Kiedy ludzie pytają mnie co studiuję, odpowiadam „romanistykę, filologię romańską, czyli język francuski”.
Dlaczego tak zawile? Po prostu zbyt wiele razy, gdy mówiłam „romanistyka”, słyszałam „czyli włoski?” lub „łooo, podziwiam. Co cię tak wzięło na naukę rumuńskiego?”. Już nawet nie wspomnę o tym, że ludzie myśleli, że romanistyka, to to samo co germanistyka.

__________________________________________________________

ZOBACZ CO PO MATURZE, CZYLI SZEROKA GAMA ZAINTERESOWAŃ

__________________________________________________________

Zanim wybrałam się te studia, czytałam fora. Po prostu byłam ciekawa jak one wyglądają w praktyce. Wielokrotnie stykałam się ze  stwierdzeniem, że filologia to nie kurs językowy. Bo i owszem, człowiek uczy się języka, ale również kultury, literatury i historii danego kraju.

https://www.instagram.com/p/BGuBGIMFoJj/?taken-by=claudiemonique

Praktyczna Nauka Języka Francuskiego (PNJF), to przedmiot, na którym rozwija się sprawności językowe. W zależności od uczelni, może on być podzielony na 4 odrębne zajęcia (=4 oceny w indeksie) lub 1(=1 ocena w indeksie). W Kolegium Nauk Społecznych i Filologii Obcych w Gliwicach, był podzielony na 4: gramatykę praktyczną, rozumienie (słuchanie i czytanie), język pisany i konwersacje.
Natomiast, o ile się nie mylę, na Uniwersytecie Śląskim w Sosnowcu wszystkie powyższe sprawności są ćwiczone na jednym przedmiocie PNJF. Praktyczna Nauka Języka jest w każdym semestrze.

Jak już wspomniałam wcześniej, filologia to nie kurs językowy. Każda uczelnia realizuje zbliżone do siebie przedmioty. Niemniej jest kilka, które znajdują się na każdej: fonetyka, językoznawstwo, gramatyka opisowa, gramatyka historyczna, gramatyka kontrastywna, historia i historia literatury.

Oprócz tego, można wybrać sobie specjalizację. Na licencjacie mieliśmy nauczycielską i tłumaczeniową. Można się domyślić, że ta pierwsza najbardziej przypadła mi do gustu 😉 Co za tym idzie? Psychologia, pedagogika, metodyka, dydaktyka. Jak psychologia, to biologia (czyt. rozwój dziecka, funkcjonowanie mózgu i tym podobne. Chociaż na fonetyce i językoznawstwie też była biologia).

Dodatkowo mieliśmy lektorat drugiego języka: angielskiego lub włoskiego. Teraz jest również niemiecki i hiszpański.

Aktualnie robię magisterkę na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Tutaj, jest podział na specjalizację nauczycielską i nienauczycielską oraz językoznawczą i literaturoznawczą.

Miłość, jaką pałam do analizowania utworów literackich sprawiła, że bez wahania wybrałam językoznawstwo. Bo, jakby się ktoś zastanawiał, przedmioty z literatury wyglądają tak samo jak język polski w szkole: lektura- analiza, lektura- analiza. TO JEST TYLKO MOJE ZDANIE, TAK WYGLĄDAŁO NA LICENCJACIE. Natomiast ciekawostki językowe, to jest coś, co lubię 🙂

Mój ulubiony przedmiot? Gramatyka pod każdą postacią! Na niej można było pomyśleć, zupełnie tak samo jak na matematyce w szkole 🙂

_______________________________________________________

Wpis powstał w ramach akcji #CoPoMaturze organizowanej przez Anię z blue-kangaroo.pl oraz Dagmarę z socjopatka.pl 

Mój pierwszy post #CoPoMaturze
CO PO MATURZE, CZYLI SZEROKA GAMA ZAINTERESOWAŃ

Artykuł Filologia romańska- co to właściwie jest? pochodzi z serwisu .

