„Komu zaś mało się odpuszcza, mało miłuje”. Łuk. 7,47b
Natomiast komu dużo przebaczono, logicznym jest, że więcej miłuje lub bardziej jest wdzięczny. 
Osobiście nie miałam aż takiej mrocznej przeszłości z ludzkiego punktu widzenia, więc można śmiało powiedzieć, że niewiele mi darowano. Niemniej jednak Bóg każdy grzech widzi jednakowo, jak coś złego.
W liście do Efezjan 5,8 jest napisane: “Niegdyś byliście ciemnością (czyli każdy kto jeszcze nie podjął decyzji pójścia za Jezusem jest jeszcze w ciemności) a teraz jesteście światłością w Panu”- wspaniałe!
Jednak:
Czy dziękujesz Bogu za to, że uwolnił cię od grzechu że zmarł za ciebie?
Czy dziękujesz Mu za to, że jest Twoim Panem?
Czy dziękujesz że jesteś martwy dla grzechu i że nie ma on nad tobą kontroli?
Wstyd się przyznać, ale nie zdarzało mi się to często. Wręcz czasem miałam wrażenie, że nie jestem specjalnie wdzięczna Bogu za to, że posłał swojego Syna na śmierć, bym mogła żyć. Wierzyłam w to, cieszyłam się, że tak się stało, bo już dawno powierzyłam swoje życie Jezusowi. Jednak nie czułam potrzeby by za to dziękować. Do czasu.
Przecież nie muszę tego czuć, mogę to po prostu zrobić. I to ważne, by za to dziękować. Im więcej, tym bardziej będzie się o tym przekonanym. Oraz wdzięcznym.
Ale nie zapominaj tego robić. Zapisz sobie gdzieś, gdziekolwiek, tam gdzie będziesz zaglądać: w notatkach w telefonie, w kalendarzu, na lodówce. Zapisz sobie by nie zapomnieć, że oprócz innych obowiązków, masz podziękować Bogu- właśnie za to co uczynił.
Ps. Dziękuj też za więcej rzeczy oczywiście!

Artykuł Czy jesteś wdzięczny/a? pochodzi z serwisu .

Niemniej, teraz są wakacje i odpoczywam. O dziwo jednak, nawet wieczorami nie chce mi się wychodzić z domu. Najchętniej, to bym tylko siedziała, czytała i pisała. Chociaż obowiązki też mam. Jak co roku we wakacje, Klaudia staje się kurą domową. Codziennie chodzi na zakupy, by zaopatrzyć dom rodziny B. w jedzenie oraz gotuje obiady, bo przecież trzeba coś jeść. Wymyślenie obiadu, to bardzo skomplikowana sprawa, ze względu na księcia, który jest w ich rodzinie i nie je wszystkiego.

Myślałam też nad pracą. I już byłam pewna, że sobie coś zarobię ucząc języka przez internet, lecz niestety okazuje się, że aby dostać pracę na tej platformie trzeba na dyplomie ukończenia studiów mieć napisany poziom znajomości języka C2, natomiast po licencjacie jest “tylko” C1. Także wszystkie moje plany z zarabianiem pieniędzy poszły się paść. Być może tak musi być, a może czeka mnie coś lepszego 🙂

Mimo, że na wakacje nie uda mi się nigdzie pojechać, nie zapowiadają się nudne. Już za ponad tydzień organizowany jest m.in. w Cieszynie English Day Camp for children, na którym jestem opiekunką oraz liderką sportów i gier. Całe szczęście, że nie przydzielili mnie do prac plastycznych (choć chcieli), bo z całego serca współczułabym dzieciom. Nie będę ukrywać, że mam dwie lewe ręce do babrania się w karteluszkach, zresztą, denerwuje mnie taka robota. Poza tym, niech mi ktoś wyjaśni, po co komu takie pierdoły? No dobra, niektórzy lubią takie rzeczy, cenię ich talenty, każdy jest inny i to co nie podoba się mnie, nie znaczy, że całemu światu ma się nie podobać.

Pogoda też, szczerze mówiąc, nie zachwyca. Chciałoby się iść na basen (na Czechy), ale skoro jest zimno, to nie ma co. Nawet, gdyby teraz nagle było z 30°C, to woda z pewnością byłaby zimna jak w Bałtyku. Brr!

Do Warszawy też prawdopodobnie nie pojadę, chociaż może jeszcze się coś zmieni.

Miło wspominam czas spędzony na planie filmowym.

Zachęcam też do kliknięcia okienka „Obserwuj” znajdującego się po prawej stronie pod zdjęciami z Instagrama. Dzięki temu o nowych wpisach dowiedzie się mailowo. Znacznie ułatwi mi to pracę

Artykuł Trochę wspomnień i plany na wakacje pochodzi z serwisu .

