Dużo marzę, dużo chcę i… tak się składa, że wiele z marzeń udało mi się zrealizować. To nie tak, że dążę po trupach do celu, że muszę coś osiągnąć. Nie. Nie jestem w stanie tego wyjaśnić, ale one spełniają się jakby same. No, może nie do końca. Czasem wydaje mi się, że jestem zbyt ambitna oraz, że zbyt wiele rzeczy mnie interesuje. A przecież nie muszę mieć i wiedzieć wszystkiego. W związku z tym zrezygnowałam z kilku takowych postanowień. Albo inaczej- po prostu zostawiłam je „na potem”, że być może kiedyś coś w danym kierunku zrobię.
Moje życie, jak to moje życie, płata mi ciekawe figle. Lubię je, przynajmniej jest interesująco. Częstym przypadkiem jest fakt, że jak nic się nie dzieje, to nic się nie dzieje, a jak już coś zacznie, to wszystko naraz.

Zdecydowałam, że po obronie zajmę się angielskim i francuskim. I od lipca faktycznie nie próżnuję. Jako, że marzy mi się Kraków, mam kilka planów co do studiowania tam. Bardzo chciałabym chodzić na zajęcia z tańca klasycznego (czyli baletu). Po prostu, żeby się poruszać. Zdecydowałam więc, że jeśli nie uda mi się znaleźć pracy na wakacje, to będę się rozciągać, żeby nie wyjść na totalną sierotę na zajęciach. Chociaż podobno na balecie dla dorosłych wszystko zaczyna się od podstawowych podstaw. A z moją gibkością nie jest znowu tak źle.

Ponadto czytam różne różności w internecie. I mimo że zaczynam od jednego, to kończy się na czymś zupełnie innym. Takim cudem właśnie trafiłam na nauczanie Francuzów polskiego. A raczej ich korektę. Z wzajemnością, bo i ja korzystam z tego przywileju i pytam ich o różne kwestie. A propos nauczania polskiego- zawsze bałam się tego, bo przecież ten język jest tak trudny, że omatkokochana. Sama przecież nie znam zasad gramatyki choćby. Zdarza się, że sama zastanawiam się jak coś odmienić. Ach, ale ze mnie native speaker 😛

Ale to nie wszystko. Marzyłam też o graniu na pianolce. Ale to w daleeeeeeeekiej przyszłości, o ile w ogóle. Poddałam się, jeżeli chodzi o tę kwestię (o właśnie. Nie wiem kiedy używać „tę” a kiedy „tą”). Nie można mieć przecież wszystkiego naraz. Taaaaak. Dwa dni temu za darmo dostałam keaboard. Jak żyć? No nic. Zostawię go sobie na później. Na za dwa, trzy lata. Zresztą, zobaczymy co życie przyniesie. Czy w ogóle dostanę się do Krakowa?

Zapomniałabym o włoskim. Miałam go na studiach jako lektorat i… też wypadałoby znać go lepiej. Na razie jednak nie będę robiła nic w tym kierunku. Poza czytaniem blogów rzecz jasna.

Artykuł Wszystko naraz! pochodzi z serwisu .

Od momentu kiedy założyłam bloga na WordPressie, bardziej chce mi się pisać. Czasem, gdy pojawi mi się jakiś pomysł w głowie, nie mam czasu tworzyć od razu, dlatego zrobiłam sobie listę tematów, które chciałabym poruszyć i ewentualne notatki, których później w poście nie może zabraknąć. Ciekawe jest to, że czasem, kiedy mówię sobie „dziś coś napiszę” i wybieram temat, nagle przychodzi mi do głowy inny pomysł, który jest powiązany z tym, którym chciałam się podzielić. I teraz tak właśnie mam. Planowałam napisać (i nieco rozwinąć temat), że:

•         Francja niespecjalnie mnie interesuje, że wolę ich język,
•         włoski w zasadzie  nie bardzo, ale wykładowcy w taki sposób opowiadają o kraju, że spodobała mi się kultura Włoch,
•         do angielskiego też żadnych uczuć nie mam, ale do Stanów Zjednoczonych, ich widoków rodem z filmów już tak.

Gdyby więc zatem połączyć widoki z USA, kulturę włoską oraz język francuski, wyszłoby coś niesamowicie pięknego- oczywiście moim zdaniem.

A dlaczego przyszło mi do głowy coś podobnego? Bo na starym blogu już coś na ten temat powstało:

Już od samego początku wszyscy wiedzieli, że Francją w żaden sposób się nie interesuję. Językiem? A i owszem. Kilka osób kiwało z niedowierzaniem głową, kiedy mówiłam im, że kraj to kraj i nie ma tu nad czym się rozwodzić. Dziwili się dlaczego studiuję romanistykę, skoro nic o Francji nie wiem, nigdy tam nie byłam i nawet jakoś specjalnie nie chce mi się jej odwiedzić.

Kierunek studiów? Najlepszy z najlepszych!

Ale nie o kierunku chciałam pisać.

