Jednym z powodów było, może nie tyle nieciekawe zajęcia, chociaż też, co zupełnie nieżyciowe słownictwo. W kółko omawianie tych samych tematów, jakimi są zanieczyszczenie powietrza, szkolnictwo, polityka czy rozwiązywanie problemów społecznych. I kurka, wiem, że to ważne, ale czy w pierwszej kolejności poznając kogoś, zaczyna się rozmowę na tak poważne tematy? Nie wydaje mi się, szczerze mówiąc. Ok, zdarza się, nie mogę powiedzieć, że nie, ale to raczej rzadkość.

Na szczęście takie podejście zaczyna się zmieniać. Niemniej muszę podkreślić, że czasem realizacja takich tematów jest nieunikniona, zwłaszcza, jeżeli chcemy zdać państwowy egzamin z języka. Ale nie o egzaminach dziś mowa.
Zdaję sobie też sprawę, że w szkole poniekąd zmuszeni jesteśmy omawiać nudne tematy, bo nauczyciele muszą realizować podstawę programową.

Poniżej coś niecoś dla nauczyciela, następnie dla ucznia.

DLA NAUCZYCIELA:

Pewnie zaraz dostanę po palcach, jeżeli powiem, że realizacja podstawy nie zwalnia nauczyciela z robienia ciekawych zajęć. Pewnie zaraz się dowiem, że nic nie wiem, że nie mam pojęcia, że to nie takie proste. Tyle tylko, że… nikt nie mówił, że będzie łatwo 😉  

Zebranie dobrych, dopasowanych materiałów wymaga sporo wysiłku, ale przede wszystkim poznania uczniów.

DO PRZEMYŚLENIA:
Może warto byłoby zrobić jakąś ankietę i dowiedzieć się, co ich interesuje, a następnie wyłuskać z tego coś naprawdę mega?

„Klaudia, nie mam czasu na takie rzeczy. Będziesz miała własną rodzinę, dzieci, to inaczej będziesz mówić. Jesteś młoda, nic nie wiesz o życiu”.

No cóż… Uważam, że raz porządnie przygotowane materiały będą służyć na lata. Owszem, będzie trzeba je odrobinę modyfikować, to normalne, natomiast roboty będzie mniej. Moim zdaniem, na początku warto jest się spiąć. 

A widok zadowolonych uczniów, będzie niezastąpiony! 🙂 Poza tym będą chętnie się uczyli i robili postępy. Co to oznacza? Uczeń umie, czyli cel nauczyciela został osiągnięty.

DLA UCZNIA:

Tak, wiem, czasem nic nie można poradzić na to, że lekcja jest nudna. Można natomiast przyjść z dobrym nastawieniem, że „w sumie, może jednak mnie ten przedmiot interesuje, więc warto to wykorzystać”. 
Można też samemu się uczyć, choć wymaga to, bez wątpienia, samodyscypliny.

Jednak nauka języka nie musi być celem samym w sobie. Można robić coś zupełnie innego wykorzystując język obcy, po prostu. W ten sposób nie będzie już nudno, a my sami wykorzystamy ciekawe materiały, które, BAJ DE ŁEJ, sami sobie wybraliśmy.

Natomiast odważni mogą zasygnalizować nauczycielowi, by wprowadził zmiany podczas lekcji. A nuż się uda, nie?

Można też poszukać prywatnego lektora, z którym zajęcia będą czystą przyjemnością. Zapewniam, że tacy istnieją! Z nimi ustala się cel nauki i robi to, co naprawdę życiowe. Pewnie będzie trzeba odbyć trochę „nieudanych” lekcji zanim trafi się na „idealnego”. Ale prędzej czy później tafi.

GDZIE SZUKAĆ RÓŻNYCH MATERIAŁÓW?

W A TO CI NIESPODZIANKA! wskazuję między innymi gdzie szukać różnych materiałów. Jest w nim też przekierowanie do jednego artykułu, gdzie omawiam naukę potocznego słownictwa w języku obcym.

