Poczucie własnej wartości bardzo mocno wpływa na to, jak żyjemy i jak postępujemy

Prawdą jest, że dziecko, które czuje się kochane i akceptowane, ma duże poczucie własnej wartości i jest pewne siebie, natomiast to, które boi się rodziców- niskie. Nie chce zawinić, robi wszystko, by zyskać aprobatę u innych. Chce być dobrze postrzegane, ale każde potknięcie umniejsza poczucie jego wartości. Myśli, że kiedy coś źle zrobi, ludzie przestaną go lubić i będą uważać za słabeusza.

Podobnie mają się sprawy z Bogiem

Często postrzegamy Go jako tyrana, który uważa nas za “zło wcielone”, a każdy nasz upadek potwierdza ten fakt.

Czy wiesz, że Bóg jest miłością? Czy wiesz, że jest Ojcem? Czy wiesz, że On cię akceptuje takim jakim jesteś, a nie za to co robisz?

Jeśli ktoś w relacjach międzyludzkich boi się, że przez potknięcie, straci wartość w oczach innych, prawdopodobnie, będzie miał takie samo wyobrażenie jego relacji z Bogiem.

Syn (nie) marnotrawny

Historia o synu marnotrawnym jest jedną z najbardziej znanych przypowieści.

Sytuacja wygląda tak:

Bogaty ojciec ma dwóch synów. Jeden z nich bardzo chce dostać spadek (czyt. czeka na śmierć ojca). Pewnego dnia nie wytrzymuje i prosi o majątek. Wyrusza w podróż, wydaje wszystkie posiadane pieniądze, wraca do domu, ojciec z radością go wita i urządza przyjęcie. Starszy syn widząc całą akcję jest smutny. Cały czas ciężko pracował, a takiego przyjęcia nie mógł nawet zorganizować. Nie mógł? Serioooo???

Przecież majątek został podzielony, gdyby tylko chciał, mógłby z niego skorzystać.

Ojciec w tej przypowieści symbolizuje Boga. Kochającego Boga, który swojemu dziecku daje wszystko co najlepsze. Dzięki Jezusowi, wszystkie dobroci są dostępne*. Pytanie tylko czy chcemy je wziąć.

Młodszy syn nie przestaje być synem, tylko dlatego, że zrobił coś niewłaściwego. Ojciec dalej go kocha i akceptuje takim jakim jest. Czy go karze? Nie! Urządza mu przecież przyjęcie!

Starszy syn w tej sytuacji nie czuł się wystarczająco kochany czy akceptowany. Uważał, że ciężką pracą zasłuży na miłość ojca. Zachowywał się jak niewolnik, nie jak syn.

Bóg nie patrzy na ludzi jak na grzeszników, którzy nie zasługują na Jego miłość. Dla Niego przede wszystkim liczy się to, że ludzie pomimo obaw i poczucia własnej grzeszności, są gotowi do Niego przyjść i przyznać się do tego. Uwierzyli w to, co Jezus zrobił dla nich na krzyżu. Takich ludzi nazywa synami.

Odpowiadając na pytanie zawarte w tytule “Jakim postrzega Cię Bóg?”

• jako przyjaciela (ew. Jana 15,15)
• jako obywatela (Flp. 3,12)
• jako syna/córkę światłości (1 Tes. 5,5)
• jako uczestnika Bożej natury (2 Piotr 1,4)
• jako swojego współpracownika (2 Kor. 6,1)

i wiele, wiele innych.

Wierzysz w to?

Bóg dał nam cały pakiet różnych cech. W wielu miejscach w Biblii o tym wspomina. Jeżeli chcesz znać ich więcej, zachęcam, znajdź je w Biblii albo napisz do mnie. Mam całe 3 (noo, może znajdzie się też 5) stron a4 gdzie wypisane są cechy naszej tożsamości w Chrystusie.

_____________________________________________________________________

“Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios” Ef. 1,3

Artykuł Jakim postrzega Cię Bóg? pochodzi z serwisu .

Jestem Klaudia i jestem zbawiona.

Powiem więcej- jestem święta i sprawiedliwa.

Łaska.

Jezus mnie tak bardzo kocha, że wziął wszystkie moje grzechy na siebie, bym ją mogła być sprawiedliwa. I jestem, bo w Niego uwierzyłam.

Jestem nowym stworzeniem, nową Klaudią, bo stara Klaudia umarła.  

