Mądrość

Być może me wartości nie są popularne, lecz chcę się podzielić, że cenię sobie mądrość. Mądrość mnie kręci. Lubię postępować mądrze, a głupota mnie nie interesuje. I bynajmniej nie mam na myśli mądrości uniwersyteckiej, naukowej, choć i ona jest ważna, ale życiowej. Sądzę, że żyć mądrze warto.

Patrzenie szerzej

Myślę sobie, że pomagać trzeba mądrze. Że to nie tak, że zaspakaja się czyjeś chwilowe potrzeby, choć i one są (czasem) potrzebne. Mądrość w pomaganiu polega na patrzeniu szerzej na sytuację. Wtedy można zrobić o wiele więcej, a i efekt jest zadowalający.

Dbanie o siebie

Warto też dbać o siebie. Choć ludzie wokół mogą naciskać, mówić, że jest się egoistycznym, niechętnym do pomocy i robiącym źle. To nieprawda. Często w tym czasie przychodzi mi ostatnio werset:

Miłuj bliźniego swego jak siebie samego.

ew. Marka 12,31.

Ileż mądrości w nim jest! Jakże można miłować kogoś, w tym i pomagać nie miłując siebie?

Samodzielność

Słyszałam, że pracując w domu spokojnej starości trzeba jak najwięcej pokazywać podopiecznym, że pewne rzeczy są w stanie wykonać samodzielnie, mimo iż może im być ciężko. Wychodzi im to jednak na zdrowie, ponieważ nie zasiedli, nie poddali się.

Mądrze pomagać, to pomagać a nie wyręczać.

Decyzje

Jeszcze raz powiem o dbaniu o siebie. Uważam, że jest ono kluczowe i pozwala lepiej pomagać. Zastanowić się gdy sytuacja jest trudna, pytać się wtedy Pana. Już się tym dzieliłam w poprzednim wpisie.
Nie dać sobą manipulować, nie dać sobie wejść na głowę, nie dać się zastraszyć. Stawiać granice. I nie robić wbrew sobie, choć sytuacja jest naprawdę trudna. Pomagać z serca, mądrze. Z pytaniem Pana o wolę.

_{*tekst konsultowany z terapeutami*}

Artykuł Mądrość w pomaganiu pochodzi z serwisu .

Właśnie przez to przechodzę

I muszę powiedzieć, że w takich sytuacjach należy się zatrzymać. Ludzie wokół mogą być źli, ale to nic. Ważne jest Twoje zdrowie psychiczne i relacja z Panem. Wiem, co mówię. Ostatnio zdarzyło mi się kilka razy wyłączyć telefon i internet, żeby odetchnąć. To ciekawe uczucie, mimo że pamiętam czasy, kiedy telefonu nie było w naszym domu. Te gadżety nie są złe, ale w sytuacjach, kiedy trzeba działać mądrze, mogą solidnie przeszkodzić.

Wyłączyłam więc ten telefon

I zaczęłam odpoczywać. W międzyczasie, pytałam oczywiście Pana, co robić i On, jak to On, odpowiedział mi. Nagle, w odpoczynku, w zadawaniu pytań, w ciszy, Bóg odpowiada. Odpowiada i wiesz, co masz robić i postępujesz mądrze.

Szukajcie najpierw królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie Wam dodane.

ew. Mateusza 6,33

Ten werset stale mnie zaskakuje

Ileż to w nim mądrości i niesamowitej prawdy. Wystarczy szukać Pana, a rzeczy niemalże same się dzieją. Spokój i pokój, które są owocami Ducha Świętego, pozwalają wsłuchać się w głos Boga. Coś pięknego 🙂

Chciałabym Cię zachęcić

do szukania Pana, do spędzania z Nim czasu, do otworzenia się na Jezusa, na odcięcie się w tym czasie od różnych rozpraszaczy. Bo to On jest najważniejszy. Kiedy trapi Cię jakiś problem, z którym nie potrafisz sobie poradzić, szukaj Pana. Nie ma nic piękniejszego i niezwykłego jak skupienie się na Jezusie, gdy wokół szaleje burza, uwierz mi. Już wielokrotnie tego doświadczyłam. A Ty? Masz w tej kwestii jakieś myśli?
Podziel się, proszę.
~Klaudia

Artykuł Podejmując Boże decyzje pochodzi z serwisu .

