Marzę, by na swoim komputerze kliknąć „odinslaluj”, by pewne dwa programy zniknęły na zawsze z mojego życia. Pierwsza noc w Polsce po powrocie z Francji, dała mi nieciekawy sen: śniły mi się te programy! Na drugi dzień to samo, niestety…

Marzę, by zaliczyć semestr.

Marzę, by w pełni zająć się tym, co kocham. A w tle, niech leci pisanie magisterki.

Jestem wdzięczna koleżance, która pomaga mi ogarnąć literaturę do bibliografii. Myślałam, że sama muszę wykonywać wszystkie czynności, ale okazuje się, że nawet tak z pozoru drony element można komuś zlecić. (Zlecić, to raczej nieodpowiednie słowo, bo kojarzy mi się z delegacją zadań w firmie. No ale – wiecie o co mi chodzi).

Jestem wdzięczna rodzicom mojej uczennicy, którzy swoimi słowami zrobili mi dzień. Bo owa uczennica bardzo mnie lubi i nie chce rezygnować z zajęć. Kiedy jesteś nauczycielem, to są to jedne z piękniejszych słów, które możesz usłyszeć. Albo poprzednia nauczycielka podobno się nie uśmiechała.

Jestem wdzięczna wszystkim, którzy są, wysłuchują moich narzekań i wspierają. Jeżeli to czytasz, to doskonale wiesz, że o Tobie mówię♥️

Razem przetrwamy do lutego, a nawet dłużej, znacznie dłużej!

Ściskam Was wszystkich baaaardzo mocno! Zobaczymy się… jeszcze nie wiem kiedy, ale! oby jak najszybciej.

Klaudia

Artykuł Kiedy nie możesz robić tego, co kochasz pochodzi z serwisu .

Jest mi niezwykle miło, że mogę wziąć udział w akcji #CoPoMaturze organizowanej przez
Anię z bloga Blue-kangaroo
oraz
Dagmarę z bloga Socjopatka

!! 🙂

Który kierunek studiów wybrać?!

Wybranie kierunku studiów nie jest łatwym orzechem do zgryzienia. Człowiek nagle musi dokonać wyboru, który, bądź co bądź, decyduje o jego przyszłym życiu. A jeśli interesuje go wiele rzeczy (czyli, na przykład, mnie) i w dodatku jest niezdecydowany (też ja), to już w ogóle dramat.

Zastanawiałam się nad turystyką (która jakoś specjalnie mnie nie interesowała), teatrologią, scenografią, aktorstwem, wychowaniem fizycznym i filologią romańską.

Mimo, że rozpiętość moich zainteresowań jest dość duża, musiałam sobie jakoś poradzić.

Zaczęłam więc czytać jak wygląda rekrutacja, czy są egzaminy wstępne (jeżeli tak, to co należy przygotować), jakie przedmioty są w programie studiów, jakie zawody można po danym kierunku wykonywać, czy jest to opłacalne, czy rzeczywiście chciałabym żyć wykonując któreś z tych profesji.

Zaglądałam też na fora, bo dzięki nim naprawdę wiele można się dowiedzieć.

Po jakże dogłębnej analizie, wyeliminowałam:

• teatrologię (bo bardzo ciężko z pracą),
• scenografię (bo to nie tylko znajdywanie scenerii do produkcji filmowych w terenie, ale też samodzielne wykonywanie dekoracji. A jak wiadomo, nie lubię babrać się w pracach plastycznych. Zresztą, aby aplikować na te studia, trzeba oddać swoje portfolio, którego nie miałam),
• aktorstwo (bo milion rzeczy trzeba się nauczyć, by przystąpić do egzaminów wstępnych. Poza tym, i tak nigdy nie wiadomo czy znajdzie się po tych studiach praca),
• wychowanie fizyczne (mimo sprawnościowych egzaminów wstępnych, które być może bym zdała, doszłam do wniosku, że nie chcę uczyć wfu w szkole. Bycie trenerem byłoby w porządku, ale z pracą też krucho. No i ćwiczyć w zimie? Tragedia! Chociaż kocham sport, to nienawidzę przebierać się zimą w strój. Wiem, że to nic takiego, że trwa tylko raptem 5 minut, ale i tak… Zdecydowanie nie dla mnie).

Została mi już tylko turystyka i filologia romańska. Jeżeli chodzi o tą drugą, to w większości przypadków trzeba było mieć maturę z francuskiego, a zajęcia odbywają się tylko po francusku. Na szczęście dzięki forów, dowiedziałam się, że są uczelnie z francuskim od podstaw! Złożyłam dokumenty na turystykę na AWF w Katowicach i na UJ do Krakowa oraz filologię do Kolegium Języków Obcych (teraz Kolegium Nauk Społecznych i Filologii Obcych) w Gliwicach. Iiii dostałam się tylko na francuski!
Roboty było mnóstwo, ale przynajmniej czegoś się nauczyłam 😉
I chwalę sobie tą uczelnię za organizację. Naprawdę. Masz pytanie? Wykładowcy znają odpowiedź. A jeżeli nie, to się dowiedzą i cię o tym poinformują. Załatwianie różnych dokumentów logiczne, wszyscy wiedzą co, jak i gdzie.
Oczywiście bezproblemowo nie było. Ilość poprawek z jakimi musiałam się zmierzyć, była deprymująca. Nie odbyło się też bez urlopu dziekańskiego, o którym pisałam TU.