Stara Klaudia wierzyła w Boga. Wierzyła, że Jezus zmarł. Ale nie przyjęła usprawiedliwienia. Stara Klaudia podświadomie opierała swoje zbawienie na uczynkach. Nie chciała grzeszyć, a mimo to grzeszyła, więc czuła się winna. Przepraszała Boga, błagała o wybaczenie, a mimo to, grzeszyła ponownie. Stara Klaudia czuła się winna, gdy nie poczytała Biblii, czuła się winna, gdy się nie pomodliła. Poza tym, żyła grzesznym życiem. I mimo, że prosiła Boga o wybaczenie, wybaczenia nie przyjęła. Ale nie wiedziała, że nie przyjęła. Myślała, że to zrobiła. Starała się z całego serduszka być lepsza, bo przecież tak chce Bóg, bo w Biblii jest napisane jak mamy żyć. Och jak się męczyła! Bo choć bardzo chciała, miała dobre pragnienia, skupiała się na tym co ma robić, a czego nie może. A gdy upadła, czuła się winna i tak dalej, i tak dalej…

Na szczęście stara Klaudia umarła!

https://www.instagram.com/p/BF_FKkpQUe-/?taken-by=wojna_o_mozg

Zrozumiałam, że Jezus zmarł, by dać mi zbawienie i nowe życie. Ale grzeszna ja nie mogłabym wejść do Nieba. W Niebie nie ma grzeszników. Dlatego moje stare życie musiało umrzeć. Stałam się Bożym dzieckiem. I wiem jak wiele mam w Chrystusie! Ale jak właściwie to moje stare życie umarło?
Umarło, kiedy zrozumiałam, że wierząc w ofiarę Jezusa, stałam się sprawiedliwa w Jego  oczach. On zabrał wszystkie moje grzechy. Wszystkie. Wierząc w to mam pewność, że On moich grzechów nie wspomni już więcej ( Hebr. 10,17).

https://www.instagram.com/p/BGGvQpcQUVY/?taken-by=wojna_o_mozg

A wszystkie obietnice w Jezusie są na tak (2 Kor. 1,20).

Jest napisane, że w Chrystusie zawsze mamy zwycięstwo (2 Kor. 2,14).

A skoro tak jest napisane, to jest to prawda.

Nie czujesz, że tak jest? To Szatan próbuje ci to wmówić. To on wytyka błędy. Jest przecież ojcem kłamstwa (ew. Jana 8,44).

Artykuł Tyle mam w Jezusie! pochodzi z serwisu .

Mów do mnie, Panie, to jedno z haseł, które często powtarza chrześcijanin. I dobrze. Chociaż czasem wydaje mi się, że oczekuje on niesamowitych słów, jakie Bóg raczyłby mu przekazać. Ukrywać nie będę, że w taki sam sposób myślałam ja. Bo przecież Bóg przemawia różnymi sposobami: przez Biblię, innych ludzi czy jeszcze inaczej. A ja oczywiście chciałam doświadczyć czegoś niesamowitego. Rzekłabym nawet, że ponadprzeciętnego.

Pewnego razu jednak, w tym roku, dotarło o mnie, że Biblia, która często nazywana jest Słowem Bożym, jest przecież Słowem Bożym! I czytając ją, Bóg do mnie mówi. Czasem opowiada historie, czasem koryguje, mówi co powinnam zmienić, a czasem nawet mówi jak mnie postrzega i kim dla Niego jestem.

Zdarzało się, że czytałam rano, a po południu zapominałam o czym. A jeżeli już pamiętałam, to czasem nie wiedziałam, co Bóg przez to chce mi powiedzieć.

Na szczęście sytuacja się zmieniła. Dzięki bodźcom w postaci pewnego kanału na YouTubie o nazwie Coffee and Bible Time oraz grupce, na której miałam okazję być. Zaczęłam czytać Biblię i notować w zeszycie wszystko co wydaje mi się najważniejsze w danym momencie. „Skutkiem” tego jest znacznie mniejsza część przeczytanych przeze mnie fragmentów. Zwykle starałam się celować w jeden rozdział dziennie, ale odkąd założyłam „speszal” zeszycik, widzę, że moje dotychczasowe czytanie nie miało sensu. (Żeby nie było, ja tego nie neguję. Po prostu u mnie się nie sprawdziło, a każdy jest inny i każdy ma swoje sposoby 🙂 ). Polubiłam nawet mazaki, których używam, by notatki były ładne (mówi to osoba, która raczej stroni od prac plastycznych, czyli ja). A Biblię oprawiłam jasnym papierem w liście (chyba do scrapbookingu) , żeby była ładniejsza (och, jakie to dziewczęce! 😛 )

Polecam i zachęcam do robienia takich notatek.