Oto jak francuski stał się moją pasją, pisałam już kiedyś:

Jesteś do bani.
Nie umiesz.
Nie nadajesz się.
Co ty TUTAJ właściwie robisz?!

Zniechęcenie. Zaczynała w TO powoli wierzyć. Znienawidziła co dotychczas kochała. A pokochała przypadkiem.

Zaczęło się już w podstawówce. Pół roku sprawiło, że zachciała więcej (MIELIŚMY KÓŁKO FRANCUSKIEGO W SZKOLE, NA KTÓRE ZAPISAŁAM SIĘ, BO SZŁY KOLEŻANKI)*. Przez pięć i pół kolejnych lat nie było niczego (CHCIAŁAM CHODZIĆ NA DODATKOWE ZAJĘCIA, DO SZKOŁY JĘZYKOWEJ, LECZ NIESTETY DO TEGO NIE DOSZŁO). Znaczy było, ale nieudolnie. Bo jak taki dzieciak bez pomocy płyt CD chociażby, jest w stanie coś wynieść, się czegoś nauczyć? (PRÓBOWAŁAM UCZYĆ SIĘ SAMA, ALE NIE ZNAJĄC ZASAD WYMOWY, BYŁO MI OKROPNIE CIĘŻKO. KIEDY W LICEUM OKAZAŁO SIĘ, ŻE MAMY OBOWIĄZKOWY FRANCUSKI, BYŁAM PRZESZCZĘŚLIWA. NIE ZDAWAŁAM JEDNAK Z NIEGO MATURY.
WYBIERAJĄC STUDIA, ZAREJESTROWAŁAM SIĘ NA  TURYSTYKĘ ORAZ FILOLOGIĘ. NIE SPODZIEWAŁAM SIĘ TAKIEGO PRZEBIEGU AKCJI,  ALE „PECH” CHCIAŁ, ŻE DOSTAŁAM SIĘ TYLKO NA FILOLOGIĘ. I BARDZO DOBRZE!) 

Nie wierzę w przypadki.

W reszcie robiła TO co lubiła. Ale nie zdawała sobie sprawy, że TO LUBIENIE stało się jej pasją. Do czasu kiedy dowiedziała się, że jest do niczego. Masz rację Kobieto. Właściwie, to nie zrobiłam nic więcej. Tylko TO co było trzeba. A czasem nawet mniej. Zniechęcenie, złość ITePe, ITeDe.

Tydzień Ewangelizacyjny.
English Camp Skoczów.
English Camp for Children Cieszyn.
Auschwitz, Kraków.

I ta rozmowa. Przecież NIC nie mogło od tak po prostu zniknąć! Wróciła TA PASJA i świadomość, że TO jest TYM, co lubiła, lubi i będzie lubić.

Że też miałam czelność takie smęty i żale wypisywać na blogu… Dziś nie potrafię tego zrozumieć. Niemniej, pozwolę sobie posiłkować się swoimi starymi wypocinami.
Tekst powstał kiedy oczywiście oblałam egzamin (i tu pragnę dodać, że kampania wrześniowa dotykała mnie przez pierwsze dwa lata studiów). I nawet wiem z czego! Bardzo się wtedy zdenerwowałam, bo ten oblałam ze stresu. Po prostu języka mi w gębie zabrakło! Kobieta mnie pyta, a ja, no cóż, wiem, ale nie powiem. Dodatkowo miałam jeszcze inne egzaminy, które przechodziły na wrzesień. Aż trzy kampanie nie należały do najpiękniejszych. Zresztą, czy zdawanie we wrześniu jest piękne?
Różne ma się gusta, według mnie, niekoniecznie.

Po tymże smutnym wydarzeniu, znienawidziłam francuski. Aż rzygać mi się chciało (przepraszam za wulgaryzmy), kiedy słyszałam coś w tym języku. W wakacje więc, nie robiłam nic. Znaczy byłam na English Campie, gdzie miałam okazję rozmawiać z pewną dziewczyną, która uświadomiła mnie, że nie może to wszystko tak wyglądać. Że mam „spiąć poślady” i brać się do roboty. No to się wzięłam. Zdałam dwa egzaminy, a trzeciego nie. I wtedy właśnie zaczęła się moja niesamowita przygoda z „dziekanką”, o której można przeczytać TU.