Wiele spraw

Od ładnych kilku lat leży mi na sercu wiele spraw. I gdy już się chciałam zabierać za robotę, często coś nie wychodziło. Pamiętam, gdy dzieliłam się swoim pomysłem z pewną kobietą, ona powiedziała mi, że nie powinnam tak działać, że wpłynie to źle na inne zajęcia.

Nic bardziej mylnego!

Bo kiedy coś leży Ci na sercu od długiego czasu, to znaczy, że COŚ w tym jest. To znaczy, że warto podjąć jakieś kroki w tym kierunku. I jak się zacznie, to to wyda owoc. Kiedy? Nie wiem, ale na pewno wyda.

Zdarzało się też,

… że gdy zaczynałam coś robić, nagle przychodziły inne, z pozoru (choć czasem nie) ważniejsze rzeczy. I trzeba było odpuścić. Odpuścić choć na jakiś czas.

Życie

No tak wygląda właśnie życie. Raz tak, raz tak. Jednak w tym zwykłym życiu pojawia się niezwykłe.

Bo z Jezusem

Wśród wszystkiego co było, co jest, wśród zwyczajności odnajdywałam i ciągle chcę odnajdywać czas na modlitwę i spędzanie czasu z Nim. Mówieniu Mu o tym, co bym chciała, pytaniu co o tym myśli. I ufaniu, że kiedyś, choć nie wiadomo kiedy, On wie, przyjdzie odpowiedni czas.

Jest już za późno!

Takie myśli trochę siedzą w mojej głowie, chociaż wiem, że są głupie i nieprawdziwe. Bo marzę o wielu rzeczach, a gdy patrzę wokół, to sobie myślę, że przez to, że nie mogłam ich wcześniej realizować, jest już za późno. I w ogóle to to, co miałam w sercu od wielu lat, ktoś inny zaczął już tworzyć. A ja, choć chciałam, to nie mogłam, bo ciągle coś. Walczę z takimi myślami. I modlę się.

Bo wiem, że dla Boga nigdy nie jest za późno. Zresztą każdy w Jego oczach jest wyjątkowy i każdy na inny sposób daje jakąś wartość.

Wyróżnik

I piszę o tym dlatego, bo wiem, że takie rozterki dotyczą każdego człowieka. Chrześcijanina i nie-chrześcijanina. Zwykłe życie. Natomiast z Jezusem jest jakoś inaczej. Niby trudno, a łatwo. Niby zwyczajnie, a jednak niezwykle. Niby nie masz, a masz. Ciekawie. I cudownie zarazem 🙂

Też tak masz?

Artykuł Zwykłe niezwykłe życie pochodzi z serwisu .

Poranne rytuały

Nie mam bladego pojęcia, co Ty robisz o poranku, ale ja od kilku lat spędzam czas z Bogiem i polecam tą czynność najserdeczniej. Nie inaczej było tym razem. Otworzyłam świeżutko zabrane wczoraj rozważania, a mój wzrok padł na piątek, 22 października.

Kobiety. A mężczyźni gdzie?

Nie do końca wiem jak Ciebie, ale mnie ten tekst uradował. Bo zauważyłam już dawno, że brakuje nam przyjaźni. Głębokich rozmów, szczerych, bez oceniania. Mówienia sobie nawzajem co w duszy gra. Nam. Kobietom i mężczyznom. Dlaczego udajemy, że wszystko jest w porządku, podczas gdy nie jest? Dlaczego nie jesteśmy szczerzy?

I w drugą stronę

Dlaczego śmiejemy się z innych? Dlaczego zamiast wysłuchać, gdy ktoś tego potrzebuje, dzielimy się radą, nierzadko niepasującą?

Czasem wystarczy tylko BYĆ

Dzielić się codziennością, po prostu. „Często są to całkiem luźne, nawet błahe pogawędki, które budują głębokie więzi, sprawiając tym samym, że życie jest o wiele bardziej satysfakcjonujące”.

Zachęcam

Do luźnych, błahych pogawędek. Z kimkolwiek. Sama mogę powiedzieć, że mam jedną osobę, z którą, choć nie widuję się zbyt często, pogawędki ucinam (na WhatsAppie). Niemalże codziennie. Począwszy od:

„Ale jest piękna pogoda”. – koniec
„Ostatnio kupiłam sobie herbatę, która smakuje tak a tak”. – koniec
„Jacie, jestem taka najedzona, że się ruszać nie mogę ” – koniec

i skończywszy na:

„Chyba zaraz się rozpłaczę”. – koniec
„Znowu się wszystko posypało. Mam dość.” – koniec

Po prostu bądź. Wysłuchaj. Porozmawiaj też „głębiej”. Nie oceniaj. Bądź. I dziel się codziennością.