Ostatnio prześladuje mnie pewien temat i jest to bardzo interesujące, ponieważ o nim nie rozmyślam, za to słyszę krótkie rozważania.
Mam na myśli nieciekawe zdarzenia, które ni stąd ni zowąd pojawiają się czasem w naszym życiu.
Kiedyś obiło mi się o uszy, że jeżeli komuś się dobrze wiedzie, to Bóg jest z nim, a jeśli kogoś spotyka coś złego, to znaczy, że przewinił i teraz spotkała go kara. Nie zgadzam się z tą ewangelią sukcesu. Sam Paweł przecież był sługą Boga i mimo to, spotykało go wiele nieszczęść. W Starym Testamencie “był mąż w ziemi Uz imieniem Job (lub: Hiob); a mąż ten był nienaganny i prawy, bogobojny i stroniący od złego” (Job 1,1).
I jeszcze bogaty.
Pewnego dnia jednak, stracił wszystko, a jakiś czas później zachorował i on sam. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Joba spotkała jakaś kara, że zrobił coś nie tak i/albo że Bóg jest taki okrutny, że czasem bezpodstawnie zsyła nieszczęścia na ludzi. Nic bardziej mylnego. Przecież w zacytowanym wersecie jest wyraźnie napisane, że Job “był nienaganny i prawy, bogobojny i stroniący od złego”. Za co więc miałby zostać ukarany?

To Szatana pomysł, to on chciał pozyskać Joba, nie podobało mu się, że on jest Bożym dzieckiem*. Zresztą, w 1 liście Piotra 5,8 Pan nas ostrzega:

“Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by pochłonąć.”

Dla niedowiarków, którzy być może wątpią w dobroć Boga, mam niespodziankę:

“Ja jestem Bogiem, a nie człowiekiem, jestem pośród ciebie jako Święty i nie przychodzę, aby niszczyć” (Oz.11,9b).

Niemniej jednak, zdarza się też, że coś, co się dzieje, to nie sprawka Szatana, ale Boga, który ma dla nas inny plan i początkowo możemy z tego powodu cierpieć. Ale On chce dla nas jak najlepiej, wie co będzie dla nas dobre. Czyni to z miłości. 

Być może nigdy nie dowiemy się dlaczego w naszym życiu stało się tak a nie inaczej, być może nie dowiemy się też czy dana sytuacja to spisek Szatana, czy może droga Boga, a może nasza własna (jak w przypadku Jonasza, który sam zdecydował, że wsiądzie na inny statek niż powinien).

Jednego jednak możemy być pewni: że cokolwiek by się działo, „wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują” (Rz.8,28a).
On jest wszechwiedzący, widzi wszystko. Nie musimy wszystkiego wiedzieć, wystarczy, że On wie. Ale musimy Mu zaufać…

_______________________________________________________
* 1 rozdział księgi Joba oraz początek drugiego.

_______________________________________________________
Zachęcam też do kliknięcia okienka „Obserwuj” znajdującego się po prawej stronie pod zdjęciami z Instagrama. Dzięki temu o nowych wpisach dowiedzie się mailowo. Znacznie ułatwi mi to pracę 🙂

Artykuł Dlaczego tak a nie inaczej? pochodzi z serwisu .

Wyzwanie poliglotki organizowane przez Sandrę z Madame Polyglot rozpoczęło się początkiem maja, jednakże z powodu zakończenia studiów nie mogłam sobie pozwolić, aby wówczas wziąć w nim udział. Lipiec jest więc idealnym miesiącem, kiedy mogę zająć się językami. Dwoma. Oczywiście wahałam się, który język wybrać: czy francuski, czy angielski. Jedna osoba doradzała mi, żebym wzięła francuski, bo skoro mam go uczyć, to muszę go przecież znać perfect. Zgoda, tylko angielski też jest mi aktualnie bardzo potrzebny. Pomimo że Sandra odradzała brania dwóch języków naraz, niestety (a może będzie stety), postanowiłam wziąć się za oba. Zadania, które wybrałam są wypisane tutaj i tutaj. Niektóre jednak pominęłam. Aktualnie tłumaczę każdy przedmiot znajdujący się w moim domu, włącznie z atramentem czy liczyłem, których już nie używam i o ich istnieniu zapomniałam (dzięki temu wiem, że czas się ich pozbyć). Sandra doradzała, żeby tłumaczyć słówka za pomocą papierowego słownika i muszę powiedzieć, że dzięki temu, lepiej się je zapamiętuje. Oczywiście nie znalazłam wszystkich potrzebnych mi słów w słowniku, dlatego postanowiłam wejść na stronę IKEI francuskiej i tej z USA. Jestem wzrokowcem, także obrazki też mi pomagają. A, i żeby było jasne: rzeczy w moim domu jest mnóstwo, nie zdążyłam jeszcze wypisać wszystkiego. Na pewno zajrzę jeszcze na stronę zagranicznego Tesco czy Rossmanna oraz zrobię więcej zadań w tymże szalonym wyzwaniu poliglotki 🙂

_________________________________________
Zapraszam do kliknięcia „obserwuj”

Artykuł Wyzwanie Poliglotki pochodzi z serwisu .