Otóż, kilka tygodni temu wybrałam się do biblioteki miejskiej, żeby oddać przeczytaną książkę. Patrzę, a na ladzie leży świeżutka książeczka z przepiękną okładką z typowo kobiecym tytułem „Mój Paryż, moja miłość” Pauliny Wnuk- Crepy. Co mogę o niej powiedzieć? Przewodnik o Paryżu wspaniały, lepszy niż zwykłe, gdyż nie ma w niej historycznych opisów muzeów i tym takich. W zasadzie coś jakby powieścio- przewodnik. Dla turystów zdecydowanie polecam. Ale po przeczytaniu, zarówno Francja, jak i sam Paryż mnie do siebie nie przyciągnął. Owszem, ciekawie by było tam być, poczuć się jak typowo francuska, mieszczańska dama, „bourgoise” (na chwilę). Kilka rzeczy totalnie mnie zaskoczyło i pozwolę sobie kilka z nich zacytować:

Paryżanie są bardzo marudni. Niezwykle często powodem ich ubolewania jest pogoda: narzekają na upał latem, na chłód zimą, na padający deszcz, na wiejący wiatr i tak dalej. Drugim tematem, nad którym mogą się rozwodzić godzinami, jest działalność partii politycznych- stale je krytykują. Czy rządzi lewica, czy prawica, zawsze znajdą coś, co im się nie podoba.

Prawie jak Polska…

Nigdy nie mówcie, że Paryż jest wspaniały i chcielibyście tu zamieszkać, że miasto was zachwyca i że przecież nie można tu tak szybko chodzić, bo nie da się podziwiać zabytków. Wy Paryża nie znacie, a paryżanin tu żyje na co dzień i jeśliby gapił się na zabytki, to… wszedłby w psią kupę!

To i tak jest jeszcze w miarę spoko. Są sprawy, które bardziej szokują, np ta o zdradach:

(…) Jednak większość Francuzów przypomniała, że od 1975 roku zdrady nie uważa się za przestępstwo i jest całkowicie legalna.

Nie mówiąc już, że ciąża, wychowanie dzieci w światowej stolicy mody, to (według typowej Polki, czyli mnie) koszmar. No.. nie we wszystkich przypadkach. Dzieci w przedszkolu jadają dania hm.. chyba wykwintne będzie dobrym określeniem.

Artykuł Francuski, Włochy i Ameryka pochodzi z serwisu .

Będąc na studiach zdarza się, że trzeba wziąć urlop dziekański. Gdy zaczynałam swoją przygodę z uczelnią, myślałam, że trochę szkoda czasu na robienie sobie rocznej przerwy od studiów, że lepiej jest zrobić je za jednym zamachem. Tymczasem w moim życiu zdarzyło się tak, że musiałam go wziąć. Początkowo było to dla mnie trudne, ale z drugiej strony odetchnęłam z ulgą, ponieważ poprzednie dwa lata były bardzo ciężkie pod względem nauki. Tak, chociaż powszechnie mówi się, że studia to wieczna impreza i że nauka jest tylko w sesji, to  nie na moim kierunku. “Sesję” mieliśmy cały rok, kilka kolokwiów w tygodniu? Norma. Plus, jeśli ktoś wybrał specjalizację nauczycielką, robił w czasie roku akademickiego praktyki. Byli ludzie, którzy oprócz tego normalnie pracowali  i musieli chodzić na zajęcia. Bo u nas sprawdzali obecność. Co zajęcia.

Nadeszła letnia sesja, w tym egzamin z konwersacji. Najbardziej stresujący egzamin pod słońcem! Pytania były łatwe i trudne, więc trzeba było mieć szczęście losując takie, na które można się wypowiedzieć. No i bach.

Fail.

Wrzesień.

Fail nr 2.

Fail nr 3.

“Proszę złożyć podanie o urlop dziekański i widzimy się na egzaminie w czerwcu przyszłego roku”.

Z jednej strony ulga, z drugiej jednak smutek.

Jak zorganizujesz sobie ten rok?

Są dwie drogi: albo się poddasz, albo weźmiesz się do roboty.

Wybrałam to drugie. Udało mi się znaleźć korepetycje z francuskiego, żeby améliorer mon français (polepszyć francuski) oraz zapisałam się na włoski, żeby go nie zapomnieć.

Tak bardzo zależało mi, żeby ukończyć studia, właśnie ten kierunek, który pokochałam, który stał się moją pasją.

Przez rok „przerwy” dużo pracowałam. Nie tylko jeżeli chodzi o naukę, ale i o zarabianie pieniędzy. Ponadto od marca do czerwca w każdy wtorek jeździłam do Gliwic na zajęcia z przedmiotu, który oblałam. Pracowałam więc na trzy zmiany, pełny etat, chodziłam na francuski, włoski oraz jeździłam do Gliwic: na zajęcia a później praktyki. Jak tego dokonałam? Nie wiem. Ale dzięki temu wszystkiemu wiele się nauczyłam. Naprawdę. Nauczyłam się uczyć tak, żeby się nauczyć oraz stałam się bardziej zorganizowana i sumienna. W rezultacie na trzecim roku studiów udało mi się zdać większość kolokwiów i egzaminów w pierwszym terminie. I jakkolwiek egoistycznie to brzmi- jestem z tego bardzo dumna. Nawet teraz, kiedy są wakacje, mimo, że nie pracuję (niestety), zorganizowałam czas tak, że wiele zrobię. Wprowadziłam własny grafik, coś, co muszę zrobić. I.. udaje mi się 🙂

Podsumowując więc, jeśli komuś zdarzy się wziąć dziekankę, wykorzystajcie ją dobrze. Bo znam osoby, które też musiały odpuścić studia na rok i wypadły z rytmu nauki bardzo potrzebnej, by zaliczyć choćby semestr. 

Artykuł Urlop dziekański- szansa czy rok w plecy? pochodzi z serwisu .