__________________________________________________________________
* tekst dużymi literami został napisany dzisiaj gwoli wyjaśnień.

Artykuł Jak pokochałam francuski pochodzi z serwisu .

Będąc na studiach zdarza się, że trzeba wziąć urlop dziekański. Gdy zaczynałam swoją przygodę z uczelnią, myślałam, że trochę szkoda czasu na robienie sobie rocznej przerwy od studiów, że lepiej jest zrobić je za jednym zamachem. Tymczasem w moim życiu zdarzyło się tak, że musiałam go wziąć. Początkowo było to dla mnie trudne, ale z drugiej strony odetchnęłam z ulgą, ponieważ poprzednie dwa lata były bardzo ciężkie pod względem nauki. Tak, chociaż powszechnie mówi się, że studia to wieczna impreza i że nauka jest tylko w sesji, to  nie na moim kierunku. “Sesję” mieliśmy cały rok, kilka kolokwiów w tygodniu? Norma. Plus, jeśli ktoś wybrał specjalizację nauczycielką, robił w czasie roku akademickiego praktyki. Byli ludzie, którzy oprócz tego normalnie pracowali  i musieli chodzić na zajęcia. Bo u nas sprawdzali obecność. Co zajęcia.

Nadeszła letnia sesja, w tym egzamin z konwersacji. Najbardziej stresujący egzamin pod słońcem! Pytania były łatwe i trudne, więc trzeba było mieć szczęście losując takie, na które można się wypowiedzieć. No i bach.

Fail.

Wrzesień.

Fail nr 2.

Fail nr 3.

“Proszę złożyć podanie o urlop dziekański i widzimy się na egzaminie w czerwcu przyszłego roku”.

Z jednej strony ulga, z drugiej jednak smutek.

Jak zorganizujesz sobie ten rok?

Są dwie drogi: albo się poddasz, albo weźmiesz się do roboty.

Wybrałam to drugie. Udało mi się znaleźć korepetycje z francuskiego, żeby améliorer mon français (polepszyć francuski) oraz zapisałam się na włoski, żeby go nie zapomnieć.

Tak bardzo zależało mi, żeby ukończyć studia, właśnie ten kierunek, który pokochałam, który stał się moją pasją.

Przez rok „przerwy” dużo pracowałam. Nie tylko jeżeli chodzi o naukę, ale i o zarabianie pieniędzy. Ponadto od marca do czerwca w każdy wtorek jeździłam do Gliwic na zajęcia z przedmiotu, który oblałam. Pracowałam więc na trzy zmiany, pełny etat, chodziłam na francuski, włoski oraz jeździłam do Gliwic: na zajęcia a później praktyki. Jak tego dokonałam? Nie wiem. Ale dzięki temu wszystkiemu wiele się nauczyłam. Naprawdę. Nauczyłam się uczyć tak, żeby się nauczyć oraz stałam się bardziej zorganizowana i sumienna. W rezultacie na trzecim roku studiów udało mi się zdać większość kolokwiów i egzaminów w pierwszym terminie. I jakkolwiek egoistycznie to brzmi- jestem z tego bardzo dumna. Nawet teraz, kiedy są wakacje, mimo, że nie pracuję (niestety), zorganizowałam czas tak, że wiele zrobię. Wprowadziłam własny grafik, coś, co muszę zrobić. I.. udaje mi się 🙂

Podsumowując więc, jeśli komuś zdarzy się wziąć dziekankę, wykorzystajcie ją dobrze. Bo znam osoby, które też musiały odpuścić studia na rok i wypadły z rytmu nauki bardzo potrzebnej, by zaliczyć choćby semestr. 

Artykuł Urlop dziekański- szansa czy rok w plecy? pochodzi z serwisu .