Pięknego dnia!
~Klaudia.

Artykuł Wszyscy potrzebujemy bliskości pochodzi z serwisu .

Czy zabiegasz o innych?

Ostatnio w zwykłej rozmowie bardzo dotknęło mnie usłyszane zdanie o apostole Pawle, że on nie tylko zakładał zbory, ale też troszczył się, by każdy z nich wzrastał, wydawał owoc. Jak to robił? Pisa…

W powyższym artykule pisałam o zabieganiu o innych wierzących. Dziś chciałabym podzielić się przykładem z mojego życia, który, mam nadzieję, posłuży się innym ku zbudowaniu.

1. Potrzebowałam modlitwy

Nie na tyle o siebie, a o inną osobę. Moim wielkim pragnieniem było modlić się o nią, a dokładniej o jej zdrowie. Na każdym spotkaniu z chrześcijanami na którym byłam, prosiłam o modlitwę. Nic mnie nie obchodziło, co sobie ktoś pomyśli. Zależało mi też na tym, by modlić się codziennie, z kimś. Gdy ktoś pytał jak może pomóc, mówiłam, by się modlić wspólnie. Jak myślisz, ile osób rzeczywiście walczyło ze mną w modlitwie każdy dzień? Jedna. Uważam to i tak za wielkie błogosławieństwo, bo jeszcze kilka miesięcy temu nie było nikogo. Od dawna moim pragnieniem jest modlić się o daną rzecz, sytuację czy osobę wspólnie, z kimś. Nie pomodlić się raz, ale modlić się tak długo jak tylko będzie trzeba. (Nie chcę teraz powiedzieć, że jednorazowa modlitwa nic nie daje, bo wiem, że daje. Ale w sercu mam pragnienia walki w modlitwach). Choć nie było okazji się spotkać, walczyłyśmy w modlitwie przez telefon. Każdy dzień. Czy wspólna modlitwa mi coś dała, skoro modliłyśmy się o inną osobę? Ależ tak! Dała mi ogromną radość i wdzięczność, że nie walczę sama. Z czasem zaczęłyśmy powierzać Panu też inne sprawy. I tak oto, mogę podsumować pierwszy przykład zabiegania o innych: wspólna modlitwa.

2. „I jak tam?”

Kolejnym przykładem, którego doświadczyłam i którym się chcę dzielić, to szczere pytanie co słychać i szczera wspierająca rozmowa. Tak jak Pan Bóg jest nami zainteresowany, tak i my powinniśmy być zainteresowani jedni drugimi. Jahwe oznacza „Ja Jestem” i wielokrotnie w Biblii Pan nas zapewnia, że choćby nie wiem co się działo, On zawsze jest i będzie przy nas, przy Tobie. Mogłam tego doświadczyć od… od w zasadzie obcych mi osób. Od osób, od których zupełnie bym się nie spodziewała, a które były otwarte na działanie Ducha Świętego. To było coś pięknego! I do tego również chciałabym zachęcić: by nie pytać innych „jak się masz?” tylko dlatego, bo wypada, bo tak miło, ale szczerze. Szczerze zainteresować się drugą osobą, otworzyć się, nie oceniać. Po prostu BYĆ. Jak Jezus, jak Bóg.

Opisałam tylko dwa przykłady zabiegania o innych, choć, z pewnością, jest ich o wiele, wiele więcej. Cokolwiek przychodzi Ci do głowy jak zabiegać o innych, czyń to. A Tobie, który potrzebujesz wsparcia pragnę powiedzieć:

Czyż zapomni niewiasta o swym niemowlęciu, [czyż matka nie] lituje się nad rodzonym dzieckiem? A choćby i one zapomniały, Ja jednak nie zapomnę o tobie! (Iz. 49,15).

Pan nigdy o Tobie nie zapomni, zawsze jest przy Tobie, zawsze Cię wspiera. Pamiętaj!

A Ty, zabiegasz o innych?
A może ktoś zabiega o Ciebie?
Podzielisz się w komentarzu, ku zbudowaniu innych? 🙂

~Klaudia

Artykuł Zabieganie o innych, to nie tylko puste słowa. Przykład z życia pochodzi z serwisu .

zapraszam na kolejną szkółkę niedzielną z moim udziałem 🙂

Artykuł Szkółka niedzielna z moim udziałem pochodzi z serwisu .

Co to jest szkółka?