A Wy, jakie macie doświadczenia z nauczycielami? Byli kreatywni czy nie za bardzo? Dajcie znać w komentarzu!

Chcesz zapisać się do Newsletterowej rodzinki? 🙂 Na skrzynkę mailową wysyłam różne ciekawe informacje, których nie publikuję nigdzie indziej. Poza tym, informuję o nowo dodanych wpisach.  Zapraszam!

[mc4wp_form id=”796″]

Artykuł Nudna lekcja? Aż nie chce się uczyć! pochodzi z serwisu .

IDZIE NOWE!

Jakiś czas temu pisałam, że od małego „cierpię na schorzenie” zwane „pilną obserwacją nauczyciela”.
___________________________________________________

ZOBACZ NAUCZYCIELU, JAKI POWINIENEŚ BYĆ?

___________________________________________________

Od tamtego czasu, prawie nic się nie zmieniło. Prawie?

Ano prawie. W mojej głowie narodził się pomysł, aby stworzyć nową kategorię.

Zauważyłam, że nauczyciele nie tylko nie znają swoich uczniów, ale i nie znają siebie, a to bardzo wpływa na jakość ich kształcenia.

Ukończyłam 24 lata i można by rzec, że w tak młodym wieku nie ma się pojęcia o pracy z dziećmi. Jednakże od 15 roku życia angażuję się w różne tego typu wolontariaty. I dwa razy udało mi się być pełnoprawnym wychowawcą na półkolonii! (Oczywiście, że ukończyłam kurs wychowawcy wypoczynku. Kierownika również).

Ponadto przez zmieniające się przepisy, przedłużył mi się czas robienia praktyk nauczycielskich.

Dlaczego o tym mówię? Bo uważam, że dzięki temu wiele się nauczyłam.

I to, o czym planuję pisać, nie będzie wyssane z palca. Będzie poparte moimi obserwacjami. Aczkolwiek nie ukrywam, chcę sprawdzać czy jest udowodnione 🙂

Bo moim marzeniem jest, by nauczyciel poznał i ucznia, i siebie.

Artykuł Nauczycielem być pochodzi z serwisu .

Czy wiesz, że ustalenie zasad jakie będą panować na lekcjach sprawia, że uczniowie czują się bezpiecznie?
Na pierwszy rzut oka, wydaje nam się to nielogiczne. Przecież nie lubimy zasad, nie lubimy się do nich dostosowywać. Uwielbiamy je łamać. Tymczasem okazuje się, że uczniowie je lubią, choć nie są tego świadomi.

Wróć jednak na chwilę do czasów szkoły czy studiów. Przypomnij sobie jakich nauczycieli lubiłeś najbardziej, a może jakie przedmioty wydawały ci się najprostsze do zaliczenia (i nie mam na myśli poziomu trudności danego przedmiotu). Czyż nie właśnie te, na których były jasno określone zasady? U mnie tak było i jest. O wiele łatwiej jest mi się uczyć, gdy wiem co mnie czeka.

Oczywiście nie w każdej grupie będą istniały takie same zasady. Bądźmy szczerzy- każda klasa się od siebie różni: jedna jest rozbrykana, z drugą ciężko nawiązać kontakt, a trzecia z chęcią wykonuje wszystkie polecenia nauczyciela.
Dlatego powinny być elastyczne. Bo to, co w jednej grupie będzie uchodziło za sukces, w innej ujdzie za porażkę.

No dobrze, a co w takim razie ze złamaniem któregoś z podpunktów?

Konsekwencja musi być.

Skoro ustalone jest, że nie wolno biegać w sali, to nie wolno. Każdy, kto złamie zasadę, będzie siedział w pierwszej ławce, zaraz przy biurku nauczyciela. Na pobłażanie nie można sobie pozwolić:
„No dobrze, tym razem ci się upiekło, siadaj na miejsce, ale następnym razem będziesz siedział tuż przede mną”.

