Marzę, by na swoim komputerze kliknąć „odinslaluj”, by pewne dwa programy zniknęły na zawsze z mojego życia. Pierwsza noc w Polsce po powrocie z Francji, dała mi nieciekawy sen: śniły mi się te programy! Na drugi dzień to samo, niestety…

Marzę, by zaliczyć semestr.

Marzę, by w pełni zająć się tym, co kocham. A w tle, niech leci pisanie magisterki.

Jestem wdzięczna koleżance, która pomaga mi ogarnąć literaturę do bibliografii. Myślałam, że sama muszę wykonywać wszystkie czynności, ale okazuje się, że nawet tak z pozoru drony element można komuś zlecić. (Zlecić, to raczej nieodpowiednie słowo, bo kojarzy mi się z delegacją zadań w firmie. No ale – wiecie o co mi chodzi).

Jestem wdzięczna rodzicom mojej uczennicy, którzy swoimi słowami zrobili mi dzień. Bo owa uczennica bardzo mnie lubi i nie chce rezygnować z zajęć. Kiedy jesteś nauczycielem, to są to jedne z piękniejszych słów, które możesz usłyszeć. Albo poprzednia nauczycielka podobno się nie uśmiechała.

Jestem wdzięczna wszystkim, którzy są, wysłuchują moich narzekań i wspierają. Jeżeli to czytasz, to doskonale wiesz, że o Tobie mówię♥️

Razem przetrwamy do lutego, a nawet dłużej, znacznie dłużej!

Ściskam Was wszystkich baaaardzo mocno! Zobaczymy się… jeszcze nie wiem kiedy, ale! oby jak najszybciej.

Klaudia

Artykuł Kiedy nie możesz robić tego, co kochasz pochodzi z serwisu .

Jest mi niezwykle miło, że mogę wziąć udział w akcji #CoPoMaturze organizowanej przez
Anię z bloga Blue-kangaroo
oraz
Dagmarę z bloga Socjopatka

!! 🙂

Który kierunek studiów wybrać?!

Wybranie kierunku studiów nie jest łatwym orzechem do zgryzienia. Człowiek nagle musi dokonać wyboru, który, bądź co bądź, decyduje o jego przyszłym życiu. A jeśli interesuje go wiele rzeczy (czyli, na przykład, mnie) i w dodatku jest niezdecydowany (też ja), to już w ogóle dramat.

Zastanawiałam się nad turystyką (która jakoś specjalnie mnie nie interesowała), teatrologią, scenografią, aktorstwem, wychowaniem fizycznym i filologią romańską.

Mimo, że rozpiętość moich zainteresowań jest dość duża, musiałam sobie jakoś poradzić.

Zaczęłam więc czytać jak wygląda rekrutacja, czy są egzaminy wstępne (jeżeli tak, to co należy przygotować), jakie przedmioty są w programie studiów, jakie zawody można po danym kierunku wykonywać, czy jest to opłacalne, czy rzeczywiście chciałabym żyć wykonując któreś z tych profesji.

Zaglądałam też na fora, bo dzięki nim naprawdę wiele można się dowiedzieć.

Po jakże dogłębnej analizie, wyeliminowałam:

• teatrologię (bo bardzo ciężko z pracą),
• scenografię (bo to nie tylko znajdywanie scenerii do produkcji filmowych w terenie, ale też samodzielne wykonywanie dekoracji. A jak wiadomo, nie lubię babrać się w pracach plastycznych. Zresztą, aby aplikować na te studia, trzeba oddać swoje portfolio, którego nie miałam),
• aktorstwo (bo milion rzeczy trzeba się nauczyć, by przystąpić do egzaminów wstępnych. Poza tym, i tak nigdy nie wiadomo czy znajdzie się po tych studiach praca),
• wychowanie fizyczne (mimo sprawnościowych egzaminów wstępnych, które być może bym zdała, doszłam do wniosku, że nie chcę uczyć wfu w szkole. Bycie trenerem byłoby w porządku, ale z pracą też krucho. No i ćwiczyć w zimie? Tragedia! Chociaż kocham sport, to nienawidzę przebierać się zimą w strój. Wiem, że to nic takiego, że trwa tylko raptem 5 minut, ale i tak… Zdecydowanie nie dla mnie).

Została mi już tylko turystyka i filologia romańska. Jeżeli chodzi o tą drugą, to w większości przypadków trzeba było mieć maturę z francuskiego, a zajęcia odbywają się tylko po francusku. Na szczęście dzięki forów, dowiedziałam się, że są uczelnie z francuskim od podstaw! Złożyłam dokumenty na turystykę na AWF w Katowicach i na UJ do Krakowa oraz filologię do Kolegium Języków Obcych (teraz Kolegium Nauk Społecznych i Filologii Obcych) w Gliwicach. Iiii dostałam się tylko na francuski!
Roboty było mnóstwo, ale przynajmniej czegoś się nauczyłam 😉
I chwalę sobie tą uczelnię za organizację. Naprawdę. Masz pytanie? Wykładowcy znają odpowiedź. A jeżeli nie, to się dowiedzą i cię o tym poinformują. Załatwianie różnych dokumentów logiczne, wszyscy wiedzą co, jak i gdzie.
Oczywiście bezproblemowo nie było. Ilość poprawek z jakimi musiałam się zmierzyć, była deprymująca. Nie odbyło się też bez urlopu dziekańskiego, o którym pisałam TU.

