Niesłychana rzecz się stała!

Jestem na studiach w Krakowie już trzeci tydzień i o dziwo jest mi tu niezwykle dobrze. Choć zajęć mam tyle, co kot napłakał, czyli prawie nic, nie narzekam na nadmiar czasu, bo ciągle coś się dzieje. Dlatego też szukam pracy, a na ilość ofert, również nie narzekam.

Wracając z wczorajszej rozmowy o pracę, dotarło do mnie, że tu, w Krakowie jest niezwykle prosto zdobyć robotę w zawodzie. W Cieszynie, niestety, takich możliwości jest mniej. A swoją przyszłość wiążę właśnie ze swoim rodzinnym miasteczkiem. Co najwyżej Bielskiem lub Ostrawą (w Czechach). No. Ale nie ma co gdybać i zastanawiać się nad przyszłością: co ma być, to będzie.

Dziwi mnie też, ze gdy nadchodzi weekend, nie chce mi się wracać do domu. Niemniej wracam, bo co sobotę rano mam lekcję i TAK, chcę korzystać z możliwości nauczania francuskiego na Cieszyńskim. Niech się miasto rozwija i niech wie do kogo burzyć w razie potrzeby (czyt. do mnie 😀 ).

Myślę też, że wiele robi bezpośredni przejazd między tymi dwoma miastami. To ogromny plus, biorąc pod uwagę też ilość kursów na dzień. Można wybierać do woli! Niestety z Gliwicami był z tym ogromny problem (studiowałam tam, więc wiem) i wiele stresu kosztowały mnie te podróże.

I to chyba wszystko czym się chciałam podzielić na ten moment.
Życzę wszystkim dobrego tygodnia, z uśmiechem, bo jest cieplusio, pięknie i kolorowo 🙂

Artykuł Krakowski update, czyli nowinki z życia w Krakowie pochodzi z serwisu .

Pamiętam jak spotkaliśmy się z rodziną z Torunia i nie mogłam uwierzyć, że oni nie mają paszportu. Przecież oczywistym było dla mnie wyrobić ten dokument im wcześniej tym lepiej, żeby można było pójść do innego kraju. Nie potrafiłam zrozumieć, że są miasta, które nie graniczą z innym państwem. Dla mnie, osoby, która wychowała się w mieście granicznym, również widok obcokrajowców był normą. Pamiętam jakby to było wczoraj, gdy szłam z babcią i dziadkiem „za wielką wodę”(bo rzeka Olza oddziela Polskę i Czechy w Cieszynie) i stał pan, który krzyczał: „szwedzkie ucierki za super cenu!”, a kilka kroków dalej roiło się (i nadal roi) od sklepów, w których sprzedają Wietnamczycy (choć u nas mówi się „u Wietnamców”). Oraz to, że Czesi jak chodzili, tak nadal chodzą do Polski na zakupy, zwłaszcza po wiklinę. Do dziś nie wiem dlaczego akurat po wiklinę, ale często ich z nią widuję.

Nie zapomnę też czeskich dobranocek, a raczej ramówki, malutkiego krasnala, który zaczynał i kończył bajkę. Bo u nas, kiedy kończyła się Wieczorynka, przełączało się „na czecha”, żeby oglądać dalej i nie musieć iść wcześniej do łóżka.

Latem chodziło się z rodzicami na basen, rzecz jasna, na Czechy, bo ładniej i czyściej. I rzec muszę, że do dziś na czeskim basenie jest więcej Polaków nić Czechów. Nie lubię naszego kąpieliska, choć nie do końca wiem dlaczego. Zresztą, jak ma się porównanie z tym znajdującym się o rzut beretem od naszego, tak to już jest.

I w końcu pamiętam jak będąc w 1 klasie gimnazjum, pan z WoSu mówił, że mamy sobie zrobić zdjęcie z tabliczką, na której nie pamiętam już co było dokładnie napisane. W każdym razie stała ona daleko przejścia granicznego, a blisko samych Czech. Wydaje mi się, ze widniał na niej napis podobny: „Nie wolno przekraczać granicy przechodząc przez rzekę w tym miejscu”. Zdjęcia nie zrobiłam, chyba dlatego, że nie mogłam uwierzyć, że przejście graniczne zniknie na tak długo.

Artykuł Życie na granicy pochodzi z serwisu .

Kolejną cechą, która nas charakteryzuje jest to, że wychodzimy na pole. Według nas dwór, to budynek i to nie byle jaki. Powiedziałabym, że to stary dom w którym mieszkali bogatsi ludzie.

I to póki co byłoby na tyle. Acz w planach mam rozwinąć nieco temat swojego regionu, bo według mnie sprawa jest interesująca.
Dobrego dnia! 🙂

Artykuł „Homos Ślązakus Cieszyniakus” pochodzi z serwisu .