„Nie masz studiów? Jesteś głupi!”

Uważam jednak, że człowiek bez studiów wcale nie jest głupszy. A i na nich zdarzają się takie „kwiatki”, które jakimś dziwnym cudem zaliczają zajęcia, a następnie zdobywają dyplom. I mają tytuł, nie mając de facto wykształcenia.

Zresztą, jak funkcjonowałby świat bez zwykłych robotników? Przecież i tacy są potrzebni.

Więc co po maturze?

Studia, kursy, praca?

Nie wiem. Wiem jedynie, że warto próbować. Być może trzeba będzie zmienić kierunek. A będąc na studiach, nie zrażać się czasem „durnymi” przedmiotami, bo one na pewno będą. Warto je przeskoczyć, choćby tylko po to, by uzyskać wymarzony zawód.

I nie uwierzę, że jest ktoś, kto nie ma żadnego pomysłu na życie. Moim zdaniem, każdy ma jakieś marzenia, nawet, na pierwszy rzut oka, nierealne. Jednak warto wziąć je pod uwagę, a nuż okaże się, że się spełnią? 😉

W głębi duszy chciałam studiować francuski. Ale brak matury i zbyt słaba znajomość języka powodowały, że wątpiłam.

A Ty, co zrobiłeś po maturze? Podziel się w komentarzu 🙂
Jeśli jesteś przed maturą lub ledwo po, jakie masz plany na przyszłość? Podziel się. Z chęcią się czegoś dowiem 🙂

Artykuł Co po maturze, czyli szeroka gama zainteresowań pochodzi z serwisu .

Oto jak francuski stał się moją pasją, pisałam już kiedyś:

Jesteś do bani.
Nie umiesz.
Nie nadajesz się.
Co ty TUTAJ właściwie robisz?!

Zniechęcenie. Zaczynała w TO powoli wierzyć. Znienawidziła co dotychczas kochała. A pokochała przypadkiem.

Zaczęło się już w podstawówce. Pół roku sprawiło, że zachciała więcej (MIELIŚMY KÓŁKO FRANCUSKIEGO W SZKOLE, NA KTÓRE ZAPISAŁAM SIĘ, BO SZŁY KOLEŻANKI)*. Przez pięć i pół kolejnych lat nie było niczego (CHCIAŁAM CHODZIĆ NA DODATKOWE ZAJĘCIA, DO SZKOŁY JĘZYKOWEJ, LECZ NIESTETY DO TEGO NIE DOSZŁO). Znaczy było, ale nieudolnie. Bo jak taki dzieciak bez pomocy płyt CD chociażby, jest w stanie coś wynieść, się czegoś nauczyć? (PRÓBOWAŁAM UCZYĆ SIĘ SAMA, ALE NIE ZNAJĄC ZASAD WYMOWY, BYŁO MI OKROPNIE CIĘŻKO. KIEDY W LICEUM OKAZAŁO SIĘ, ŻE MAMY OBOWIĄZKOWY FRANCUSKI, BYŁAM PRZESZCZĘŚLIWA. NIE ZDAWAŁAM JEDNAK Z NIEGO MATURY.
WYBIERAJĄC STUDIA, ZAREJESTROWAŁAM SIĘ NA  TURYSTYKĘ ORAZ FILOLOGIĘ. NIE SPODZIEWAŁAM SIĘ TAKIEGO PRZEBIEGU AKCJI,  ALE „PECH” CHCIAŁ, ŻE DOSTAŁAM SIĘ TYLKO NA FILOLOGIĘ. I BARDZO DOBRZE!) 

Nie wierzę w przypadki.

W reszcie robiła TO co lubiła. Ale nie zdawała sobie sprawy, że TO LUBIENIE stało się jej pasją. Do czasu kiedy dowiedziała się, że jest do niczego. Masz rację Kobieto. Właściwie, to nie zrobiłam nic więcej. Tylko TO co było trzeba. A czasem nawet mniej. Zniechęcenie, złość ITePe, ITeDe.

Tydzień Ewangelizacyjny.
English Camp Skoczów.
English Camp for Children Cieszyn.
Auschwitz, Kraków.

I ta rozmowa. Przecież NIC nie mogło od tak po prostu zniknąć! Wróciła TA PASJA i świadomość, że TO jest TYM, co lubiła, lubi i będzie lubić.