„Nie masz studiów? Jesteś głupi!”

Uważam jednak, że człowiek bez studiów wcale nie jest głupszy. A i na nich zdarzają się takie „kwiatki”, które jakimś dziwnym cudem zaliczają zajęcia, a następnie zdobywają dyplom. I mają tytuł, nie mając de facto wykształcenia.

Zresztą, jak funkcjonowałby świat bez zwykłych robotników? Przecież i tacy są potrzebni.

Więc co po maturze?

Studia, kursy, praca?

Nie wiem. Wiem jedynie, że warto próbować. Być może trzeba będzie zmienić kierunek. A będąc na studiach, nie zrażać się czasem „durnymi” przedmiotami, bo one na pewno będą. Warto je przeskoczyć, choćby tylko po to, by uzyskać wymarzony zawód.

I nie uwierzę, że jest ktoś, kto nie ma żadnego pomysłu na życie. Moim zdaniem, każdy ma jakieś marzenia, nawet, na pierwszy rzut oka, nierealne. Jednak warto wziąć je pod uwagę, a nuż okaże się, że się spełnią? 😉

W głębi duszy chciałam studiować francuski. Ale brak matury i zbyt słaba znajomość języka powodowały, że wątpiłam.

A Ty, co zrobiłeś po maturze? Podziel się w komentarzu 🙂
Jeśli jesteś przed maturą lub ledwo po, jakie masz plany na przyszłość? Podziel się. Z chęcią się czegoś dowiem 🙂

Artykuł Co po maturze, czyli szeroka gama zainteresowań pochodzi z serwisu .

Dużo marzę, dużo chcę i… tak się składa, że wiele z marzeń udało mi się zrealizować. To nie tak, że dążę po trupach do celu, że muszę coś osiągnąć. Nie. Nie jestem w stanie tego wyjaśnić, ale one spełniają się jakby same. No, może nie do końca. Czasem wydaje mi się, że jestem zbyt ambitna oraz, że zbyt wiele rzeczy mnie interesuje. A przecież nie muszę mieć i wiedzieć wszystkiego. W związku z tym zrezygnowałam z kilku takowych postanowień. Albo inaczej- po prostu zostawiłam je „na potem”, że być może kiedyś coś w danym kierunku zrobię.
Moje życie, jak to moje życie, płata mi ciekawe figle. Lubię je, przynajmniej jest interesująco. Częstym przypadkiem jest fakt, że jak nic się nie dzieje, to nic się nie dzieje, a jak już coś zacznie, to wszystko naraz.

Zdecydowałam, że po obronie zajmę się angielskim i francuskim. I od lipca faktycznie nie próżnuję. Jako, że marzy mi się Kraków, mam kilka planów co do studiowania tam. Bardzo chciałabym chodzić na zajęcia z tańca klasycznego (czyli baletu). Po prostu, żeby się poruszać. Zdecydowałam więc, że jeśli nie uda mi się znaleźć pracy na wakacje, to będę się rozciągać, żeby nie wyjść na totalną sierotę na zajęciach. Chociaż podobno na balecie dla dorosłych wszystko zaczyna się od podstawowych podstaw. A z moją gibkością nie jest znowu tak źle.

Ponadto czytam różne różności w internecie. I mimo że zaczynam od jednego, to kończy się na czymś zupełnie innym. Takim cudem właśnie trafiłam na nauczanie Francuzów polskiego. A raczej ich korektę. Z wzajemnością, bo i ja korzystam z tego przywileju i pytam ich o różne kwestie. A propos nauczania polskiego- zawsze bałam się tego, bo przecież ten język jest tak trudny, że omatkokochana. Sama przecież nie znam zasad gramatyki choćby. Zdarza się, że sama zastanawiam się jak coś odmienić. Ach, ale ze mnie native speaker 😛

Ale to nie wszystko. Marzyłam też o graniu na pianolce. Ale to w daleeeeeeeekiej przyszłości, o ile w ogóle. Poddałam się, jeżeli chodzi o tę kwestię (o właśnie. Nie wiem kiedy używać „tę” a kiedy „tą”). Nie można mieć przecież wszystkiego naraz. Taaaaak. Dwa dni temu za darmo dostałam keaboard. Jak żyć? No nic. Zostawię go sobie na później. Na za dwa, trzy lata. Zresztą, zobaczymy co życie przyniesie. Czy w ogóle dostanę się do Krakowa?

Zapomniałabym o włoskim. Miałam go na studiach jako lektorat i… też wypadałoby znać go lepiej. Na razie jednak nie będę robiła nic w tym kierunku. Poza czytaniem blogów rzecz jasna.

Artykuł Wszystko naraz! pochodzi z serwisu .