W kościołach protestanckich, gdy dorośli idą do kościoła, mogą zabrać dziecko na szkółkę niedzielną, czyli jakoby nabożeństwo dla dzieci. Tam się śpiewa, bawi, tworzy różne prace plastyczne, gra w ciekawe gry (w tym ruchowe), słucha historii biblijnych, uczy wersetu – jednym słowem – poznaje się Pana Boga.

Wspomniałam wcześniej, że…

… prowadziłam kiedyś szkółki. Tak. Od 16 roku życia. Cieszę się, że to robiłam, bo dzięki temu nabyłam doświadczenia w pracy z dziećmi. Gdy teraz słyszę, że nie mam zapewne doświadczenia, bom taka młoda, uśmiecham się pod nosem 😉

Przygotowując tą szkółkę, bawiłam się doskonale!

I cieszę się, że czeka nas kolejna zabawa związana z nagrywaniem. Nie wiem kiedy, ale czekajcie! Na pewno dam znać…. na Instagramie. Tam jestem najczęściej 🙂

Zapraszam, więc, jeszcze raz do obejrzenia tej szkółki!

Trzymajcie się cieplutko,
~Klaudia.

Artykuł Jestem na YouTubie pochodzi z serwisu .

Dotychczas opublikowane zostały cztery. Zachęcam do przeczytania! 🙂

• Jaki jest Bóg
• Dzieło krzyża
• Trwaj w Panu
• Czy zabiegasz o innych?

Artykuł Moje artykuły na stronie telewizji TBN Polska pochodzi z serwisu .

Minął rok….

… odkąd opublikowałam ostatni apdejt. Od tamtego czasu tak wiele się zmieniło! I bynajmniej nie mam na myśli pandemii koronawirusa, który wszystkim wywrócił życie do góry nogami.

Praca marzeń

Ano tak. W końcu robię, to co kocham, czyli prowadzę własną działalność ClaudieMonique – Francuski z wyobraźnią. Uczę też w szkole, gdzie mam maciupeńki etacik, którego, swoją drogą, w ogóle się nie spodziewałam.

Pewnego słonecznego dnia zadzwonił telefon.

-No cześć – odbieram słuchawkę.
-Cześć. Słuchaj, Klaudia, ty jesteś już na stałe w Cieszynie?
-Tak.
-W szkole XYZ pilnie poszukują nauczyciela języka francuskiego. Tyle i tyle godzin tygodniowo. Jesteś chętna, prawda? Pomyślałam o tobie, bo wspominałaś kiedyś, że bardzo lubisz dzieci, zwłaszcza jak miałaś te praktyki francuskiego w przedszkolu. No, i masz skończoną romanistykę? Nauczycielską? Idealnie nadajesz się do tego. To w takim razie już dzwonię do P, że jesteś chętna.

Jestem chętna, fajnie jest. I ilość godzin jak najbardziej mi odpowiada. Szczerze powiedziawszy, to myślałam sobie kiedyś, że chciałabym mieć kilka godzin w szkole, a tak, to pracować na własny rachunek.

To co Ty, Klaudia, tak właściwie robisz?

Wszystko. Uczę francuskiego, polskiego jako języka obcego, piszę (wkrótce dodam więcej info na ten temat jak tylko podpiszę wszystkie umowy), liczę, tworzę grafiki, zarządzam, tworzę, organizuję. Po prostu prowadzę działalność, a więc wiele, co się z nią wiąże.

I kurka, strasznie lubię tą różnorodność. Mam nadzieję, że dzięki temu nie popadnę w codzienną rutynę, bo mój dzień wygląda dość różnorodnie.

Lubię też tą wolność. Że robię co chcę i kiedy chcę. Bez spiny (no ok, czasem jest spina, ale to co innego, kiedy sam sobie ją „narzucisz”), na lajcie. Genialne.

Oki, a o co chodzi z tytułem? Dlaczego nie jesteś odważna?

No właśnie. Ludzie mówią, że jestem. I być może coś z prawdy w tym jest, co widać, jeśli obserwujesz mnie na insta lub na fejsie.

Po prostu próbuję i myśli jestem „a nuż się uda”. I potem się udaje, co niezwykle mnie zaskakuje. Oczywiście nie wszystko, ale część tak. Bo próbuję.

Natomiast są rzeczy, których nie umiem przeskoczyć (być może jeszcze) i to sprawia, że sobie myślę, że odważna nie jestem. Bo gdybym była, też bym spróbowała, a potem „a nóż, widelec, może się uda”.