I chyba po raz pierwszy spytam, bo naprawdę mnie to interesuje: jakie są Twoje sposoby na czytanie? Notujesz czy starasz się wszystko zapamiętać? Rano czy wieczorem?

Artykuł „Mów do mnie, Panie!” pochodzi z serwisu .

„Tylko głupcy nazywają samowolę wolnością– Tacyt „

Artykuł Tacyt- kimkolwiek jest. pochodzi z serwisu .

Wydaje mi się, że ludzie nie rozumieją chrześcijaństwa. Uważają go za religię jak każdą inną. Dużo słyszeli o Jezusie i albo mowa o krzyżu to dla nich głupota (o nich pisze Biblia), albo po prostu przyjęli ją do wiadomości i tyle. Z jednej strony wierzą, z drugiej jednak nie do końca, bo uważają, że ich życie bez Boga (albo częściowo z Nim a częściowo bez Niego) jest dużo ciekawsze, a bycie prawdziwym chrześcijaninem to zbiór zasad, które trzeba przestrzegać, w tym zakazów, bo przecież nie wolno robić tego, tego i tego. To smutne, że ktoś tak sądzi, bo tak naprawdę nie rozumie o co w tym wszystkim chodzi. Znam takich ludzi, którzy mówią, że są dobrzy, a skoro Bóg jest miłością, to na pewno się nad nimi ulituje i wpuści do Nieba. Tyle, że to tak nie działa. Ludzie często chodzą do kościoła, żeby odklepać kolejną niedzielę, bo niby jak się pójdzie na nabożeństwo bądź mszę, to Bóg będzie ich widział lepszymi.

Pewnie teraz niektórzy myślą, że to wszystko jest suchą teorią, jakimiś moimi przekonaniami. Wybaczcie. Jeżeli ktoś nie doświadczy życia z Bogiem, nie jest w stanie tego zrozumieć. Nigdy nie miałam niczego złamanego. I choć otaczam się ludźmi, którzy za dziecka mieli złamaną choćby rękę, i choć słyszałam jak wielki jest to ból, to nie wiem jaki. Nie wiem, bo go nie przeżyłam. I choćbym nie wiem jak bardzo się wczuła i usiłowała go zrozumieć, nie uda mi się, bo nigdy tego nie doświadczyłam.

To co nas oddziela od Boga, nazywane jest grzechem. Wszyscy zgrzeszyli czy tego chcą, czy nie. Pewnie wielu słyszało, że z uczynków nie można zostać zbawionym, ale dzięki łasce. Łaska, to dar, to prezent. Wystarczy, że go odpakujemy. Bóg kocha ludzi, bardzo. Posłał swojego Syna, Jezusa na ziemię.  Z miłości do nas. Dlatego postanowił wziąć te wszystkie grzechy na siebie. Zmarł. Ale zmartwychwstał. I żyje wiecznie. Bóg chce, aby każdy został zbawiony, ale nie każdy człowiek chce równie mocno. Czasem ludzie nie chcą, więc Bóg nie naciska. Jest gentelmenem. Twój wybór czy zaprosisz Go do swojego życia. I tu jest właśnie to. Trzeba sobie uświadomić, że jest się grzesznym i że za nic w świecie nie mamy szans dostać się do nieba. Wyznaj więc to Jezusowi, poproś Go, by wszystko wymazał (a On to naprawdę zrobi i twych grzechów NIE wspomni już nigdy WIĘCEJ). Staniesz się dla Niego czysty, sprawiedliwy. Krew Jezusa wymazała twoje grzechy RAZ na ZAWSZE. On widzi cię jako świętego, sprawiedliwego (swoją drogą święty oznacza oddzielony od grzechu). I tu jest ta wdzięczność. Wdzięczność za to, że uratował cię od śmierci. Czy chcesz znowu zacząć żyć po swojemu skoro właśnie zrozumiałeś co On dla ciebie uczynił? Zapomniał o wszystkich złych rzeczach, które zrobiłeś czy zrobisz (bo pewnie nie raz powinie ci się noga). On cię kocha i chce dla ciebie jak najlepiej. Wie co będzie dla ciebie dobre a co złe. Napisał to w liście skierowanym właśnie do ciebie: Biblii. Pytaj Go o cokolwiek chcesz, a On odpowie, ale nie zapomnij, że właśnie stałeś się Bożym dzieckiem, nowym człowiekiem, czystym, świętym, kochanym, najdroższym, najcenniejszym (i wiele, wiele innych).

__________________________________________________________________________

„Wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej”. Rz.3,23.

„Są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę„. Rz. 3, 24-25a.

„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Rz. 6,23.

