Mądrość

Być może me wartości nie są popularne, lecz chcę się podzielić, że cenię sobie mądrość. Mądrość mnie kręci. Lubię postępować mądrze, a głupota mnie nie interesuje. I bynajmniej nie mam na myśli mądrości uniwersyteckiej, naukowej, choć i ona jest ważna, ale życiowej. Sądzę, że żyć mądrze warto.

Patrzenie szerzej

Myślę sobie, że pomagać trzeba mądrze. Że to nie tak, że zaspakaja się czyjeś chwilowe potrzeby, choć i one są (czasem) potrzebne. Mądrość w pomaganiu polega na patrzeniu szerzej na sytuację. Wtedy można zrobić o wiele więcej, a i efekt jest zadowalający.

Dbanie o siebie

Warto też dbać o siebie. Choć ludzie wokół mogą naciskać, mówić, że jest się egoistycznym, niechętnym do pomocy i robiącym źle. To nieprawda. Często w tym czasie przychodzi mi ostatnio werset:

Miłuj bliźniego swego jak siebie samego.

ew. Marka 12,31.

Ileż mądrości w nim jest! Jakże można miłować kogoś, w tym i pomagać nie miłując siebie?

Samodzielność

Słyszałam, że pracując w domu spokojnej starości trzeba jak najwięcej pokazywać podopiecznym, że pewne rzeczy są w stanie wykonać samodzielnie, mimo iż może im być ciężko. Wychodzi im to jednak na zdrowie, ponieważ nie zasiedli, nie poddali się.

Mądrze pomagać, to pomagać a nie wyręczać.

Decyzje

Jeszcze raz powiem o dbaniu o siebie. Uważam, że jest ono kluczowe i pozwala lepiej pomagać. Zastanowić się gdy sytuacja jest trudna, pytać się wtedy Pana. Już się tym dzieliłam w poprzednim wpisie.
Nie dać sobą manipulować, nie dać sobie wejść na głowę, nie dać się zastraszyć. Stawiać granice. I nie robić wbrew sobie, choć sytuacja jest naprawdę trudna. Pomagać z serca, mądrze. Z pytaniem Pana o wolę.

_{*tekst konsultowany z terapeutami*}

Artykuł Mądrość w pomaganiu pochodzi z serwisu .