I taką puentę mam. Może teraz nie wychodzi, może nie ma się odwagi spróbować, ale kiedyś się będzie miało. W swoim, jakimśtam czasie 😉

A ja i tak zachęcam, by próbować. Nawet jak się ma myśli, że wyjdzie się na głupka.

Ostatnio tak miałam. Pisałam maila i pomyślałam sobie, że zrobiłam z siebie totalną idiotkę. Powaga. Myślę se „masakra, Białończyk. Co ty zrobiłaś w ogóle?”. A potem WOOOOOOW, WHAAAAAAT?! I tak to już jest.

Odwagi! Kimkolwiek jesteś i to czytasz 🙂

~Klaudia.

Artykuł Nie jestem odważna pochodzi z serwisu .

Dzięki Jezusowi, który zmarł dla mnie na krzyżu, otrzymałam nowe życie, wspaniałe życie. Wspaniałe, bo z Jezusem. (Kiedyś napiszę o tym więcej, także czekaj 🙂 )

To Jezus sprawił, że mogę z Nim mieć relację. Relację, która z ludzkiego punktu widzenia może wydawać się nierealna. A jednak!

Nie lubiłam się modlić

I czułam, że coś jest ze mną nie halo. Czułam, że to nie tak powinno być. Chciałam chcieć się modlić, ale nie potrafiłam. Na szczęście to się zmieniło, bo teraz uwielbiam się modlić i jestem gotowa modlić się za Ciebie, jeśli chcesz. Chcę służyć modlitwą. Być gotowa, by zawsze móc się o kogoś pomodlić. Wierzę, że Bóg wysłuchuje modlitw i na nie zawsze odpowiada.

(Celowo użyłam tutaj tyle razy słowa „modlitwa”).

Podstawa to relacja

Dokładnie. Amen.

Modlitwa, to rozmowa z Bogiem. Mówię do Niego normalnie, własnymi słowami, tak jak rozmawiam z ludźmi. Czasem piszę. A Bóg mówi do mnie na przykład przez Biblię czy kazania. Tylko trzeba otworzyć się na słuchanie. Trzeba być świadomym, że czytając Biblię, Bóg mówi. Bo Bóg mówi zawsze.

Miałam jakiś czas temu sytuację,

że modliłam się o coś, ale Bóg kierował moje myśli w zupełnie innym kierunku. Co to znaczy? Modliłam się, by odpowiedział na moją modlitwę. I wydawać by się mogło, że milczy, ale nie milczał. Czytając Biblię, odkrywałam rzeczy, których nie odkryłam nigdy wcześniej. Kazania, których słuchałam były powiązane z tym, co wyciągałam z Biblii sama ją czytając. Było to więc potwierdzenie, że Bóg chce, bym w tym temacie się rozwijała. Cały czas jednak pytałam Boga co z moją sprawą, czy łaskawie raczy mi odpowiedzieć. I odpowiedział. Właśnie wtedy, gdy zajmowałam się inną sprawą, Bóg odpowiedział mi na inną.

Bóg nigdy nie milczy

Właśnie dlatego nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że Bóg milczy. Nie. On nigdy nie milczy. Zawsze mówi. Zawsze da się dogadać. Zawsze można przed Nim wylewać swoje żale, a nawet histeryzować (ach, gdybyś wiedział(a) ile razy miałam już totalnie dość życia!). Zawsze można Mu zadawać pytania. Jak odpowie? Ano nie wiem. W różny sposób może odpowiedzieć. Jak Go usłyszeć? Podstawa to relacja.

I to tyle, co chciałabym Ci przekazać dzisiaj. Wiem, że temat jest znacznie obszerniejszy i przykładów z życia mogłabym mnożyć i mnożyć. Ale chciałam skupić się na tym jednym, że czasem pytając Pana Boga o coś, On wskazuje coś innego, a w międzyczasie odpowie na pytanie. Tylko trzeba mieć relację, którą, swoją drogą, warto mieć. Życie z Jezusem jest super, choć czasem bywa trudno. Ale życie ogółem jest trudne. I pamiętaj. Bóg nigdy nie milczy. Nigdy.

Do następnego,

~Klaudia

Ps. Potrzebujesz modlitwy? Jak coś, to wiesz, to jestem. I błagam, nie bój się mnie. Jestem chyba ostatnią osobą, której powinno się bać. Chcę też, byś wiedział(a), że nie osądzam, że nie myślę nic złego.

No to kończę,

trzymaj się! Pa

Artykuł Bóg, który odpowiada na modlitwy pochodzi z serwisu .