Zacznijmy od tego, że swoją pracę licencjacką zaczęłam pisać, z pewnych przyczyn*,  w lutym, a nie w październiku, tak jak być powinno. Graniczyło z cudem, by obronić się w lipcu, jednak bardzo mi na tym zależało. Wiele osób się o mnie modliło, również każdą chwilę poświęcałam pisaniu pracy. To właśnie wtedy powiedziałam Bogu, że bardzo chcę bronić się w lipcu. Wiedziałam, że tylko On może z niemożliwego zrobić możliwe.**

Poza tym, wiedziałam, że nie bez przyczyny dostałam się na te a nie inne studia, że nie bez przyczyny miałam urlop dziekański, więc bez sensu byłoby gdybym z powodu “głupiego” licencjata miała rzucić studia, skoro po “dziekance” zdałam w pierwszym terminie oblany uprzednio egzamin. W żadnym wypadku nie uznałabym moich studiów za przypadek.

Sam przebieg pisania pracy był bardzo burzliwy, ale nie planuję się zbytnio rozpisywać na ten temat.  Początkiem czerwca okazało się, że część tego co zrobiłam do tej pory, było kompletnie bezużyteczne. Można sobie wyobrazić powagę sytuacji i smutek, ogromny smutek, a wręcz załamanie i poddanie się. Zostały 22 dni do złożenia wszystkich potrzebnych dokumentów do dziekanatu, włącznie z wydrukowaną pracą licencjacką. Cel niemożliwy do osiągnięcia z ludzkiego punktu widzenia. Ale nie z Bożego, bo kilka dni później, powiedział mi “do dzieła”.*** Jak do dzieła, to do dzieła. Zaczęłam więc pisać.
Jakby tego było mało, tuż przed oddaniem pracy znowu pojawiły się kłopoty. Załamania część milionpięćsetstodziewięćset? I tak i nie. Właśnie w tym momencie uświadomiłam sobie jak bardzo Pan jest wierny. Jak już postanowi, to nie ma zmiłuj.

(1 Tes. 5,24)

Wzięłam się do roboty, acz ciążyło nade mną kilka egzaminów. O tyle o ile na cztery z nich nie trzeba się jakoś specjalnie przygotowywać, to na piąty trzeba. W tej sytuacji stanęłam przed kwestią wyboru: pisać pracę czy uczyć się na egzamin. Wybrałam to pierwsze. Musiałam: drugi termin egzaminu jest tydzień później, natomiast pracę trzeba było oddać do końca tygodnia. Przeczytałam tylko raz notatki, bo było ich dużo. “Jeżeli Bóg chce, bym broniła się w lipcu, to pomoże mi jakoś zdać ten egzamin. Wie przecież jaka jest sytuacja”.
Nie ma co oszukiwać, że jak usiadłam nad kartką z zadaniami, byłam pewna, że jest “kiszka”. Milionpięćsetstodziewięćset zdań w różnych czasach i trybach na raz, nie jest łatwą sprawą. Dwie godziny później okazało się, że mój egzamin jest zdany i to na równe 60%. O jeden punkt mniej i miałabym drugi termin. Naprawdę sama nie napisałam tego egzaminu. Jestem o tym przekonana.

_________________________________________________
* które znają ci, co mnie znają 😀
** Łuk. 1, 37 „Bo u Boga żadna rzecz nie jest niemożliwa”.
*** Ag. 2,4b „Do dzieła, bo ja jestem z wami! – mówi Pan Zastępów”.

Artykuł Bóg napisał za mnie egzamin! pochodzi z serwisu .

(przepraszam za jakość obrobionego zrzutu ekranu w paincie. Lepszy widok TU)

Podsumowując: jak wam coś nie daje spokoju, zwłaszcza w takich sprawach, módlcie się.

Ps. Zachęcam do komentowania, tutaj, nie na wiadomości prywatnej na fejsie. Gdy ktoś napisze mi chociażby „:)”, to wiem, że ktoś przeczytał.

Artykuł Fejsbuki, jutuby i różne komenty pochodzi z serwisu .