figle. Lubię je, przynajmniej jest interesująco. Częstym przypadkiem jest fakt, że jak nic się nie dzieje, to nic się nie dzieje, a jak już coś zacznie, to wszystko naraz.

Zdecydowałam, że po obronie zajmę się angielskim i francuskim. I od lipca faktycznie nie próżnuję. Jako, że marzy mi się Kraków, mam kilka planów co do studiowania tam. Bardzo chciałabym chodzić na zajęcia z tańca klasycznego (czyli baletu). Po prostu, żeby się poruszać. Zdecydowałam więc, że jeśli nie uda mi się znaleźć pracy na wakacje, to będę się rozciągać, żeby nie wyjść na totalną sierotę na zajęciach. Chociaż podobno na balecie dla dorosłych wszystko zaczyna się od podstawowych podstaw. A z moją gibkością nie jest znowu tak źle.

Ponadto czytam różne różności w internecie. I mimo że zaczynam od jednego, to kończy się na czymś zupełnie innym. Takim cudem właśnie trafiłam na nauczanie Francuzów polskiego. A raczej ich korektę. Z wzajemnością, bo i ja korzystam z tego przywileju i pytam ich o różne kwestie. A propos nauczania polskiego- zawsze bałam się tego, bo przecież ten język jest tak trudny, że omatkokochana. Sama przecież nie znam zasad gramatyki choćby. Zdarza się, że sama zastanawiam się jak coś odmienić. Ach, ale ze mnie native speaker 😛

Ale to nie wszystko. Marzyłam też o graniu na pianolce. Ale to w daleeeeeeeekiej przyszłości, o ile w ogóle. Poddałam się, jeżeli chodzi o tę kwestię (o właśnie. Nie wiem kiedy używać „tę” a kiedy „tą”). Nie można mieć przecież wszystkiego naraz. Taaaaak. Dwa dni temu za darmo dostałam keaboard. Jak żyć? No nic. Zostawię go sobie na później. Na za dwa, trzy lata. Zresztą, zobaczymy co życie przyniesie. Czy w ogóle dostanę się do Krakowa?

Zapomniałabym o włoskim. Miałam go na studiach jako lektorat i… też wypadałoby znać go lepiej. Na razie jednak nie będę robiła nic w tym kierunku. Poza czytaniem blogów rzecz jasna.

Artykuł Wszystko naraz! pochodzi z serwisu .