Z regulaminu powinien wywiązywać się też nauczyciel.

Skoro obiecał, że nie będzie robić niezapowiedzianych kartkówek, nie może pewnego dnia przyjść, jak gdyby nigdy nic i zrobić „miłą” niespodziankę swoim uczniom.

Uczniowie bacznie obserwują i będą starali wykorzystać każdą okazję, by wypróbować nauczyciela, by sprawdzić czy jest konsekwentny w tym, co mówił na lekcji organizacyjnej. Jeżeli nie, pozwoli sobie wejść na głowę, a wtedy katastrofa będzie murowana.

Artykuł Kiedy uczniowie czują się bezpiecznie? pochodzi z serwisu .

Zacznijmy od tego, że idealny nauczyciel nie istnieje. A jeżeli już, to tylko dla wybranej liczby osób. Zawsze znajdzie się ktoś, komu nie za bardzo przypadnie do gustu.

Od dziecka chciałam uczyć. Pudełka po grach planszowych służyły jako stoliki, a pluszaki jako uczniowie. W podstawówce zaczęłam robić babci sprawdziany, zwłaszcza z matematyki.
Wtenczas właśnie, bardzo chciałam jej uczyć.

Od małego, „cierpię na schorzenie” zwane „pilną obserwacją nauczyciela”.

Choć moja pani z matematyki z podstawówki wydawała się trochę ostra, bo brała do odpowiedzi, bo codziennie pytała z tabliczki mnożenia, bo co lekcję było zadanie domowe, bo każdy sprawdzian musiał być podpisany przez rodzica, to jednak lubiłam jej zajęcia. Lubiłam jak je prowadzi. A raczej jej sposób przekazywania wiedzy, który bądź co bądź, pamiętam do dzisiaj. Imponowało mi jak tłumaczyła, że przy dodawaniu ułamków zwykłych, porównywała je do osób, które idą na bal przebierańców, na którym obowiązują te same numery butów albo jak przy podejmowaniu pisemnym, cyfra, musi iść do sąsiada pożyczyć 10 zł, by wszystko się udało. Przykładów mogłabym mnożyć i mnożyć.

Przez lata takich obserwacji wiem, jaka chciałabym być. I stale poznaję coś nowego.

Uważam, że nauczyciel musi mieć pasję do tego co robi oraz ciekawie prowadzić zajęcia.
W przypadku języków, lubię, gdy nauczyciel podaje ciekawostki z nim związane. Albo interesujące słówka bądź zwroty. (Z takim niestety się nie spotkałam twarzą w twarz).

Ważnym elementem dla mnie jest też, by nauczyciel „był człowiekiem”. I bynajmniej nie chodzi mi o to, by spoufalał się z uczniami. Ale, by pomimo dystansu, wzbudzał zaufanie. Aby uczniowie nie bali się do niego podejść, nawet w przypadku jakiegoś problemu.

Na licencjacie, miałam taką właśnie wykładowczynię. Czyż to nie dziwne, że dla niej byliśmy w stanie czekać nawet godzinę, kiedy kwadrans studencki już dawno minął? Nawet nauka na przedmiot, który prowadziła, nie sprawiała aż tak wielkiego problemu. To była złota kobieta.

Chciałabym też, by nauczyciel rozumiał, że nie wszyscy jego podopieczni, będą chcieli iść w jego ślady. Bo każdy jest inny. By nie przymuszał do nauki swojego przedmiotu, ale zachęcał, pokazywał zalety, by uczniowie sami zechcieli się nim zainteresować.

Taką nauczycielką chciałabym być. A może już nią jestem? 😉

A co dla Was jest ważne? Jaki powinien być nauczyciel?

Artykuł Nauczycielu, jaki powinieneś być? pochodzi z serwisu .