„Bogiem, Zbawicielem naszym, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”.
1 Tym. 2,3b-4.

(…) odpuściwszy nam wszystkie grzechy; wymazał obciążający nas list dłużny, który się zwracał przeciwko nam ze swoimi wymaganiami, i usunął go, przybiwszy go do krzyża (…). Jeśli tedy z Chrystusem umarliście dla żywiołów świata, to dlaczego poddajecie się takim zakazom, jakbyście w świecie żyli: nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj?”
Kol. 2, 13b-14.20-21.

„Albowiem świątynia Boża jest święta, a wy nią jesteście”. 1 Kor. 3,17b.

„Podobnie i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (…) Cóż tedy? Czy mamy grzeszyć, dlatego że nie jesteśmy pod zakonem, lecz pod łaską? Przenigdy! (…) Uwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości (…)”. Rz. 6, 11.15.18.

„Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci”. Rz. 8,1-2.

Artykuł Niby Ch. a jednak nie pochodzi z serwisu .

Od razu mówię, że ja na to nie wpadłam! Ja tutaj po prostu napiszę to, co usłyszałam, bo uważam, że warto.

Wśród chrześcijan popularne jest stwierdzenie, że mamy zwlec z siebie starego człowieka i ubrać się w nowego. Znaczy to, że kiedy się nawrócisz, jesteś nowym stworzeniem. To co było, minęło i nigdy nie wróci. Teraz jesteś nową osobą, bo żyje w Tobie Chrystus!

„Z Chrystusem jestem ukrzyżowany: żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” Gal. 2,20

„Jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe.” 2 Kor. 5,17

Jednak człowiek jest tylko człowiekiem i nie będzie od razu idealny. Pewnych rzeczy musi się nauczyć, o nich dowiedzieć. Oczywiście, każdy kto się nawróci, jest nowym stworzeniem, ale mimo to i tak zdarzy mu się robić nie te rzeczy co trzeba.
W Biblii nowonarodzony człowiek jest porównany do niemowlęcia. Wiadomo, dziecko nie wie od razu wszystkiego, nie umie liczyć, nie umie pisać, czytać itp. Musi się tego nauczyć. Tak samo i my, chrześcijanie, stale uczymy się czegoś nowego.

„Zwleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, i odnówcie się w duchu waszego umysłu, a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.” Ef. 4,22-24

I właśnie to, co mnie poruszyło w słowach znajomego jest to, że często zwlekamy z siebie „stare ubrania”, nie robimy już tego co przedtem, np. nie kłamiemy, nie mówimy brzydko itp., i to w zasadzie byłoby na tyle. A tymczasem oprócz „rozebrania się” trzeba się jeszcze „ubrać”. Co z tego, ze nie będę kłamał, skoro nie mówię zawsze prawdy, tylko milczę? Co z tego, że nie mówię brzydko, skoro nie wypowiadam błogosławieństw, hm?

A ja często milczę.  Bo nie mam odwagi się odezwać.

_______________________________________________________________________________

To rozważanie jest wzięte z listu do Efezjan 4,22-32:

„Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, i odnówcie się w duchu umysłu waszego, a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy. Przeto, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, bo jesteśmy członkami jedni drugich. Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym, nie dawajcie diabłu przystępu. Kto kradnie, niech kraść przestanie, a niech raczej żmudną pracą własnych rąk zdobywa dobra, aby miał z czego udzielać potrzebującemu. Niech żadne nieprzyzwoite słowo nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które może budować, gdy zajdzie potrzeba, aby przyniosło błogosławieństwo tym, którzy go słuchają. A nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia. Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością. Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie”.

Człowiek się rodzi na nowo, jest duchowym niemowlęciem. Jest nagi, musi się ubrać, ale i nauczyć żyć. Dobrze by było, gdyby świat widział Twoje duchowe ubranie 🙂

Artykuł Zrzuć, ale się ubierz! pochodzi z serwisu .

Elastyczny chrześcijanin*  nie istnieje. Nie można nazywać się chrześcijaninem, nie będąc oddanym bez reszty, całkowicie.
Z jednej strony chodzić do kościoła, z drugiej:
palić papierosy,
spać ze sobą przed ślubem,
źle komuś życzyć,
przeklinać,
itp.
To tak jakby ktoś nazywał się elastycznym wegetarianinem, tzn. na ogół nie jadł mięsa, ale na grillu, od czasu do czasu, tylko kurczaka.

_________________________________________________________
*elastyczny chrześcijanin- pochodzi z trzeciej części serialu „Więcej niż fan”

Artykuł Ty czy On? pochodzi z serwisu .