Że też miałam czelność takie smęty i żale wypisywać na blogu… Dziś nie potrafię tego zrozumieć. Niemniej, pozwolę sobie posiłkować się swoimi starymi wypocinami.
Tekst powstał kiedy oczywiście oblałam egzamin (i tu pragnę dodać, że kampania wrześniowa dotykała mnie przez pierwsze dwa lata studiów). I nawet wiem z czego! Bardzo się wtedy zdenerwowałam, bo ten oblałam ze stresu. Po prostu języka mi w gębie zabrakło! Kobieta mnie pyta, a ja, no cóż, wiem, ale nie powiem. Dodatkowo miałam jeszcze inne egzaminy, które przechodziły na wrzesień. Aż trzy kampanie nie należały do najpiękniejszych. Zresztą, czy zdawanie we wrześniu jest piękne?
Różne ma się gusta, według mnie, niekoniecznie.

Po tymże smutnym wydarzeniu, znienawidziłam francuski. Aż rzygać mi się chciało (przepraszam za wulgaryzmy), kiedy słyszałam coś w tym języku. W wakacje więc, nie robiłam nic. Znaczy byłam na English Campie, gdzie miałam okazję rozmawiać z pewną dziewczyną, która uświadomiła mnie, że nie może to wszystko tak wyglądać. Że mam „spiąć poślady” i brać się do roboty. No to się wzięłam. Zdałam dwa egzaminy, a trzeciego nie. I wtedy właśnie zaczęła się moja niesamowita przygoda z „dziekanką”, o której można przeczytać TU.

__________________________________________________________________
* tekst dużymi literami został napisany dzisiaj gwoli wyjaśnień.

Artykuł Jak pokochałam francuski pochodzi z serwisu .

Będąc na studiach zdarza się, że trzeba wziąć urlop dziekański. Gdy zaczynałam swoją przygodę z uczelnią, myślałam, że trochę szkoda czasu na robienie sobie rocznej przerwy od studiów, że lepiej jest zrobić je za jednym zamachem. Tymczasem w moim życiu zdarzyło się tak, że musiałam go wziąć. Początkowo było to dla mnie trudne, ale z drugiej strony odetchnęłam z ulgą, ponieważ poprzednie dwa lata były bardzo ciężkie pod względem nauki. Tak, chociaż powszechnie mówi się, że studia to wieczna impreza i że nauka jest tylko w sesji, to  nie na moim kierunku. “Sesję” mieliśmy cały rok, kilka kolokwiów w tygodniu? Norma. Plus, jeśli ktoś wybrał specjalizację nauczycielką, robił w czasie roku akademickiego praktyki. Byli ludzie, którzy oprócz tego normalnie pracowali  i musieli chodzić na zajęcia. Bo u nas sprawdzali obecność. Co zajęcia.

Nadeszła letnia sesja, w tym egzamin z konwersacji. Najbardziej stresujący egzamin pod słońcem! Pytania były łatwe i trudne, więc trzeba było mieć szczęście losując takie, na które można się wypowiedzieć. No i bach.

Fail.

Wrzesień.

Fail nr 2.

Fail nr 3.

“Proszę złożyć podanie o urlop dziekański i widzimy się na egzaminie w czerwcu przyszłego roku”.

Z jednej strony ulga, z drugiej jednak smutek.

Jak zorganizujesz sobie ten rok?

Są dwie drogi: albo się poddasz, albo weźmiesz się do roboty.

Wybrałam to drugie. Udało mi się znaleźć korepetycje z francuskiego, żeby améliorer mon français (polepszyć francuski) oraz zapisałam się na włoski, żeby go nie zapomnieć.

Tak bardzo zależało mi, żeby ukończyć studia, właśnie ten kierunek, który pokochałam, który stał się moją pasją.

Przez rok „przerwy” dużo pracowałam. Nie tylko jeżeli chodzi o naukę, ale i o zarabianie pieniędzy. Ponadto od marca do czerwca w każdy wtorek jeździłam do Gliwic na zajęcia z przedmiotu, który oblałam. Pracowałam więc na trzy zmiany, pełny etat, chodziłam na francuski, włoski oraz jeździłam do Gliwic: na zajęcia a później praktyki. Jak tego dokonałam? Nie wiem. Ale dzięki temu wszystkiemu wiele się nauczyłam. Naprawdę. Nauczyłam się uczyć tak, żeby się nauczyć oraz stałam się bardziej zorganizowana i sumienna. W rezultacie na trzecim roku studiów udało mi się zdać większość kolokwiów i egzaminów w pierwszym terminie. I jakkolwiek egoistycznie to brzmi- jestem z tego bardzo dumna. Nawet teraz, kiedy są wakacje, mimo, że nie pracuję (niestety), zorganizowałam czas tak, że wiele zrobię. Wprowadziłam własny grafik, coś, co muszę zrobić. I.. udaje mi się 🙂

Podsumowując więc, jeśli komuś zdarzy się wziąć dziekankę, wykorzystajcie ją dobrze. Bo znam osoby, które też musiały odpuścić studia na rok i wypadły z rytmu nauki bardzo potrzebnej, by zaliczyć choćby semestr. 

Artykuł Urlop dziekański- szansa czy rok w plecy? pochodzi z serwisu .